Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 30:14

Το ποιοι θα πρέπει να είναι αυτοί που οφείλουν να προσφέρουν, το καθορίζει σαφώς: διότι ο Θεός δεν επέτρεψε να το πράττουν αυτό ούτε οι γυναίκες, ούτε βέβαια τα νήπια, αποδοκιμάζοντας, νομίζω, το ανίσχυρο και μαλθακό, καθώς και το ατελές ως προς τη σύνεση. Αντίθετα, συγκαταλέγει σε αυτούς που οφείλουν να προσφέρουν καρπούς τον ήδη ώριμο και σφριγηλό νέο, που προσέρχεται στην απογραφή, για τους οποίους ορίζει ως όριο το εικοστό έτος της ηλικίας. Διότι οι μόνοι άξιοι να προσφέρουν τα δώρα στον Κύριο, σύμφωνα με τον νόμο, είναι εκείνοι που υπερβαίνουν την ανώριμη φρόνηση και τον αδύναμο νου, και φθάνουν ήδη στο μέτρο του άνδρα, έχοντας το πλήρωμα της πνευματικής ηλικίας που νοείται εν Χριστώ.

Αλλά οι μεν άριστοι προσφέρουν στον Θεό το μερίδιο, ενώ η υπόλοιπη συναγωγή στους Λευίτες, όπως έχει ειπωθεί. Διότι, πράγματι, οι πιο εξέχοντες καρποφορούν απευθείας στον Θεό τα κατορθώματά τους· ενώ οι δόκιμοι μετά από αυτούς, προσφέρουν δώρα στον Θεό μέσω των αγίων που είναι αφιερωμένοι στον Θεό, παρέχοντας τα αναγκαία σε εκείνους που Τον υπηρετούν και βοηθώντας τις άγιες Εκκλησίες. Αλλά αυτά βέβαια γίνονται από θεία προσταγή. Οικειοθελώς, όμως, και από μόνοι τους οι αρχηγοί των αρίστων προσέφεραν στον Θεό χρυσά βραχιόλια και ψέλια, και δαχτυλίδια, και περιβραχιόνια, και σκουλαρίκια. Διότι εκείνοι που ηγούνται του λαού εν Χριστώ και υπερέχουν, πολλές φορές υπερβαίνουν τις ευαγγελικές εντολές ως προς τα κατορθώματα, ασκώντας οικειοθελώς την παρθενία η οποία δεν είναι νομοθετημένη, και άλλα παρόμοια. Επειδή και ο Παύλος, ενώ είχε λάβει εντολή να συντηρείται από το Ευαγγέλιο, συντηρούνταν από τα ίδια του τα χέρια. Μέσω δε των χρυσών σκευών που απαριθμήθηκαν, υποδηλώνονται τα διάφορα είδη της τίμιας και λαμπρότατης αρετής. Όλα αυτά δε εισήχθησαν στη σκηνή του Θεού, λέει, ως μνημόσυνό τους. Διότι τέτοια κατορθώματα των αγίων θησαυρίζονται στην Εκκλησία ως κόσμημα, εις μνημόσυνον εκείνων που τα κατόρθωσαν. Αλλά και όταν προηγουμένως κατασκευαζόταν η σκηνή, ο Θεός διέταξε να καταμετρηθεί ο λαός· και να προσφέρει κάθε άρρενας στον Θεό, από ηλικίας είκοσι ετών και άνω, το μισό του διδράχμου.