Ἀμνοὺς ἐνιαυσίους δύο τὴν ἡμέραν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐνδελεχῶς, κάρπωμα ἐνδελεχισμοῦ. Τὸν ἀμνὸν τὸν ἕνα ποιήσεις τὸ πρωῒ, καὶ τὸν ἀμνὸν τὸν δεύτερον ποιήσεις τὸ δειλινὸν, καὶ δέκατον σεμιδάλεως πεφυραμένης ἐν ἐλαίῳ κεκομμένῳ τῷ τετάρτῳ τοῦ ἳν, καὶ σπονδὴν τὸ τέταρτον τοῦ ἳν οἴνου τῷ ἀμνῷ τῷ ἑνί.» Ἀλλ᾽ ἔστι καὶ διὰ τούτων ἡμᾶς εἰδέναι σαφῶς, ὅτι καιρὸν οὐδένα προσήκει παρατρέχειν ἐᾷν, ὅτε μὴ καθηκόντως ἐν αὐτῷ τιμᾶται Θεὸς, τὴν ἐξ ἔργων ἀγαθῶν εὐωδίαν, ὥσπερ τινὰ θυσίαν διηνεκῆ παρ᾽ ἡμῶν προσδεχόμενος. Τὸ γὰρ ἀρχομένης μὲν τῆς ἡμέρας τὸν ἕνα σφάζεσθαι κελεύειν ἀμνὸν, ἐπὶ τέλει δὲ ταύτης τὸν δεύτερον, τὸν πάντα σημαίνειν ἔοικε χρόνον, διὰ τῶν ἄκρων τὰ μέσα περιλαμβάνων.
Μετάφραση
«Δύο αμνούς ενός έτους την ημέρα πάνω στο θυσιαστήριο αδιαλείπτως, ως συνεχή προσφορά. Τον ένα αμνό θα προσφέρεις το πρωί, και τον δεύτερο αμνό θα προσφέρεις το δειλινό, και το ένα δέκατο σιμιγδαλιού ζυμωμένου με καθαρό λάδι που αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο του ιν, και σπονδή το ένα τέταρτο του ιν κρασιού για τον ένα αμνό.» Αλλά είναι δυνατόν και μέσω αυτών να γνωρίζουμε σαφώς, ότι δεν πρέπει να αφήνουμε να περνάει ανεκμετάλλευτος κανένας χρόνος, κατά τον οποίο δεν τιμάται όπως αρμόζει ο Θεός, αποδεχόμενος από εμάς την ευωδία των αγαθών έργων σαν μια αδιάκοπη θυσία. Διότι το να προστάζει να σφάζεται ο ένας αμνός στην αρχή της ημέρας, και στο τέλος της ο δεύτερος, φαίνεται να υποδηλώνει ολόκληρο τον χρόνο, περιλαμβάνοντας τα ενδιάμεσα διά μέσου των άκρων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες