Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 32:18

Διότι έπρεπε, έπρεπε αυτός που μεσιτεύει να μιμείται τον Χριστό, ο οποίος αποσόβησε την οργή που ερχόταν από τον ουρανό εναντίον μας εξαιτίας της πολλής αμαρτίας, δωρίζοντας ως Υιός τη δικαίωση μέσω της πίστης σε όσους είχαν αμαρτήσει. Αποτελεί, λοιπόν, και αυτό πάλι τύπο της μεσιτείας μέσω του Χριστού. Και ο μεν θεσπέσιος Μωυσής με τις ικεσίες του απομακρύνει τη σφοδρότητα της οργής· έπειτα κατεβαίνει από το όρος. Επειδή όμως αντιλήφθηκε αυτούς που χόρευαν, και άκουσε τις φωνές αυτών που μεθούσαν, συντρίβει τις πλάκες στις οποίες ήταν χαραγμένοι οι νόμοι, μη θεωρώντας τους πλέον άξιους παιδαγωγίας ως απειθείς και αγνώμονες, ή ασύνετους, που είχαν νου εντελώς επιρρεπή σε όσα δεν έπρεπε, έχοντας κάνει τόσο γρήγορα την αποστασία.

Όταν όμως προσέπεσε ο ήχος της αμαρτίας, τον οποίο η πρώτη Γραφή ονομάζει φωνή του φιδιού, ενώ η ιστορία των πλακών του νόμου τον ονομάζει φωνή αρχόντων από το κρασί, τότε, πέφτοντας στη γη συνετρίβη. Αλλά και πάλι ο αληθινός νομοθέτης, του οποίου προεικόνιση ήταν ο Μωυσής, από τη δική μας γη λάξευσε για τον εαυτό του τις πλάκες της φύσης. Διότι δεν δημιούργησε σε αυτόν ο γάμος τη θεοδόχο σάρκα, αλλά ο ίδιος γίνεται λατόμος της δικής του σάρκας, η οποία καταγράφηκε από τον θείο δάκτυλο. Διότι Πνεύμα Άγιο ήλθε επί της Παρθένου και η δύναμη του Υψίστου την επισκίασε. Και αφού συνέβη αυτό, η φύση απέκτησε πάλι το ασύντριπτο, καθώς έγινε αθάνατη με τα χαράγματα του δακτύλου. Εξάλλου, το Άγιο Πνεύμα ονομάζεται «δάκτυλος» σε πολλά σημεία της Γραφής.

Αλλά δεν έχει ο καθένας μας όλα τα προαναφερθέντα είδη της αμαρτίας; Όμως ο καθένας μας εξαιτίας ενός από αυτά ή και περισσοτέρων, όλοι παρεκκλίναμε, όλοι μαζί εξαχρειωθήκαμε· αν και το καθένα από αυτά είναι ικανό να αποθήσει το έλεος του Θεού και να επισύρει την οργή Του. Τι έκανε τους Ισραηλίτες ανάξιους των θεόδμητων πλακών; Δεν ήταν η μέθη; Διότι, όταν ανέβηκε ο Μωυσής στο όρος, τήρησε σαρανταήμερη νηστεία και συνομιλούσε με τον Θεό υπέρ του γένους· γι' αυτό και έλαβε αχειροποίητες πλάκες γραμμένες με το δάχτυλο του Θεού, και κατέβαινε φέρνοντας τη δωρεά στους Ισραηλίτες. Όταν όμως από μακριά αντιλήφθηκε, από τον θόρυβο και την άσεμνη κραυγή, ότι ήταν μεθυσμένοι, λέγοντας «φωνή μεθυσμένων εγώ ακούω», κρίνοντάς τους ανάξιους για εκείνα που είχαν δημιουργηθεί και γραφτεί από τα ίδια τα χέρια του Θεού, συντρίβει μεν τις πλάκες εκείνες, και εξοπλίζει εναντίον τους όσους δεν είχαν σαλεμένο τον νου από τη μέθη ούτε είχαν πλάσει Θεό μεθυσμένων, και μέσω αυτών σκοτώνει πολλές χιλιάδες, και έτσι εξευμενίζει τον Θεό των νηφόντων. Και πάλι, αφού ανέβηκε, κατέβασε άλλες πλάκες, γραμμένες μεν με τον ίδιο τρόπο, αλλά που δεν ήταν πλέον ίδιες· διότι προέρχονταν από γήινη ύλη. Αλλά βλέπετε πώς από παλιά η μέθη είναι θανατηφόρα;