Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 30:10

Διότι έχει καταργηθεί η σκιώδης λατρεία και εν Χριστώ πλέον προσφέρουμε ως ευωδία στον Πατέρα τη νοητή ευοσμία. Και αυτό μας το προτύπωσε πάλι σαν σε σκιές, λέγοντας: «Και θα μου φτιάξεις θυσιαστήριο θυμιάματος από ξύλα άσηπτα, και θα το φτιάξεις με μήκος ενός πήχη, και πλάτος ενός πήχη· θα είναι τετράγωνο, και το ύψος του δύο πήχεις. Από το ίδιο ξύλο θα προέρχονται τα κέρατά του, και θα το χρυσώσεις με καθαρό χρυσάφι, την εσχάρα του, και τους τοίχους του γύρω γύρω, και τα κέρατά του.» Και αφού πρόσθεσε σε αυτό ράβδους και κρίκους και αναφορείς και άλλα τέτοια, λέει: και θα το τοποθετήσεις «απέναντι από το καταπέτασμα που βρίσκεται πάνω από την κιβωτό του μαρτυρίου, όπου εκεί θα σου φανερωθώ εγώ ο Θεός. Και ο Ααρών θα θυμιάσει πάνω σε αυτό σύνθετο λεπτό θυμίαμα κάθε πρωί· όταν ετοιμάζει τους λύχνους, θα θυμιάζει πάνω σε αυτό. Και όταν ο Ααρών ανάβει τους λύχνους το βράδυ, θα θυμιάζει πάνω σε αυτό θυμίαμα αδιάλειπτο και παντοτινό ενώπιον του Κυρίου σε όλες τις γενιές τους. Και δεν θα προσφέρετε πάνω σε αυτό άλλο θυμίαμα· ολοκαύτωμα θυσίας και σπονδή δεν θα χύσετε πάνω του. Και ο Ααρών θα κάνει εξιλασμό πάνω σε αυτό, στα κέρατά του, μία φορά τον χρόνο από το αίμα του καθαρισμού των αμαρτιών του εξιλασμού. Μία φορά τον χρόνο θα το καθαρίζει σε όλες τις γενιές τους· Άγιο των αγίων είναι στον Κύριο.» ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ως τύπο λοιπόν του Χριστού θα παραδεχτούμε και αυτό; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Βεβαιότατα, Παλλάδιε.

Σε κανέναν από τους ανθρώπους δεν θα απευθυνθούμε με την προσωνυμία «Ραββί». Διότι ένας είναι ο διδάσκαλος και ο καθηγητής μας, και σε αυτόν αποκλειστικά θα προσηλωθούμε, λέγοντας: «Μύρο που χύνεται είναι το όνομά σου. Για αυτό τον λόγο οι νεάνιδες σε αγάπησαν. Με είλκυσαν, ώστε να τρέξουν πίσω σου προς την οσμή των μύρων σου». Ή μήπως δεν σημαίνει αυτό το χωρίο: «Δεν θα προσφέρεις πάνω σε αυτό άλλο θυμίαμα;»; Διότι μόνο η ευωδία του Χριστού μέσα στην Εκκλησία θα αρκούσε για όσους είναι αληθινά συνετοί, οι οποίοι δεν επιθυμούν άλλη οσμή· όπως ακριβώς κάνουν, δηλαδή, οι άθλιοι Ιουδαίοι. Διότι, από τη μία πλευρά, υβρίζουν με την παραφροσύνη τους το σύνθετο και λεπτό θυμίαμα, δηλαδή τον Χριστό. Και παρέμειναν αμέτοχοι αυτής της ιερής ή μάλλον αληθινά θείας ευωδίας· από την άλλη όμως θα δεχθούν στη θέση του κάποιον άλλον, τον υιό της ανομίας, «εκείνον που αντιτίθεται και υπερυψώνει τον εαυτό του πάνω από καθετί που ονομάζεται Θεός ή σέβασμα, ώστε να καθίσει ο ίδιος στον ναό του Θεού, σύμφωνα με όσα είναι γραμμένα, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός», ο οποίος και καταμολύνει τη θεία σκηνή, όντας ένας ξένος καπνός και, για να το πω έτσι, διαβολική δυσοσμία· «Διότι η παρουσία του», λέει, «θα είναι κατ' ενέργεια του Σατανά». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Κατανοώ αυτό που λες. Διότι πράγματι ο λόγος σου είναι σαφής. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Διατάζει, λοιπόν, τον Ααρών να κάνει εξιλέωση πάνω στο θυσιαστήριο του θυμιάματος μία φορά τον χρόνο, χρίοντας με το αίμα του καθαρισμού των αμαρτιών τις άκρες των κεράτων του. «Διότι είναι Άγιο», λέει, «των Αγίων».