Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 28:29

Ο Κύριος απειλεί μέσω του Προφήτη να αφαιρέσει από τις γυναίκες που καλλωπίζονται και τους κοσύμβους. Η λέξη «κόσυμβος», ωστόσο, δεν συνηθίζεται καθόλου στην ελληνική γλώσσα, γι' αυτό και το νόημά της δεν είναι προφανές. Πλην όμως εμείς, συναντώντας στην κατασκευή της αρχιερατικής στολής «χιτώνα κοσυμβωτό», ο οποίος έφερε μικρά ρόδια και κώδωνες, κατανοήσαμε τους κοσύμβους ως κάποια δεσίματα των κροσσών, τα οποία κρέμονταν από τις άκρες μαζί με τους χρυσούς κώδωνες και τα μικρά ρόδια. Αυτά ακριβώς μιμούνταν από υπερβολική τρυφή και οι θυγατέρες της Σιών στην περιβολή του δικού τους ενδύματος· με τον τρόπο αυτό προσέβαλλαν τα ιερατικά γνωρίσματα, περιφέροντας υακίνθινα και κόκκινα κομβώματα κροσσών κρεμασμένα από το στρίφωμα.

«Και θα κατασκευάσεις το λόγιο των κρίσεων, έργο υφαντή, σύμφωνα με τον ρυθμό της επωμίδας· θα το κατασκευάσεις από χρυσό και από υάκινθο, και από πορφύρα και από κόκκινο νήμα γνεσμένο, και από γνεσμένο βύσσο· θα το κατασκευάσεις τετράγωνο, θα είναι διπλό, με μήκος μιας σπιθαμής και πλάτος μιας σπιθαμής. Και θα υφάνεις σε αυτό υποδοχή για λίθους σε τέσσερις σειρές.» Έπειτα, αφού παραθέτει τα ονόματα των λίθων, προσθέτει πάλι: «Και οι λίθοι ας είναι δώδεκα από τα ονόματα των υιών του Ισραήλ, σύμφωνα με τα ονόματά τους· ας είναι ως σκαλίσματα σφραγίδων, το καθένα σύμφωνα με το όνομά του για τις δώδεκα φυλές.» Και στη συνέχεια, μετά από λίγο: «Και θα λάβει», λέει, «ο Ααρών τα ονόματα των υιών του Ισραήλ πάνω στο λόγιο της κρίσεως, πάνω στο στήθος του όταν εισέρχεται στα Άγια, ως ενθύμημα ενώπιον του Κυρίου του Θεού». ΠΑΛΛ. Πόσο βαθύ είναι το ζήτημα του λογίου, και μου φαίνεται ότι και ο ίδιος ο τρόπος της κατασκευής του είναι εντελώς δυσνόητος. ΚΥΡ. Πρέπει λοιπόν να προχωρήσουμε σε αυτά, και να πλησιάσουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην αλήθεια, έστω κι αν η δυσκολία του εγχειρήματος ίσως δεν μας επιτρέπει να την προσεγγίσουμε απολύτως. Διότι το να βλέπει κανείς τα εξαιρετικά ασαφή ζητήματα έστω και μέσα από καθρέφτη, θα έλεγα εγώ ότι είναι προτιμότερο από το άλλο, εννοώ δηλαδή από το να μην τα έχει κατανοήσει καθόλου. Θα μιλήσω, λοιπόν, όσο είναι δυνατόν και σύμφωνα με αυτό που έχω στον νου μου.

Αλήθεια είναι όμως και με άλλον τρόπο Εμμανουήλ, διότι μόνος αυτός είναι κατά φύσιν Υιός, και ως Θεός εκ Θεού, μόνος άγιος, μόνος Κύριος· ενώ η κτίση μετέχει και μιμείται όλα όσα νοείται ότι είναι αυτός. Είναι λοιπόν μαζί με τους αγίους, καθώς ο Χριστός νοείται μέσω της Δήλωσης και της Αλήθειας, ο οποίος και φέρνει ενώπιον του Πατρός τα δικά μας ζητήματα, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ ημών. Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το: «Και θα φέρει ο Ααρών τις κρίσεις των υιών Ισραήλ ενώπιον του Κυρίου επί του στήθους του διαπαντός». ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Επιτάσσει δε να κατασκευαστεί και κάποιο ιεροπρεπές και αξιοθαύμαστο άμφιο λέγοντας: «Και θα φτιάξεις ποδήρη υποδύτη, ολόκληρο υακίνθινο, και το άνοιγμα για τον λαιμό θα είναι στη μέση του, με περιθώριο γύρω από το άνοιγμα, έργο υφαντή, με την ένωση συνυφασμένη με αυτό, για να μη σκιστεί. Και θα φτιάξεις κάτω από το στρίφωμα του υποδύτη, στο κάτω μέρος, σαν ρόδια που ανθίζουν, μικρά ρόδια από υάκινθο, και πορφύρα, και κόκκινο κλωσμένο νήμα, και βύσσο στριμμένη, κάτω από το στρίφωμα του υποδύτη ολόγυρα. Με το ίδιο σχήμα με τα ρόδια, και χρυσούς κώδωνες ανάμεσά τους ολόγυρα, δίπλα σε κάθε ρόδι ένα χρυσό κώδωνα και ένα άνθος, στο στρίφωμα του υποδύτη ολόγυρα. Και θα τα φοράει ο Ααρών όταν λειτουργεί, ώστε να ακούγεται ο ήχος του όταν εισέρχεται στο Άγιο ενώπιον του Κυρίου, και όταν εξέρχεται, για να μην πεθάνει».

Διότι εκείνος που οδηγείται κατ' αυτόν τον τρόπο από τον Κύριο προς αυτήν την ιερωσύνη, αφού νεκρώσει το φρόνημα της σάρκας με τη μάχαιρα του πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού, έτσι εξιλεώνει τον Θεό, καθώς εισέρχεται στα άδυτα, προσφέροντας τον εαυτό του ιερουργικά μέσω μιας τέτοιας θυσίας και παριστώντας το σώμα του ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό. Αλλά ίσως πει κάποιος ότι το νόημα της προσευχής που προτιθέμεθα να εξηγήσουμε δεν τα υποδηλώνει αυτά με την πρώτη ματιά, και ότι εμείς επινοούμε τέτοιους λόγους προσαρμόζοντάς τους χωρίς να πηγάζουν από το ίδιο το κείμενο. Λοιπόν, ας του υπενθυμιστούν πάλι τα πρώτα λόγια της προσευχής. Διότι εκείνος που έχει προετοιμάσει έτσι τον εαυτό του, ώστε να τολμήσει με παρρησία να ονομάσει τον Θεό πατέρα του, αυτός ακριβώς έχει περιβληθεί εκείνη τη στολή που περιέγραψε ο λόγος, και ηχεί με τους κώδωνες, και ανθοφορεί με τα ρόδια, και λάμπει γύρω από το στήθος με τις ακτίνες των εντολών, και φέρει στους ώμους του τους πατριάρχες και τους προφήτες, έχοντας μετατρέψει σε δικό του στολισμό, αντί για τα ονόματα, τις αρετές εκείνων, και κοσμεί το κεφάλι του με το στεφάνι της δικαιοσύνης, και έχει την κόμη του διαποτισμένη με το ουράνιο μύρο, και εισέρχεται στα επουράνια άδυτα, τα οποία για κάθε βέβηλο λογισμό είναι πραγματικά άδυτα και απροσπέλαστα.

Αφού λοιπόν διδάχθηκε αυτά και τα παρόμοια μέσω της οπτασίας της σκηνής εκείνος ο κεκαθαρμένος οφθαλμός της ψυχής του Μωυσή, και αφού υψώθηκε μέσω τέτοιων θεαμάτων, αναβιβάζεται και πάλι στην κορυφή άλλων νοημάτων, λαμβάνοντας διδασκαλία για τον στολισμό της ιεροσύνης. Σε αυτόν περιλαμβάνονται ο υποδύτης και ο επενδύτης και εκείνο το περιστήθιο, που καταλάμπεται από τις ποικίλες λάμψεις των λίθων, καθώς και η ταινία γύρω από την κεφαλή και το πέταλο επάνω της, η περισκελίδα, οι ροΐσκοι, οι κώδωνες, έπειτα, πάνω από όλα, το λόγιο και η δήλωση και η αλήθεια που κατανοείται και στα δύο, και οι επωμίδες που τα συνδέουν εκατέρωθεν, πάνω στις οποίες είναι ενσωματωμένα τα ονόματα των πατριαρχών. Το πλήθος της ακριβούς θεωρίας για το καθένα από αυτά συντέμνεται από τα ίδια τα ονόματα της ενδυμασίας. Διότι ποιο σωματικό ένδυμα ονομάζεται «δήλωση» ή «λόγιο» ή «αλήθεια»; Είναι ασφαλώς προφανές ότι μέσω αυτών καταδεικνύεται πως η ιστορική διήγηση δεν μας περιγράφει αυτή την αισθητή ενδυμασία, αλλά κάποιον στολισμό της ψυχής, ο οποίος εξυφαίνεται μέσω των ενάρετων επιτηδευμάτων.

Εκείνο δε το τετράγωνο κόσμημα, το οποίο εξαρτάται εκατέρωθεν από τις ασπίδες και στο οποίο είναι αναγραμμένοι στους λίθους οι πατριάρχες που έδωσαν τα ονόματά τους στις φυλές, γίνεται προκάλυμμα της καρδιάς, καθώς ο λόγος μάς διδάσκει μέσω αυτού του σχήματος ότι εκείνος που απέκρουσε τον πονηρό τοξότη με αυτές τις δύο ασπίδες, θα κατακοσμήσει τη δική του ψυχή με όλες τις αρετές των πατριαρχών, αφού ο καθένας τους διαλάμπει με διαφορετικό τρόπο στον πέπλο της αρετής. Το δε τετράγωνο σχήμα ας είναι για εσένα ένδειξη της σταθερότητας στο αγαθό.