Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 32:16

Διότι έπρεπε, έπρεπε αυτός που μεσιτεύει να μιμείται τον Χριστό, ο οποίος αποσόβησε την οργή που ερχόταν από τον ουρανό εναντίον μας εξαιτίας της πολλής αμαρτίας, δωρίζοντας ως Υιός τη δικαίωση μέσω της πίστης σε όσους είχαν αμαρτήσει. Αποτελεί, λοιπόν, και αυτό πάλι τύπο της μεσιτείας μέσω του Χριστού. Και ο μεν θεσπέσιος Μωυσής με τις ικεσίες του απομακρύνει τη σφοδρότητα της οργής· έπειτα κατεβαίνει από το όρος. Επειδή όμως αντιλήφθηκε αυτούς που χόρευαν, και άκουσε τις φωνές αυτών που μεθούσαν, συντρίβει τις πλάκες στις οποίες ήταν χαραγμένοι οι νόμοι, μη θεωρώντας τους πλέον άξιους παιδαγωγίας ως απειθείς και αγνώμονες, ή ασύνετους, που είχαν νου εντελώς επιρρεπή σε όσα δεν έπρεπε, έχοντας κάνει τόσο γρήγορα την αποστασία.

Ενώ αυτοί βρίσκονταν στο συμπόσιο, ο βασιλιάς, αφού κυριεύθηκε από έπαρση, διέταξε να φέρουν «τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη που έφερε ο Ναβουχοδονόσορας ο πατέρας του από τον ναό στην Ιερουσαλήμ», ώστε να πίνουν «από αυτά» οι άρχοντες και οι παλλακίδες του, και εκείνα που είχαν αφιερωθεί από άλλους βασιλείς για δόξα και τιμή του Θεού, τα έπιαναν με τα μιαρά τους χέρια, έκαναν σπονδές με αυτά και υμνούσαν τα άψυχα και ακίνητα είδωλα. Όταν, λοιπόν, συνέβη αυτό, «βγήκαν δάχτυλα ανθρώπινου χεριού και έγραφαν απέναντι από τη λυχνία στο επίχρισμα του τοίχου του παλατιού του βασιλιά». Στην περίπτωση του Ναβουχοδονόσορα λέγεται «άγιος κατέβηκε από τον ουρανό», ενώ εδώ λέει «βγήκαν δάχτυλα χεριού», με το οποίο η Γραφή σημαίνει ότι ο ίδιος ο Λόγος επρόκειτο κατά τους έσχατους καιρούς να σωματοποιηθεί και να αναλάβει μορφή ανθρώπου, ώστε να μη βλέπεται πλέον μέσω κάποιου οράματος, αλλά, αφού γίνει σαρκικά άνθρωπος και συναναστραφεί με τους ανθρώπους, να επιτελέσει το θέλημα του Πατέρα. Με το να γράψει λοιπόν τη γραφή στον τοίχο, η Γραφή σήμανε με αυτό ότι Αυτός είναι εκείνος που «στο όρος» και «στις πλάκες» χάραξε τον νόμο του Θεού. Όπως λέει η Γραφή: «και ήταν οι πλάκες γραμμένες με δάχτυλο Θεού», και «η γραφή ήταν γραφή Θεού» εγγεγραμμένη «στις πλάκες».