Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 30:12

Διότι ο νόμος είναι σκιά, και κυοφορεί τη μορφή της αλήθειας. γ΄. Είπε, λοιπόν, παλαιότερα ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Εάν λάβεις τον αριθμό των υιών Ισραήλ κατά την απογραφή τους, θα δώσει καθένας λύτρα για την ψυχή του στον Κύριο, και δεν θα υπάρξει σε αυτούς καταστροφή κατά την απογραφή τους. Και αυτό είναι που θα σου δώσουν, όσοι περνούν από την καταμέτρηση: το μισό του διδράχμου, σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο, όπου το δίδραχμο ισοδυναμεί με είκοσι οβολούς. Το δε μισό του διδράχμου θα είναι εισφορά στον Κύριο. Καθένας που περνάει από την καταμέτρηση, από την ηλικία των είκοσι ετών και άνω, θα δώσει την εισφορά στον Κύριο. Ο πλούσιος δεν θα δώσει περισσότερο και ο φτωχός δεν θα δώσει λιγότερο από το μισό του διδράχμου, κατά την προσφορά της εισφοράς στον Κύριο, για την εξιλέωση των ψυχών σας.» Διότι ο στατήρας, δηλαδή το δίδραχμο, είναι γνήσιο νόμισμα, στο οποίο είναι αποτυπωμένος βασιλικός χαρακτήρας.

Ούτε βέβαια, παρόμοια με τους ακάθαρτους δαίμονες, χαίρεται με αυτούς που καταστρέφονται· αντίθετα, προστάζει να καταβληθεί το λύτρο γι' αυτόν, σχεδόν ομολογώντας ρητά ότι σε Αυτόν οφείλουμε την ίδια μας τη ζωή. Διότι αυτό ακριβώς υποδηλώνει, προστάζοντας να καταβάλλεται το λεγόμενο δίδραχμο. Ως αληθινό λύτρο, και μάλιστα υπέρ όλων, νοείται ο ίδιος ο Χριστός, μέσω του οποίου και στον οποίο έχουμε νικήσει τη φθορά· διότι παρέδωσε τον εαυτό Του για χάρη μας.

Με πολλούς τρόπους, όπως φαίνεται, μας το υποδεικνύει λέγοντας ότι πρέπει να πειθόμαστε και να φρονούμε πως το να καρποφορεί κανείς δεν ταιριάζει σε άλλους περισσότερο παρά σε εκείνους που ανδραγαθούν υπερβολικά και είναι συνηθισμένοι να διακρίνονται. ΚΥΡ. Εύγε, Παλλάδιε, διότι σκέφτεσαι ορθά. Έτσι ακριβώς έχει το ζήτημα από τη φύση του, και το μαρτυρεί η ιερή Γραφή. Διότι, όταν οι υιοί του Ισραήλ στρατοπέδευαν ακόμη στην έρημο και ο Θεός ήθελε να ανεγείρουν την αγία σκηνή, ως εικόνα και τύπο της Εκκλησίας που θα προερχόταν από τα έθνη, όρισε πάλι ότι έπρεπε να συγκεντρωθούν τα υλικά που ήταν χρήσιμα για τον σκοπό αυτό. Και είπε λοιπόν τα εξής προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Όταν κάνεις την καταμέτρηση των υιών του Ισραήλ κατά την απογραφή τους, θα δώσει ο καθένας λύτρα για την ψυχή του στον Κύριο, και δεν θα υπάρξει σε αυτούς πληγή κατά την απογραφή τους. Και αυτό είναι που θα δώσουν όσοι περνούν από την απογραφή: το μισό του διδράχμου, το οποίο είναι σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο (είκοσι οβολοί το δίδραχμο), το μισό λοιπόν του διδράχμου ως εισφορά στον Κύριο. Καθένας που περνά για την απογραφή, από είκοσι ετών και πάνω, θα δώσει την εισφορά στον Κύριο».

Την τελειότητα του αριθμού δέκα εξυμνούν και οι έξω φιλόσοφοι, οι οποίοι μάλιστα τον θεώρησαν και Θεό, όπως πρεσβεύει η πυθαγόρεια τετρακτύς, διότι αποτελεί το τέλος των μονάδων και αναγνωρίζεται ως μονάδα των δεκάδων. Και είναι η βάση των αριθμών που ακολουθούν, συντιθέμενος πάντοτε με τον εαυτό του. Την εξυμνεί δε σαφέστερα και ο νόμος του Μωυσή. Διότι ο Νώε αναδεικνύεται δέκατος μετά τον Αδάμ, και καθίσταται η δεύτερη ρίζα του ανθρώπινου γένους, μιμούμενος τη δεκάδα. Ο Αβραάμ προσέφερε το δέκατο στον Μελχισεδέκ ως νικητής. Εξαιτίας αυτού, και οι Εβραίοι διατάσσονται να προσφέρουν στον Θεό το δέκατο από τα υπάρχοντά τους. Και ως λύτρο για την ψυχή ο νόμος θέσπισε να προσφέρουν δέκα οβολούς. Αλλά και τη δέκατη ημέρα του πρώτου μήνα λαμβάνεται ο αμνός, ενώ τη δέκατη ημέρα του έβδομου μήνα ορίζεται ο εξιλασμός. Και δέκα θεόγραφες εντολές άστραφταν στις πλάκες της διαθήκης. Δέκα είναι και τα ρήματα της προσευχής που παρέδωσε ο Κύριος. Και ο Δαβίδ έψαλλε τους Ψαλμούς με δεκάχορδο ψαλτήρι. Ο Αβραάμ δε κατεβάζει τη φιλανθρωπία του Θεού μέχρι τους δέκα δικαίους, ως προς την έκχυση της καταδίκης στους Σοδομίτες <...>.