Ηὕρητο τοίνυν ἐκ νόμου τὸ χρῆμα, τὸ δοξολογεῖσθαί φημι τὸν τῶν ὅλων Θεὸν ἐν τῷ ἁγίῳ ναῷ· ἐτετάχατο δὲ εἰς τοῦτο χοροί τε καὶ χοροστάται, ᾠδοὶ καὶ ἱεροψάλται ἀπὸ τῶν υἱῶν Λευί, ἀνεκόμιζόν τε τὰς εἰς Θεὸν ὑμνωδίας πρωΐ τε καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καταθυομένων τῶν ἀμνῶν καὶ θυμιωμένου τοῦ λεπτοῦ καὶ συνθέτου θυμιάματος. γέγραπται γὰρ ἐν τῇ Ἐξόδῳ οὕτως· «Καὶ ταῦτά ἐστιν ἃ ποιήσεις ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου· ἀμνοὺς ἐνιαυσίους ἀμώμους δύο τὴν ἡμέραν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐνδελεχῶς, κάρπωμα ἐνδελεχισμοῦ τὸν ἀμνὸν τὸν ἕνα ποιήσεις τὸ πρωΐ, καὶ τὸν ἀμνὸν τὸν δεύτερον ποιήσεις τὸ δειλινόν.» περὶ δέ γε τοῦ θυμιάματος οὕτως ἔφη· «Καὶ ποιήσεις θυσιαστήριον θυμιάματος ἐκ ξύλων ἀσήπτων.» προσεπάγει δὲ τούτοις· «Καὶ καθίσει ἐπ᾽ αὐτῷ λεπτὸν τὸ πρωῒ πρωΐ, ὅταν ἐπισκευάζῃ τοὺς λύχνους· ὀψέ, θυμιάσει ἐπ᾽ αὐτοῦ θυμίαμα ἐνδελεχισμοῦ διαπαντὸς ἐναντίον Κυρίου εἰς τὰς γενεὰς αὐτῶν.» καὶ ἡ μὲν τῶν ἀμνῶν θυσία κατασημαίνοιεν ἂν τὸν δι᾽ ἡμᾶς καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τεθύσθαι Χριστὸν καὶ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας ἀνακεκομίσθαι τῷ Θεῷ καὶ Πατρί· ἀλλὰ καὶ ἡ τοῦ λεπτοῦ καὶ συνθέτου θυμιάματος ἀναφορὰ τοῦτο δὴ πάντως ὑπεμφαίνοιεν ἄν, ἐνδελεχὴς γὰρ καὶ ἀδιάλειπτος ἡ θυσία· ἀεὶ γὰρ εὐώδης νοητὸς ὁ Ἐμμανουήλ, ὀσμὴ τῆς γνώσεως ὢν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, καὶ μεστὴν αὐτοῦ τὴν ἁγίαν ἀποφαίνων σκηνὴν τουτέστι τὴν Ἐκκλησίαν.
Μετάφραση
Καθιερώθηκε, λοιπόν, από τον νόμο τούτο το έργο, εννοώ η δοξολογία του Θεού των όλων μέσα στον άγιο ναό· και είχαν ταχθεί για τον σκοπό αυτό χοροί και χοροστάτες, ωδοί και ιεροψάλτες από τους υιούς του Λευί, και ανέπεμπαν τις υμνωδίες προς τον Θεό το πρωί και το εσπέρας, ενώ θυσιάζονταν οι αμνοί και καιγόταν το λεπτό και σύνθετο θυμίαμα. Διότι είναι γραμμένο στην Έξοδο ως εξής: «Και αυτά είναι που θα προσφέρεις πάνω στο θυσιαστήριο: δύο αμνούς ετήσιους, άμωμους, την ημέρα πάνω στο θυσιαστήριο διαρκώς, ως ολοκαύτωμα διαρκές· τον ένα αμνό θα τον προσφέρεις το πρωί, και τον δεύτερο αμνό θα τον προσφέρεις το δειλινό». Όσο για το θυμίαμα, είπε τα εξής: «Και θα κατασκευάσεις θυσιαστήριο θυμιάματος από ξύλα άσηπτα». Και προσθέτει σε αυτά: «Και θα τοποθετεί πάνω σε αυτό λεπτό θυμίαμα κάθε πρωί, όταν ετοιμάζει τους λύχνους· το βράδυ, θα καίει πάνω του θυμίαμα διαρκές, διαπαντός ενώπιον του Κυρίου, σε όλες τις γενεές τους». Και η μεν θυσία των αμνών υποδηλώνει ότι ο Χριστός θυσιάστηκε εξαιτίας μας και υπέρ ημών και προσφέρθηκε ως οσμή ευωδίας στον Θεό και Πατέρα· αλλά και η αναφορά του λεπτού και σύνθετου θυμιάματος θα υποδήλωνε οπωσδήποτε το ίδιο πράγμα, διότι η θυσία είναι διαρκής και αδιάλειπτη· αφού ο Εμμανουήλ είναι πάντοτε νοητώς ευώδης, όντας η οσμή της γνώσεως του Θεού και Πατρός, και καθιστώντας την αγία του σκηνή, δηλαδή την Εκκλησία, πλήρη από αυτόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες