Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 32:29

«Ας βάλει», λέει, «ο καθένας τη ρομφαία του στον μηρό του, και περάστε από πύλη σε πύλη, και διασχίστε το στρατόπεδο· και ας σκοτώσει ο καθένας τον αδελφό του, και ο καθένας τον πλησίον του, και ο καθένας τον πιο στενό του άνθρωπο». Και λίγο μετά: «Και είπε», λέει, «ο Μωυσής: Αφιερώσατε τα χέρια σας σήμερα στον Κύριο, ο καθένας με τίμημα τον γιο του και τον αδελφό του, για να δοθεί σε εσάς ευλογία». Τι όμως δικαίωσε τον Φινεές; Δεν ήταν η δίκαιη οργή εναντίον εκείνων που πόρνευσαν; Αυτός, ο οποίος ως επί το πλείστον ήταν επιεικής και πράος, επειδή είδε την πορνεία του Ζαμβρί και της Μαδιανίτισσας να γίνεται φανερά και αναιδώς, χωρίς καν να συγκαλύπτουν το απρεπές θέαμα της αισχύνης τους, μην μπορώντας να το ανεχθεί, χρησιμοποίησε όπως έπρεπε τον θυμό του, διαπερνώντας και τους δύο με το δόρυ. Και ο Σαμουήλ τον Αγάγ, τον βασιλιά του Αμαλήκ, που είχε διασωθεί από τον Σαούλ παρά την προσταγή του Θεού, δεν τον έφερε στη μέση και τον κατέσφαξε κινούμενος από δίκαιη οργή;

Και τους είπε: Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: Ας ζώσει ο καθένας τη ρομφαία του στον μηρό του και περάστε από πύλη σε πύλη, και ας σκοτώσει καθένας τον πλησίον του και καθένας τον αδελφό του και καθένας τον πιο στενό του συγγενή. Και έπραξαν οι γιοι του Λευί όπως ακριβώς τους μίλησε ο Μωυσής, και έπεσαν από τον λαό εκείνη την ημέρα περίπου τρεις χιλιάδες άνδρες. Και τους είπε ο Μωυσής: Αφιερώσατε τα χέρια σας σήμερα στον Κύριο, ο καθένας σας εις βάρος του αδελφού του, για να δοθεί σε εσάς ευλογία. Ο Ιώβ, από την άλλη πλευρά, φροντίζοντας για τα παιδιά του, πρόσφερε θυσίες υπέρ αυτών καθημερινά, ώστε να είναι καθαροί όχι μόνο από τα προφανή αμαρτήματα, αλλά και από αυτά της διανοίας. Με τέτοιον υπέρτατο ζήλο φρόντιζαν οι δίκαιοι να παρουσιάσουν στον Κύριο άμωμο τον καρπό της κοιλίας τους. Τον Ηλί, αντιθέτως, που ήταν χαλαρός και αμελής ως προς τη διόρθωση των παιδιών του, δεν τον γλίτωσε από την οργή του Θεού ούτε τα σεβάσμια γηρατειά του, ούτε η παλαιά του παρρησία, ούτε το ιερατικό του αξίωμα. Όταν, λοιπόν, ακούμε τις θείες Γραφές και αρχίσει ο Εχθρός να σπέρνει κρυφά κάτι από τα δικά του στη διάνοιά μας, όντας θεμελιωμένοι στην πίστη ας του πούμε: πιστός είναι ο Κύριος σε όλους τους λόγους Του και όσιος σε όλα τα έργα Του.

Και κατά την πρώτη είσοδο της αμαρτίας, η συμβουλή για την παρακοή της εντολής αποτέλεσε την αφαίρεση κάποιου ενωτίου, μέσω της οποίας ο όφις θεωρήθηκε από τους πρωτοπλάστους φίλος και πλησίον, συμβουλεύοντας την απομάκρυνση από το θείο πρόσταγμα ως κάτι χρήσιμο και αγαθό. Αυτό ακριβώς σημαίνει το να αφαιρείται από την ακοή το ενώτιο της εντολής. Επομένως, ο φονιάς τέτοιου είδους αδελφών, φίλων και πλησίον, θα ακούσει από τον νόμο εκείνη τη φωνή, την οποία η ιστορία αναφέρει ότι απηύθυνε ο Μωυσής προς εκείνους που φόνευσαν τέτοιους ανθρώπους: «Γεμίσατε τα χέρια σας σήμερα για τον Κύριο, ο καθένας ενάντια στον γιο του ή στον αδελφό του, ώστε να δοθεί σε εσάς ευλογία».