Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 34:1

Έπειτα, προσθέτοντας στις υποσχέσεις σαν ένα είδος επιστεγάσματος για ό,τι έλειπε, τον προστάζει να λαξεύσει άλλες δύο πλάκες, επειδή προφανώς εκείνες της αρχής είχαν συντριβεί, προκειμένου να του καταγράψει εκ νέου τον νόμο, παρέχοντας και σε αυτό το σημείο όχι μικρή απόδειξη της επιείκειάς του προς αυτούς. Και όταν ο Μωυσής ετοιμάστηκε και για αυτό, «Κατέβηκε ο Κύριος» μέσα σε νεφέλη, όπως έχει γραφτεί, και στάθηκε εκεί κοντά του, και «κάλεσε στο όνομα του Κυρίου. Και πέρασε ο Κύριος μπροστά από το πρόσωπό του και έκραξε: Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός, που διατηρεί τη δικαιοσύνη, και δείχνει έλεος σε χιλιάδες, που συγχωρεί ανομίες και αδικίες και αμαρτίες, αλλά δεν θα αφήσει ατιμώρητο τον ένοχο, επιφέροντας τις αμαρτίες των πατέρων στα τέκνα και στα τέκνα των τέκνων μέχρι τρίτη και τέταρτη γενεά». Αλλά ιδού λοιπόν ξεκάθαρα - διότι θα το πω ξανά, επαναφέροντας το αρχικό μας ζήτημα - ο Θεός διαβεβαιώνει ότι κατέχει θεοπρεπή επιείκεια και μια ασύγκριτη φιλανθρωπία. Διότι υποστηρίζουμε ότι τα λόγια αυτά ανήκουν στον Ίδιο και όχι σε κάποιον άλλον, και δεν ανήκουν στον πάνσοφο Μωυσή, όπως νομίζουν μερικοί, ωσάν να ανέπεμπε ευχαριστήριες προσευχές υπέρ του λαού.

Για να υπάρχουν για εσάς, λέει, τοποθετημένοι ως σημείο και για να είναι σαν άγγελοι για τις μεταγενέστερες γενιές, φανερώνοντάς τους το μεγαλείο των θαυμάτων που έγιναν εδώ από τον Θεό και διαφυλάσσοντας τη μνήμη τους αιώνια. Αλλά και ο ίδιος ο Μωυσής διατάσσεται να λαξεύσει πέτρινες πλάκες, που θα δέχονταν τον νόμο του Θεού. Πόσο δε πολύτιμες ήταν και με πόση δόξα περιβάλλονταν, τι χρειάζεται να λέμε; Εκεί λέγεται ότι κατέβηκε και ο Κύριος, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η κατάβαση του Θεού, από όπου και το πρόσωπο του Μωυσή δοξάζεται, σε σημείο να μην είναι πλέον προσιτό σε όσους το έβλεπαν, πάνω στις οποίες έπρεπε να αποτυπωθούν όσα είχαν γραφτεί στις προηγούμενες πλάκες, όπως ακριβώς ήταν εκείνες που είχαν ετοιμαστεί στο όρος και είχαν γραφτεί με το θείο δάχτυλο, τις οποίες ο νομοθέτης, κρίνοντας ότι ένας παράνομος και παραδομένος στη μέθη λαός δεν ήταν άξιος να τις δεχτεί, τις έριξε από τα χέρια του και τις συνέτριψε. Ακόμη, έχει επιτραπεί να κατασκευάζεται θυσιαστήριο στον Θεό από χώμα ή από απελέκητες πέτρες, πάνω στο οποίο ορίστηκε από τον νόμο να προσφέρονται τα ολοκαυτώματα. Και τι αναφώνησε μεγαλόφωνα εν Πνεύματι ο μέγας Ησαΐας; Εκείνη την ημέρα θα υπάρχει θυσιαστήριο για τον Κύριο στη χώρα των Αιγυπτίων, και στήλη για τον Κύριο στο σύνορό της.

Ότι ο Ιησούς του Ναυή ανέγειρε ως στήλες λίθους από τον Ιορδάνη. Αλλά και ο γιος του Ναυή προστάζεται κατά τη διάβαση του Ιορδάνη να δώσει εντολή στους εκλεκτούς των φυλών να σηκώσουν λίθους ισάριθμους με τις φυλές, όχι ως κάτι το απορριπτέο ή άσημο, αλλά μάλλον ως κάτι πολύ επίσημο· διότι, όπως λέει, θα στηθούν ως σημείο για τις μεταγενέστερες γενεές, καθιστάμενοι έτσι σαν κάποιοι άγγελοι και κήρυκες των θείων θαυμασίων και μεγαλείων. Παραλείπω να πω τώρα ότι και ο ίδιος ο Μωυσής διατάσσεται να λαξεύσει λίθινες πλάκες που θα δέχονταν τον νόμο του Θεού (και το πόσο πολύτιμες ήταν, και με πόση δόξα περιβάλλονταν, τι χρειάζεται να λέμε; Εκεί λέγεται ότι κατέβηκε και ο Κύριος, όποια και αν είναι η έννοια της καταβάσεως του Θεού. Εξαιτίας τους δοξάζεται και το πρόσωπο του Μωυσή, ώστε να μην είναι πλέον καν προσιτό σε όσους το έβλεπαν)· πάνω στις οποίες έπρεπε να αποτυπωθούν όσα είχαν γραφτεί στις προηγούμενες πλάκες, όπως ακριβώς ήταν εκείνες που είχαν ετοιμαστεί κοντά στο όρος και είχαν γραφτεί με τον θείο δάκτυλο. Τις οποίες ο νομοθέτης, κρίνοντας ότι δεν ήταν άξιος να τις δεχτεί ένας παράνομος και αχαλίνωτος λαός, τις έριξε από τα χέρια του και τις συνέτριψε. Αλλά επιπλέον επιτράπηκε να κατασκευαστεί θυσιαστήριο για τον Θεό από χώμα και από αλαξεύτους λίθους, πάνω στο οποίο ήταν καθιερωμένο να προσφέρονται τα ολοκαυτώματα.