Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 32:15

Διότι έπρεπε, έπρεπε αυτός που μεσιτεύει να μιμείται τον Χριστό, ο οποίος αποσόβησε την οργή που ερχόταν από τον ουρανό εναντίον μας εξαιτίας της πολλής αμαρτίας, δωρίζοντας ως Υιός τη δικαίωση μέσω της πίστης σε όσους είχαν αμαρτήσει. Αποτελεί, λοιπόν, και αυτό πάλι τύπο της μεσιτείας μέσω του Χριστού. Και ο μεν θεσπέσιος Μωυσής με τις ικεσίες του απομακρύνει τη σφοδρότητα της οργής· έπειτα κατεβαίνει από το όρος. Επειδή όμως αντιλήφθηκε αυτούς που χόρευαν, και άκουσε τις φωνές αυτών που μεθούσαν, συντρίβει τις πλάκες στις οποίες ήταν χαραγμένοι οι νόμοι, μη θεωρώντας τους πλέον άξιους παιδαγωγίας ως απειθείς και αγνώμονες, ή ασύνετους, που είχαν νου εντελώς επιρρεπή σε όσα δεν έπρεπε, έχοντας κάνει τόσο γρήγορα την αποστασία.

Και κάποτε στα έρημα βουνά, θαύμα μέγιστο, κατέβηκε από τον ουρανό, μέσα στα βάθη αγνής νεφέλης, και συνδιαλεγόταν μόνος με τον αγνότατο θεράποντά του. Κρατώντας μακριά τον λαό με αστραπές, σάλπιγγες και σεισμούς, έδωσε τον νόμο. Τον χάραξε σε πλάκες και από τις δύο πλευρές, με νόημα κρυφό και φανερό, όσο μπορούσε να αντέξει ο σκληροτράχηλος λαός, ώστε να τον αποκόψει από τους νόμους των πλέον διεφθαρμένων εθνών. Και όπως ένας πατέρας που υποβαστάζει το παιδί του με ελαφρά χέρια, κατευθύνοντας το ασταθές πέλμα του απαλού του ποδιού, στην αρχή το σηκώνει ελαφρώς από το έδαφος, μιλώντας του τρυφερά και δίνοντάς του θάρρος με το βλέμμα, έπειτα το συγκρατεί και προσαρμόζοντας το δικό του βήμα δίπλα στο βήμα του παιδιού το οδηγεί μπροστά και προσέχει τον δρόμο και το βάδισμά του, έτσι και ο Χριστός ο Βασιλεύς, φροντίζοντας τον άφρονα θνητό, πρώτα απέβαλε μακριά τα είδωλα, και τις θυσίες βέβαια είχε σκοπό να καταργήσει, εντούτοις τις άφησε, θέτοντάς τες όμως μέσα στα όρια του νόμου, αμβλύνοντας την κακία τους. Στο τέλος, ούτε οι θυσίες παρέμειναν άλλο, αλλά υποχώρησαν, αφού πλέον ο λαός δαμάστηκε. Και εμένα ο νόμος, σαν κάποιος επίτροπος κληρονομιάς, με φύλαγε για το παιδί του μεγάλου Πατέρα· όταν όμως έφτασε ο καιρός της ωριμότητας του παιδιού, ο νόμος υποχώρησε εκούσια, και την κληρονομιά ανέλαβε ο άριστος Υιός. Έτσι ενεργεί ο Θεός· διότι συνηθίζει να πείθει, και όχι να επιβάλλεται με βία στους εφήμερους ανθρώπους· άλλωστε, η βία στερείται κάθε τιμής, κατά τη γνώμη μου. Διότι και κάθε ιατρός που αντιμετωπίζει τις ασθένειες, δεν επιβάλλει όλα τα οδυνηρά ταυτόχρονα στους πάσχοντες, αλλά ενεργώντας με φιλική διάθεση, χορηγεί άλλα σύμφωνα με την επιθυμία τους, και άλλα για την καταπολέμηση της νόσου, ώστε να διασώσει αυτόν που υποφέρει, συνδυάζοντας με τα ευχάριστα τα πλέον δραστικά φάρμακα της τέχνης του.