Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 32:28

Και τους είπε: Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: Ας ζώσει ο καθένας τη ρομφαία του στον μηρό του και περάστε από πύλη σε πύλη, και ας σκοτώσει καθένας τον πλησίον του και καθένας τον αδελφό του και καθένας τον πιο στενό του συγγενή. Και έπραξαν οι γιοι του Λευί όπως ακριβώς τους μίλησε ο Μωυσής, και έπεσαν από τον λαό εκείνη την ημέρα περίπου τρεις χιλιάδες άνδρες. Και τους είπε ο Μωυσής: Αφιερώσατε τα χέρια σας σήμερα στον Κύριο, ο καθένας σας εις βάρος του αδελφού του, για να δοθεί σε εσάς ευλογία. Ο Ιώβ, από την άλλη πλευρά, φροντίζοντας για τα παιδιά του, πρόσφερε θυσίες υπέρ αυτών καθημερινά, ώστε να είναι καθαροί όχι μόνο από τα προφανή αμαρτήματα, αλλά και από αυτά της διανοίας. Με τέτοιον υπέρτατο ζήλο φρόντιζαν οι δίκαιοι να παρουσιάσουν στον Κύριο άμωμο τον καρπό της κοιλίας τους. Τον Ηλί, αντιθέτως, που ήταν χαλαρός και αμελής ως προς τη διόρθωση των παιδιών του, δεν τον γλίτωσε από την οργή του Θεού ούτε τα σεβάσμια γηρατειά του, ούτε η παλαιά του παρρησία, ούτε το ιερατικό του αξίωμα. Όταν, λοιπόν, ακούμε τις θείες Γραφές και αρχίσει ο Εχθρός να σπέρνει κρυφά κάτι από τα δικά του στη διάνοιά μας, όντας θεμελιωμένοι στην πίστη ας του πούμε: πιστός είναι ο Κύριος σε όλους τους λόγους Του και όσιος σε όλα τα έργα Του.

Ας ενδιατρίψουμε λοιπόν στο ζήτημα· διότι είναι πολύ καλύτερο να ερευνούμε αυτά, παρά να είμαστε προσηλωμένοι σε φλυαρίες και σε συναναστροφές στις αγορές. Διότι όχι μόνο η εύρεση τέτοιων ζητημάτων, αλλά και η ίδια η αναζήτησή τους αποτελεί μεγάλο κέρδος, ακόμη και αν δεν τα βρούμε. Διότι έτσι θα αναγκαστούμε να απασχολούμαστε με αυτά, και να δαπανούμε όλον τον χρόνο μας σε αυτά. Για ποιον λόγο λοιπόν (επειδή πρέπει να ανατρέξουμε στα όσα λέγαμε προηγουμένως), ενώ όλοι οι Ιουδαίοι κατασκεύασαν τον μόσχο, άλλοι μεν τιμωρήθηκαν, άλλοι δε δεν τιμωρήθηκαν; Επειδή οι μεν μετανόησαν, και αγνόησαν την ίδια τη φύση, σφαγιάζοντας από ευσέβεια τους οικείους τους· ενώ οι άλλοι παρέμειναν στο αμάρτημα. Επομένως το αμάρτημα μεν ήταν το ίδιο, αλλά τα όσα ακολούθησαν δεν ήταν τα ίδια. Για ποιον λόγο, επίσης, στην περίπτωση του Αδάμ και της Εύας δεν επιβλήθηκε η ίδια τιμωρία, παρότι η αμαρτία ήταν η ίδια; Επειδή δεν ήταν το ίδιο το να εξαπατηθεί κάποιος από γυναίκα, με το να εξαπατηθεί από όφι. Γι' αυτόν τον λόγο ο Παύλος ονόμασε εκείνο το γεγονός απάτη, λέγοντας: «Ο Αδάμ δεν εξαπατήθηκε, αλλά η γυναίκα, αφού εξαπατήθηκε, έπεσε σε παράβαση». Και για ποιον λόγο εκείνος που συνέλεξε τα ξύλα δεν έτυχε φιλανθρωπίας; Επειδή αποτελούσε δείγμα μεγάλης παρανομίας το να παραβεί κάποιος την εντολή αμέσως και ευθύς εξαρχής, και έπρεπε να ενσταλαχθεί πολύς φόβος και στους υπολοίπους. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Σαπφείρας και του Ανανία. Έτσι λοιπόν και εμείς, όταν αμαρτάνουμε, ας εξετάζουμε εάν είμαστε άξιοι ελέους, εάν πράξαμε κάτι ώστε να ελεηθούμε, εάν μετανοήσαμε, εάν γίναμε καλύτεροι, εάν απομακρυνθήκαμε από την αμαρτία.

Διότι και ο τρόπος της θεραπείας, αν και προσέφερε παρηγοριά για το γεγονός, εντούτοις ήταν και αυτός γεμάτος από πολλά δάκρυα· και κανείς δεν ήταν τόσο σκληρόκαρδος, ώστε να μη νιώσει πόνο βλέποντας αδελφούς και συγγενείς να σφάζονται από τους οικείους τους, και αυτή την οικτρή σφαγή να εκτείνεται στον αριθμό των τριών χιλιάδων σωμάτων. Διότι και εμείς, όταν συλλαμβάνουμε τα δικά μας παιδιά να διαπράττουν κάτι το φοβερό, τα τιμωρούμε βεβαίως και τα μαστιγώνουμε, όμως δεν το πράττουμε αυτό ανάλγητα, αλλά με θλίψη όχι μικρότερη από εκείνη που αισθάνονται τα ίδια που υποφέρουν.

Τότε λέγει ο Θεός στον Μωυσή: «Άφησέ με, και θα τους εξαλείψω, και θα σε κάνω έθνος μεγάλο». Όταν δε κατέβηκε ο Μωυσής και είδε το μοσχάρι και τον λαό να διασκεδάζει, έριξε τις πλάκες και τις συνέτριψε, επέπληξε τον Ααρών, διέταξε τους υιούς του Λευί που προσήλθαν και είπε: «Όποιος είναι με τον Κύριο, ας έλθει προς εμένα, για να σφάξει καθένας τον αδελφό του και τον πλησίον του». Και έπεσαν τρεις χιλιάδες άνδρες.