Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 28:13

Στους ώμους λοιπόν θα σηκωθούν, σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, και στον βραχίονα θα αναληφθούν κατά τον αρχαίο Εφραίμ, εκείνοι που έτυχαν της άνω απογραφής, την οποία ο ίδιος ο Σωτήρας ανέδειξε ως ένδοξη και αξιοθαύμαστη και ανώτερη από το κάλλος των θείων χαρισμάτων, λέγοντας στους αγίους μαθητές του τα εξής: «Μην χαίρεστε που τα δαιμόνια υποτάσσονται σε εσάς, αλλά να χαίρεστε μάλλον που τα ονόματά σας έχουν εγγραφεί στους ουρανούς». Και λέει ότι η αναγραφή στους λίθους θα είναι μνημόσυνο για τους γιους του Ισραήλ ενώπιον του Κυρίου, σαν να το ατενίζει κανείς διαρκώς, όπως στο πρόσωπο του Ααρών· διότι ο Θεός και Πατέρας μας δέχεται εις ανάμνηση εν Χριστώ, και έχουμε γίνει σε αυτόν γνώριμοι και άξιοι της επίβλεψής του, και σαν να βρισκόμαστε σε βίβλο του Θεού. ΠΑΛΛ. Ορθά τα είπες. ΚΥΡ. Και διατάζει να προστεθεί σε αυτό και ένα άλλο κόσμημα, λέγοντας: «Και θα κατασκευάσεις μικρές ασπίδες από καθαρό χρυσό συμμιγείς, και θα κατασκευάσεις δύο κρόσσια από καθαρό χρυσάφι συμμιγή με άνθη, έργο πλεκτό, και θα τοποθετήσεις τα πλεκτά κρόσσια πάνω στις μικρές ασπίδες και στις επωμίδες τους από το εμπρόσθιο μέρος».

Διέταξε να κατασκευαστούν δύο ασπιδίσκες από καθαρό χρυσάφι, μεγαλύτερες μεν από την περίμετρο ενός νομίσματος, αλλά στο ίδιο ακριβώς σχήμα· διότι το νόμισμα είναι κυκλικό· έπειτα δύο κροσσωτά κοσμήματα αναμειγμένα με άνθη από καθαρό χρυσό. Λέμε δε ότι τα κροσσωτά είναι αλυσίδες, που έχουν την όψη τους διακοσμημένη με ποικίλα χρώματα. Διότι ονόμασε άνθη τα χρώματα. Αυτά λοιπόν ήταν βύσσος και πορφύρα, και χρυσό νήμα, καθώς επίσης και υάκινθος, και κόκκινη κλωστή.

Αφού λοιπόν διδάχθηκε αυτά και τα παρόμοια μέσω της οπτασίας της σκηνής εκείνος ο κεκαθαρμένος οφθαλμός της ψυχής του Μωυσή, και αφού υψώθηκε μέσω τέτοιων θεαμάτων, αναβιβάζεται και πάλι στην κορυφή άλλων νοημάτων, λαμβάνοντας διδασκαλία για τον στολισμό της ιεροσύνης. Σε αυτόν περιλαμβάνονται ο υποδύτης και ο επενδύτης και εκείνο το περιστήθιο, που καταλάμπεται από τις ποικίλες λάμψεις των λίθων, καθώς και η ταινία γύρω από την κεφαλή και το πέταλο επάνω της, η περισκελίδα, οι ροΐσκοι, οι κώδωνες, έπειτα, πάνω από όλα, το λόγιο και η δήλωση και η αλήθεια που κατανοείται και στα δύο, και οι επωμίδες που τα συνδέουν εκατέρωθεν, πάνω στις οποίες είναι ενσωματωμένα τα ονόματα των πατριαρχών. Το πλήθος της ακριβούς θεωρίας για το καθένα από αυτά συντέμνεται από τα ίδια τα ονόματα της ενδυμασίας. Διότι ποιο σωματικό ένδυμα ονομάζεται «δήλωση» ή «λόγιο» ή «αλήθεια»; Είναι ασφαλώς προφανές ότι μέσω αυτών καταδεικνύεται πως η ιστορική διήγηση δεν μας περιγράφει αυτή την αισθητή ενδυμασία, αλλά κάποιον στολισμό της ψυχής, ο οποίος εξυφαίνεται μέσω των ενάρετων επιτηδευμάτων.

Η Γραφή εκλαμβάνει τα χέρια και τους ώμους ως σύμβολα των πράξεων, όπως όταν λέει για τον Δαβίδ: «Και με τη σύνεση των χεριών του τους καθοδήγησε». Ενυπήρχαν επίσης στο λογείο που βρισκόταν πάνω στο στήθος ενσωματωμένοι και οι δώδεκα λίθοι, υποδηλώνοντας τις δώδεκα φυλές. Και παρατήρησε ότι επάνω μεν και στους ώμους η φύση των λίθων ήταν μία, δηλαδή ο σμάραγδος, ενώ κάτω και στο στήθος ήταν δώδεκα, υποδηλώνοντας έτσι ο λόγος ότι άνωθεν όλοι προήλθαμε από μία φύση, αλλά με την πάροδο του χρόνου χωριστήκαμε εξαιτίας διαφορετικών απόψεων· και το μεν το αποδίδει στη γνώμη, ενώ το δε στη φύση.