Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 34:32

Έχει δε ως εξής: «Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Γράψε αυτά τα λόγια, διότι με βάση αυτούς τους λόγους θα συνάψω διαθήκη με εσένα και με τον Ισραήλ. Και ήταν εκεί ο Μωυσής ενώπιον του Κυρίου σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες. Άρτο δεν έφαγε και νερό δεν ήπιε. Και έγραψε αυτά τα λόγια πάνω στις πλάκες της διαθήκης, τους δέκα λόγους. Όταν δε κατέβηκε ο Μωυσής από το όρος, και οι δύο πλάκες ήταν στα χέρια του Μωυσή. Καθώς κατέβαινε από το όρος, ο Μωυσής δεν γνώριζε ότι η όψη του δέρματος του προσώπου του είχε δοξαστεί, επειδή συνομιλούσε μαζί Του. Και είδε ο Ααρών και όλοι οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ τον Μωυσή. Και η όψη του δέρματος του προσώπου του ήταν δοξασμένη, και φοβήθηκαν να τον πλησιάσουν. Και τους κάλεσε ο Μωυσής, και στράφηκαν προς αυτόν ο Ααρών και όλοι οι άρχοντες της Συναγωγής. Και τους μίλησε ο Μωυσής, και μετά από αυτά τον πλησίασαν όλοι οι υιοί του Ισραήλ. Και τους έδωσε εντολές, αναφέροντας όλα όσα του είχε πει ο Κύριος στο όρος Σινά. Και όταν σταμάτησε να τους μιλά, έβαλε στο πρόσωπό του κάλυμμα.

Θ΄. Γι' αυτόν τον λόγο πρέπει πρώτα να καθαρίσει κανείς τον εαυτό του και έπειτα να επικοινωνήσει με τον Καθαρό· εάν βέβαια δεν θέλουμε να πάθουμε ό,τι ο λαός του Ισραήλ, ο οποίος δεν μπορούσε να αντέξει τη δόξα του προσώπου του Μωυσή, και γι' αυτό είχε ανάγκη από κάλυμμα· ή να πάθουμε ό,τι ο Μανωέ και να πούμε: «Χαθήκαμε, γυναίκα, είδαμε τον Θεό», όταν βρέθηκε μπροστά σε οπτασία του Θεού· ή, όπως ο Πέτρος, να αποπέμψουμε τον Ιησού από το πλοίο, επειδή δεν είμαστε άξιοι μιας τέτοιας θείας παρουσίας.

Διότι το ότι δεν ήταν ασαφής κάθε προφητεία, αλλά μόνο αυτό το μέρος ήταν καλυμμένο, άκουσε τον Παύλο που μας υποδεικνύει σαφώς και τα δύο αυτά, δηλαδή και ότι ο νόμος ήταν επισκιασμένος και ότι αυτό ίσχυε μόνο σε αυτό το μέρος. Στέλνοντας επιστολή στους Κορινθίους, λέει περίπου τα εξής: «Έχοντας λοιπόν τέτοια ελπίδα, μιλούμε με μεγάλο θάρρος, και δεν κάνουμε όπως ο Μωυσής, ο οποίος έβαζε κάλυμμα στο πρόσωπό του, ώστε οι υιοί του Ισραήλ να μην μπορέσουν να ατενίσουν το τέλος εκείνου που επρόκειτο να καταργηθεί· αλλά πωρώθηκαν οι διάνοιές τους. Διότι μέχρι σήμερα το κάλυμμα παραμένει κατά την ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης, χωρίς να αφαιρείται, επειδή καταργείται μόνο εν Χριστώ». Ίσως αυτό που ειπώθηκε να είναι ασαφές· είναι επομένως αναγκαίο να το κάνω σαφέστερο, υπενθυμίζοντάς σας την ίδια την ιστορική διήγηση. Διότι, όταν ο Μωυσής παρέλαβε τις πλάκες στο όρος και επρόκειτο να κατεβεί, μια ανέκφραστη και θαυμαστή δόξα έλαμψε από εκείνο το άγιο πρόσωπο, τέτοια ώστε κανείς από το πλήθος δεν μπορούσε να τον πλησιάσει και να του μιλήσει. Για να μην είναι λοιπόν διαρκώς απρόσιτος στον λαό, τοποθετώντας κάλυμμα στο πρόσωπό του, παρείχε στους Ιουδαίους τη δυνατότητα να συναναστρέφονται μαζί του άφοβα. Και όταν μιλούσε στον λαό φορούσε το κάλυμμα, ενώ όταν στρεφόταν προς τον Θεό το αφαιρούσε πάλι.

Και λοιπόν, ω φωτοδότη του κράτους, όπως ο νυμφίος από τον νυμφώνα ή όπως ο ήλιος από μια πανέμορφη λίμνη, αφού ανέτειλες από αυτή τη βασιλίδα των πόλεων και ανέβηκες στον ανατολικό ορίζοντα, τον στρατό των Αλαμανών αμέσως, σαν ένα παχύ νεφελώδες σύστημα αδιαπέραστο από τα όπλα, τον έκανες εύκολη υπόθεση των ακτίνων σου, εκτοπίζοντάς τον από τα ρωμαϊκά σύνορα και διαλύοντάς τον σαν καπνό και πρωινή δροσιά. Από εκεί δε, αφού πορεύθηκες και πάλι προς το δικό μας κλίμα και στάθηκες γλυκύς σε εμάς μετά το νέφος, δηλαδή το στρατόπεδο των Αλαμανών, όσο ποτέ άλλοτε, και αφού παρέμεινες για λίγο, στράφηκες προς τον βορρά, όπου και αναζωπύρωσες τα δικά μας, που ήταν συνεσταλμένα σαν από χειμώνα εξαιτίας των γειτονικών βαρβάρων, ενώ στους αντάρτες γύρω από τον Αίμο, στέλνοντας φλογερή ακτίνα, σκότισες τα βλέφαρά τους, παρόλο που ήταν ορθάνοιχτα. Επομένως, προσπαθώντας να αποφύγουν τον κίνδυνο που πλησίαζε έρποντας, σε ικέτευσαν να μην τους εμφανιστείς σαν πυρ, ή τουλάχιστον να μη ρίξεις κάθετα πάνω τους τις ακτίνες των όπλων σου. Το δε άξιο μεγαλύτερου θαύματος είναι ότι, μη μπορώντας να αντικρίσουν τη χάρη που έχει περιχυθεί στη θεοειδή μορφή σου, όπως ακριβώς δεν μπορούσε να αντικρίσει το πρόσωπο του Μωυσέως ο παλαιός Ισραήλ, τους προσέφερες, όταν το ζήτησαν, τη φιλανθρωπία σου σαν ένα είδος παραπετάσματος, αν και γνώριζες ότι είναι άδικοι και πονηροί και ότι θα επιστρέψουν ξανά και ξανά στο δικό τους ξέρασμα σαν τα σκυλιά.