Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 33:5

Όταν δε έφτασε στη σύναξη, συνέτριψε το μοσχάρι. Έπειτα, αφού το έριξε στο νερό, πότισε με αυτό, λέει, τους υιούς του Ισραήλ· σχεδόν υποδηλώνοντας με αυτό ότι η ασέβεια θα αγγίξει ακόμη και τα ίδια τους τα συκώτια και τα σπλάχνα που βρίσκονται μέσα τους· νομίζω δε ότι και εκείνο ίσως τους φανέρωνε, ότι δηλαδή έχουν την καρδιά τους γεμάτη από τη βέβηλη και βδελυρή ειδωλολατρία. Και αφού προσκάλεσε τους εκλεκτούς, τους διέταξε να θανατώσουν αυτούς που ήταν οι πιο υπαίτιοι από τους άλλους, χωρίς να λυπηθούν ούτε αδελφό, ούτε γείτονα, ούτε γνωστούς. Και έτσι έπεσαν νεκροί είκοσι τρεις χιλιάδες. Επειδή δε ζήτησε ανάλογη τιμωρία από αυτούς που ασέβησαν τόσο ξεδιάντροπα, επιστρέφει προς τον Θεό και κάνει δεήσεις υπέρ των υπολοίπων. Τότε λοιπόν μόλις συγκατατίθεται σε αυτόν ο Θεός, λέγοντας ότι ο ίδιος δεν θα είναι μαζί τους, αλλά μάλλον θα στείλει μαζί τους έναν άγγελο ως επιστάτη και οδηγό στον δρόμο. Και επιπλέον αυτού, ο λαός θρηνεί· ο δε Θεός πρόσταξε να βγάλουν τις στολές και όλα τα κοσμήματα, και να πορεύονται έτσι με κατήφεια. Και αφού αυτό ολοκληρώθηκε, ο Μωυσής, λέει, πήρε τη σκηνή του και την έστησε έξω από το στρατόπεδο. Και αυτή είναι με συντομία η διήγηση της ιστορίας. Θα βρούμε δε ότι οι Ισραηλίτες τόλμησαν τα ίδια, όταν ο Μονογενής έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς.

Διότι δεν θα θεωρηθεί ούτε σπουδαίο ούτε παράδοξο, αν εκείνα που έχουμε δει πριν από δύο ή τρία χρόνια, τα διηγούμαστε σε άλλους δήθεν προφητεύοντας, ενώ έχουμε δει τα γεγονότα με τα ίδια μας τα μάτια. Ας αποδείξουμε, λοιπόν, τον προφήτη ως προφήτη. Διότι λέει: «Ρουβήν, εσύ είσαι ο πρωτότοκός μου, η ισχύς μου και η αρχή των τέκνων μου». Και αυτό μεν κάποιοι το αναφέρουν στον Σωτήρα, σαν δήθεν ο Πατέρας να μιλάει στον δικό Του Υιό. Αλλά τα λόγια που ακολουθούν θα βλάψουν τις ακοές εκείνων που τα διαβάζουν. Και αν κάποιος νομίσει ότι αυτό έχει ειπωθεί για τον Σωτήρα, θα προσθέσει και τα ακόλουθα: «σκληρός στο φέρσιμο και σκληρός αυθάδης»· αλλά τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Διότι ο Ρουβήν ήταν ο πρωτότοκος υιός του Ιακώβ, όπως ακριβώς και ο λαός ήταν πρωτότοκος, ένας λαός που κλήθηκε μέσω του νόμου σε θεία υιοθεσία. Την πράξη λοιπόν του πρωτοτόκου, τη συνέκρινε με αυτήν που επρόκειτο να υπάρξει από τον προγενέστερο λαό. Διότι το να πει: «Ρουβήν, εσύ είσαι ο πρωτότοκός μου, η ισχύς μου και η αρχή των τέκνων μου», είναι δυνατόν να το έχει πει ο Ιακώβ προς τον ίδιο τον Ρουβήν. Το δε «σκληρός στο φέρσιμο και σκληρός αυθάδης», το είπε διαβλέποντας το απειθές και ανυπότακτο πνεύμα του γένους του. Επειδή και ο Μωυσής παρομοίως τους είπε: «Εσείς δε είστε λαός σκληροτράχηλος. Προσέχετε, μήπως θυμώσει και οργιστεί ο Κύριος και σας εξολοθρεύσει».