Καὶ οἶδάς γε, ὁ φιλομαθής, ὡς ἐν πρώτοις ὁ Θεός, ἡνίκα ἐκ τῆς ποιμαντικῆς ἐπὶ τὴν ἡγεμονίαν τῶν λαῶν ἐκάλει τὸν Μωϋσῆν, εὐθὺς ταῦτα πρὸς τὸν δοῦλόν φησιν· Ἐγώ εἰμι ὁ Θεὸς τοῦ πατρός σου, ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ. Καὶ μικρὸν πρόσω τοῦ λόγου γενόμενος ταῦτα προστίθησιν· Συνάγαγε τὴν γερουσίαν τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν ὦπταί μοι, ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ. Καὶ οὕτως ἐν προοιμίοις ὁ Θεὸς τῷ ὀνόματι τῶν δικαίων πατέρων οἷον σημάντρῳ τινὶ τοὺς ἀπογόνους σφραγίζεται· καλὸν εἰδὼς καὶ συμφέρον τὸ ἀπ’ ἐκείνων γνωρίζεσθαι.
Μετάφραση
Και γνωρίζεις βέβαια, φιλομαθή, ότι εξαρχής ο Θεός, όταν καλούσε τον Μωυσή από την ποιμενική ζωή στην ηγεσία των λαών, αμέσως λέει τα εξής προς τον δούλο Του: «Εγώ είμαι ο Θεός του πατέρα σου, ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ». Και προχωρώντας λίγο παρακάτω στον λόγο Του, προσθέτει τα εξής: «Συγκέντρωσε τη γερουσία των υιών του Ισραήλ και πες τους: Ο Κύριος, ο Θεός των πατέρων σας, εμφανίστηκε σε μένα, ο Θεός του Αβραάμ και ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ». Και έτσι στο προοίμιο, ο Θεός, με το όνομα των δίκαιων πατέρων, σφραγίζει τους απογόνους σαν με κάποια σφραγίδα, γνωρίζοντας ότι είναι καλό και συμφέρον να γίνεται γνωστός μέσα από εκείνους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες