Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 28:35

Αλήθεια είναι όμως και με άλλον τρόπο Εμμανουήλ, διότι μόνος αυτός είναι κατά φύσιν Υιός, και ως Θεός εκ Θεού, μόνος άγιος, μόνος Κύριος· ενώ η κτίση μετέχει και μιμείται όλα όσα νοείται ότι είναι αυτός. Είναι λοιπόν μαζί με τους αγίους, καθώς ο Χριστός νοείται μέσω της Δήλωσης και της Αλήθειας, ο οποίος και φέρνει ενώπιον του Πατρός τα δικά μας ζητήματα, ζώντας πάντοτε για να μεσιτεύει υπέρ ημών. Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το: «Και θα φέρει ο Ααρών τις κρίσεις των υιών Ισραήλ ενώπιον του Κυρίου επί του στήθους του διαπαντός». ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Επιτάσσει δε να κατασκευαστεί και κάποιο ιεροπρεπές και αξιοθαύμαστο άμφιο λέγοντας: «Και θα φτιάξεις ποδήρη υποδύτη, ολόκληρο υακίνθινο, και το άνοιγμα για τον λαιμό θα είναι στη μέση του, με περιθώριο γύρω από το άνοιγμα, έργο υφαντή, με την ένωση συνυφασμένη με αυτό, για να μη σκιστεί. Και θα φτιάξεις κάτω από το στρίφωμα του υποδύτη, στο κάτω μέρος, σαν ρόδια που ανθίζουν, μικρά ρόδια από υάκινθο, και πορφύρα, και κόκκινο κλωσμένο νήμα, και βύσσο στριμμένη, κάτω από το στρίφωμα του υποδύτη ολόγυρα. Με το ίδιο σχήμα με τα ρόδια, και χρυσούς κώδωνες ανάμεσά τους ολόγυρα, δίπλα σε κάθε ρόδι ένα χρυσό κώδωνα και ένα άνθος, στο στρίφωμα του υποδύτη ολόγυρα. Και θα τα φοράει ο Ααρών όταν λειτουργεί, ώστε να ακούγεται ο ήχος του όταν εισέρχεται στο Άγιο ενώπιον του Κυρίου, και όταν εξέρχεται, για να μην πεθάνει».

Επικρέμαται δε και απειλή θανάτου σε αυτούς που έχουν ταχθεί να ιερουργούν, δηλαδή στον Ααρών, μέσα στην αγία σκηνή, εάν δεν αντηχούν πολύ δυνατά οι χτύποι των κωδώνων. Διότι η σιωπή είναι πράγμα επικίνδυνο για τους δασκάλους.

Εξαιτίας αυτού, λοιπόν, λέγει, φονεύθηκε ο Ζαχαρίας μέσα στον ναό, επειδή, όπως ισχυρίζεται, είδε οπτασία, και από τον φόβο του, θέλοντας να διηγηθεί την οπτασία, του φράχτηκε το στόμα. Διότι είδε, λέγει, κατά την ώρα του θυμιάματος, καθώς προσέφερε θυμίαμα, να στέκεται κάποιος άνθρωπος, ο οποίος, όπως λέγει, είχε μορφή όνου. Και όταν εξήλθε, λέγει, και θέλησε να πει: «Αλίμονό σας, τι είναι αυτό που προσκυνάτε;», του έφραξε το στόμα εκείνος που του εμφανίστηκε μέσα στον ναό, ώστε να μην μπορεί να μιλήσει. Όταν δε άνοιξε το στόμα του για να μιλήσει, τότε τους το αποκάλυψε και τον σκότωσαν. Και έτσι, λέγει, πέθανε ο Ζαχαρίας. Γι' αυτό, άλλωστε, διατάχθηκε ο ιερέας από τον ίδιο τον νομοθέτη, λέγει, να φέρει κώδωνες (κουδουνάκια), ώστε, όταν εισέρχεται για να ιερουργήσει, ακούγοντας τον ήχο να κρύβεται εκείνος που λατρεύεται, για να μην αποκαλυφθεί το φαντασιώδες πρόσωπο της μορφής του. Ολόκληρο όμως το κατασκεύασμα της ανοησίας τους ελέγχεται αμέσως και είναι άξιο χλεύης. Διότι, εάν ήταν πράγματι ορατός αυτός που λατρευόταν, δεν θα μπορούσε καν να κρυφτεί· εάν πάλι μπορούσε καθόλου να κρυφτεί, δεν θα ήταν πλέον ορατός. Και με άλλον τρόπο πάλι πρέπει να ειπωθεί προς αυτούς ότι, εάν ήταν ορατός, άρα ήταν σώμα και όχι πλέον πνεύμα· εάν δε ήταν πνεύμα, δεν συγκαταλέγεται πλέον στα ορατά. Πώς, λοιπόν, αυτό που δεν συγκαταλέγεται στα ορατά προνοούσε για την απόκρυψή του εξαιτίας του ήχου των κωδώνων; Διότι, έχοντας την αορασία εκ φύσεως, δεν θα γινόταν ορατό, εάν δεν το ήθελε.

Αφού λοιπόν διδάχθηκε αυτά και τα παρόμοια μέσω της οπτασίας της σκηνής εκείνος ο κεκαθαρμένος οφθαλμός της ψυχής του Μωυσή, και αφού υψώθηκε μέσω τέτοιων θεαμάτων, αναβιβάζεται και πάλι στην κορυφή άλλων νοημάτων, λαμβάνοντας διδασκαλία για τον στολισμό της ιεροσύνης. Σε αυτόν περιλαμβάνονται ο υποδύτης και ο επενδύτης και εκείνο το περιστήθιο, που καταλάμπεται από τις ποικίλες λάμψεις των λίθων, καθώς και η ταινία γύρω από την κεφαλή και το πέταλο επάνω της, η περισκελίδα, οι ροΐσκοι, οι κώδωνες, έπειτα, πάνω από όλα, το λόγιο και η δήλωση και η αλήθεια που κατανοείται και στα δύο, και οι επωμίδες που τα συνδέουν εκατέρωθεν, πάνω στις οποίες είναι ενσωματωμένα τα ονόματα των πατριαρχών. Το πλήθος της ακριβούς θεωρίας για το καθένα από αυτά συντέμνεται από τα ίδια τα ονόματα της ενδυμασίας. Διότι ποιο σωματικό ένδυμα ονομάζεται «δήλωση» ή «λόγιο» ή «αλήθεια»; Είναι ασφαλώς προφανές ότι μέσω αυτών καταδεικνύεται πως η ιστορική διήγηση δεν μας περιγράφει αυτή την αισθητή ενδυμασία, αλλά κάποιον στολισμό της ψυχής, ο οποίος εξυφαίνεται μέσω των ενάρετων επιτηδευμάτων.

Και στους ιερείς περιέβαλε κάθε είδους στολισμό, ο οποίος από τη μία εντυπωσίαζε τον λαό με τη διαφορετικότητα της εμφάνισης, και από την άλλη δίδασκε τους ίδιους τους ιερείς πώς πρέπει να εξωραΐζουν και να στολίζουν την ψυχή τους. Ονομάζει δε «υποδύτη» τον εσωτερικό χιτώνα, και «επενδύτη» τον εξωτερικό χιτώνα· αυτόν πρόσταξε να γίνει υακίνθινος, και τον ονόμασε ποδήρη επειδή έφτανε μέχρι τα άκρα των ποδιών. Κρέμασε δε από αυτόν χρυσά κουδουνάκια και μικρά ρόδια, ώστε μπαίνοντας στο άδυτο και στο ιερό της σκηνής και ακούγοντας τον ήχο που προερχόταν από αυτά, να επιτελεί τη λειτουργία με δέος, φέρνοντας στη μνήμη του Εκείνον που τα είχε προστάξει. Γι' αυτό ακριβώς και ο ποδήρης είχε το χρώμα του αέρα (επειδή ήταν υακίνθινος), ώστε βλέποντάς τον να ανυψώνεται πνευματικά. Στο κεφάλι ήταν τοποθετημένη η κίδαρις, που μιμούνταν τον ουρανό· και μια ταινία κάλυπτε το μέτωπο, την οποία οι Εβδομήκοντα ονόμασαν μίτρα· αυτή είχε στη μέση ένα χρυσό έλασμα, το οποίο είχε γραμμένο το άρρητο όνομα του Θεού, το οποίο οι Εβραίοι ονομάζουν τετραγράμματο. Εκπαιδεύοντας δε τον λαό στην ευσέβεια, το φανέρωσε αυτό αινιγματικά· διότι λέει: «θα επιγράψεις σε αυτό αγίασμα Κυρίου».