Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 28:1

ΛΟΓΟΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ. Περί της ιερωσύνης, και ότι η ιερωσύνη κατά τον νόμο ήταν τύπος της ιερωσύνης εν Χριστώ. ΚΥΡ. Σχετικά με τη σκηνή και όσα έχουν θεοπνεύστως λεχθεί γι' αυτήν, έχουμε διατυπώσει επαρκή λόγο, πολύ καλά και κομψά επεξεργασμένο προς την πνευματική λεπτομέρεια. Θα ήταν πρέπον, όπως τουλάχιστον μου φαίνεται, και ξέρω ότι θα συμφωνήσεις και εσύ, να αναφερθούμε στα προνόμια της ιερωσύνης, και με ποιον τρόπο πάλι μέσω της ιερωσύνης που είναι κατά τύπο και σύμφωνα με τον νόμο, υποδηλώνεται η αληθινή, δηλαδή αυτή εν Χριστώ και δι' Αυτού, η οποία αγιάζει το ιερό γένος, εννοώ πάλι αυτούς που έχουν λαμπρυνθεί στην πίστη και έχουν πλουτίσει την οικειότητα με τον Θεό μέσω της συμμετοχής τους στο Άγιο Πνεύμα. ΠΑΛΛ. Θα ήταν πρέπον και πολύ λογικό. ΚΥΡ. Αφού λοιπόν ολοκληρώθηκε η αγία σκηνή με την πρέπουσα ευπρέπεια, και έλαβε τη μορφή που υποδείχθηκε στο όρος στον θεσπέσιο Μωυσή, ο Θεός προχώρησε στην ανάδειξη των ιερέων, και μάλιστα έλεγε: «Και εσύ, φέρε κοντά σου τον Ααρών τον αδελφό σου και τους υιούς του από τους υιούς του Ισραήλ για να ιερατεύουν σε εμένα, τον Ααρών και τον Ναδάβ και τον Αβιούδ, και τον Ελεάζαρ, και τον Ιθάμαρ τους υιούς του Ααρών». Ονομαστικά λοιπόν έχουν κληθεί οι εκλεκτοί προς ιερατεία. «Διότι δεν λαμβάνει κάποιος από μόνος του την τιμή, αλλά αυτός που καλείται από τον Θεό», σύμφωνα με τα γεγραμμένα.

Ας μην προσέρχεται, λοιπόν, κανείς αυθαίρετα για να ιερατεύσει στον Θεό, αλλά ας περιμένει την κλήση, διαφορετικά, αν επιχειρήσει να αρπάξει αυτό που δεν κατέχει με άνωθεν έγκριση, θα υποστεί την τιμωρία του Δαθάν και του Αβειρών. Και μην απορήσεις αν η αυθαίρετη ενέργεια είναι για εμάς κάτι το άτοπο και απρεπές, τη στιγμή που και για τον ίδιο τον Χριστό γράφει ο Παύλος: «Δεν δόξασε ο ίδιος τον εαυτό Του για να γίνει αρχιερέας, αλλά Εκείνος που Του είπε: Εσύ είσαι ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξη του Μελχισεδέκ». Εικόνα, λοιπόν, αυτής της κλήσεως που αναφέρεται στον Χριστό θα μπορούσε να είναι πάλι εκείνο που με σοφία ειπώθηκε στον Μωυσή: «Και εσύ φέρε κοντά σου τον αδελφό σου, τον Ααρών, και τους γιους του». Διότι το «φέρε κοντά σου» τι άλλο φανερώνει παρά το «κάνε τους οικείους και προσκάλεσε»; Έτσι, και ο Χριστός έχει κληθεί ως αρχιερέας μέσω της βουλής του Πατρός.

Γι' αυτό ακριβώς και ο σοφότατος Παύλος μάς λέει ότι, εξαιτίας της υπεροχής της γνώσεως του Χριστού, θεωρεί τα πράγματα του κόσμου σκύβαλα, και προτιμά τα πνευματικά. Και αυτό, με πνευματική έννοια, σημαίνει το να φέρνει κανείς κοντά του τον ίδιο τον Ααρών. ΠΑΛΛ. Κατανοώ αυτό που λες· διότι ο λόγος είναι σαφής. ΚΥΡ. «Φέρε, λοιπόν, κοντά σου», λέει, «τον Ααρών τον αδελφό σου», γνωρίζοντας το πράγμα, νομίζω, και με έναν άλλον τρόπο, ότι δεν είναι ανώφελο για την πνευματική ωφέλεια· κατάλαβε όμως τι εννοώ. Διότι αποστελλόταν μεν ο Μωυσής για να απελευθερώσει τον Ισραήλ από την ταλαιπωρία της Αιγύπτου. Έπειτα, βλέποντας ότι το εγχείρημα ξεπερνούσε κατά πολύ την ανθρώπινη δύναμη και βρισκόταν πέρα από τα μέτρα της δικής του ισχύος και ευγλωττίας, ικέτευε λέγοντας: «Ιδού, δεν έχω ευχέρεια λόγου ούτε από χθες ούτε από προχθές, ούτε αφότου άρχισες να μιλάς στον δούλο σου· εγώ έχω αδύναμη φωνή και είμαι βραδύγλωσσος». Και όταν ο Θεός τού απάντησε σε αυτά λέγοντας: «Ποιος έδωσε στόμα στον άνθρωπο; Ποιος έκανε τον βαρύκοο και τον κωφό, τον βλέποντα και τον τυφλό; Όχι εγώ, ο Κύριος ο Θεός; Τώρα, λοιπόν, πήγαινε, και εγώ θα ανοίξω το στόμα σου». Νικημένος από το μέγεθος των όσων έπρεπε να κατορθωθούν, φοβήθηκε πάλι, και μάλιστα έλεγε: «Σε παρακαλώ, Κύριε, εξέλεξε κάποιον άλλον, ικανό, τον οποίο θα αποστείλεις».