Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 4:3

Όπως από την ιατρική προέρχεται ο ιατρός και από την οικοδομική τέχνη ο τέκτονας, έτσι από τη δικαιοσύνη ο δίκαιος. Αλλά όπως ακριβώς εκείνος που γνωρίζει ένα μόνο μέρος της ιατρικής, αυτός που μόνο βάζει αλοιφές ή καταπλάσματα, δεν είναι ιατρός, έτσι και αυτός που έχει ένα μόνο είδος δικαιοσύνης δεν είναι δίκαιος. «Δικαιώθηκε η Θάμαρ», και όμως δεν είναι απολύτως δίκαιη. Δικαιώθηκαν τα Σόδομα, και δεν είναι δίκαια. Όπως δεν είναι δυνατόν να βρεθεί δίκαιος με σάρκα που να είναι αναμάρτητος, ει μη μόνον ο Ιησούς, έτσι δεν υπάρχει ούτε αμαρτωλός που να μην έχει έστω και μία δικαιοσύνη. Διότι εάν ο δίκαιος είναι οπωσδήποτε και σώφρων, πώς ο Δαβίδ δεν υπήρξε πάντοτε σώφρων; Και εάν ο δίκαιος είναι και ανδρείος, πώς ο Πέτρος φάνηκε δειλός; Πώς μία νεαρή υπηρέτρια κλόνισε την πέτρα; Πώς δε και ο Μωυσής, όταν είδε τη ράβδο να γίνεται φίδι, φοβήθηκε και έφυγε; Από κάτω ξεσηκωνόταν πλήθος εχθρών, «πολλοί επαναστάτησαν εναντίον μου», και από πάνω στρατός αγγέλων με βοηθούσε· «η βοήθειά μου προέρχεται από τον Κύριο», ο οποίος αποστέλλει τους αγγέλους. Αφού είπε στον προηγούμενο ψαλμό: «Κύριε, γιατί πληθύνθηκαν εκείνοι που με θλίβουν;», και επειδή «μέσα από τη θλίψη επικαλέστηκα τον Κύριο και με εισάκουσε οδηγώντας με σε ευρυχωρία», τώρα, στον παρόντα, λέγω: «Όταν τον επικαλέστηκα, με εισάκουσε ο Θεός της δικαιοσύνης μου, μέσα στη θλίψη μού έδωσες ευρυχωρία». Και γιατί είπες, ω προφήτη: «Με εισάκουσε ο Θεός της δικαιοσύνης μου»; Ποιας δικαιοσύνης; Ποιας; Εκείνης σύμφωνα με την οποία έκρινα δίκαιο να τηρήσω την εντολή του Θεού και να μην πάρω εκδίκηση μόνος μου.

Σε αυτόν ανήκουν οπωσδήποτε και τα ενεργήματα των θαυματουργικών δυνάμεων, πάντοτε όμως εν τω ενί Πνεύματι. Όπως, για παράδειγμα, ο Μωυσής έριξε τη ράβδο στη γη και έγινε φίδι, μετέτρεψε σε αίμα τους ποταμούς, έβγαλε νερό από την πέτρα. Αλλά και οι μακάριοι προφήτες έχουν επιτελέσει πάρα πολλά, τα οποία ξεπερνούν κάθε περιγραφή και θαύμα. Και λέμε ότι αυτά είναι τα ενεργήματα των δυνάμεων διά του ενός Πνεύματος. Αλλά και κάποιος άλλος προφητεύει, όμως όχι χωρίς το Πνεύμα. Κάποιος έχει επίσης το χάρισμα της διάκρισης των πνευμάτων, πάλι όμως εν τω αυτώ Πνεύματι. Το για ποια πνεύματα πρόκειται, έχει ειπωθεί προηγουμένως. Βεβαιώνει μάλιστα ότι δίδεται και σε άλλους η γνώση διαφόρων ειδών γλωσσών, αλλά και η ερμηνεία τους. Και λέμε ότι αυτό είναι ένα ιδιαίτερο χάρισμα που έχει χορηγηθεί σε κάποιους κατά θεία οικονομία, στον κατάλληλο καιρό και ανάλογα με την ανάγκη.

Επειδή σχεδόν (θα εκφραστεί αυτό με τρόπο πιο σωματικό για χάρη της ωφέλειας στην πνευματική θεωρία) εγκατέλειψε τα ύψη της δικής του δόξας, και τρόπον τινά το χέρι του Πατρός, και κατήλθε στη γη από τον ουρανό, έγινε σαν κι εμάς και πήρε τη μορφή εκείνων που βρίσκονται στη γη, οι οποίοι είναι γεμάτοι πονηρία (διότι ο Υιός τους αποκάλεσε πονηρούς λέγοντας το εξής: «Αν λοιπόν εσείς, όντας πονηροί, γνωρίζετε να δίνετε καλά δώρα στα παιδιά σας, πόσο μάλλον ο Πατέρας σας που είναι στους ουρανούς θα δώσει αγαθά σε εκείνους που του τα ζητούν»). Λέμε, λοιπόν, ότι σχεδόν μεταμορφώθηκε και ο ίδιος σε φίδι, αποκλειστικά εξαιτίας της ομοιότητάς του με εμάς και του ότι έλαβε το ίδιο σχήμα. Διότι ο άνθρωπος είναι πονηρός, αν συγκριθεί με την αγαθότητα του Θεού. Συνεπώς, η ράβδος μεταβλήθηκε σε φίδι. Διότι ο Μονογενής έγινε άνθρωπος και συγκαταλέχθηκε μεταξύ των ανόμων, και χαρακτηρίστηκε μαζί μας πονηρός, μολονότι εκ φύσεως είναι αγαθός, ή μάλλον είναι η ίδια η αγαθότητα. Αλλά το ότι εμείς αποδεχθήκαμε τον Μονογενή που έγινε όμοιος με εμάς, ενώ τα πλήθη των Ιουδαίων δεν τον αγάπησαν (διότι τρόπον τινά τον απέφυγαν τρεπόμενοι σε φυγή), καθίσταται σαφές από τις ιερές Γραφές. «Διότι ο Μωυσής έφυγε από μπροστά του». Επειδή, λοιπόν, τον θεώρησαν πονηρό, δεν τον πλησίασαν με πίστη, αλλά αντίθετα τον σκότωσαν και τον σταύρωσαν μαζί με πονηρούς.

Διότι τον Μωυσή που έφευγε, ο Θεός τον κάνει να επιστρέψει. Και όταν έπιασε το φίδι, αυτό έγινε ράβδος στο χέρι του. Επομένως, σε αυτούς μεν που δεν γνωρίζουν, φαίνεται να είναι πονηρός, εξαιτίας της ομοίωσής του με εμάς· αν όμως κάποιος τον πιάσει διαμέσου της πίστεως, τον βρίσκει ράβδο και στήριγμα. Αξιόπιστο μεν λοιπόν είναι το θεϊκό σημείο με τη ράβδο, και ικανό να πείσει τους Ισραηλίτες, δηλαδή όλους όσοι βρίσκονται πάνω στη γη, ότι ο Θεός τους επισκέφθηκε. Επειδή όμως για εκείνους που νοσούσαν βαριά από δυσπείθεια, και για εκείνους που είχαν βρεθεί εκτός της ελπίδας ότι θα μπορέσουν να ξεφύγουν από το δυσβάσταχτο βάρος των δεινών που επικρέμονταν πάνω τους, χρειάζονταν περισσότερα θαύματα· διότι τέτοιου είδους άνθρωποι με δυσκολία οδηγούνται στην υπακοή.

Μήπως επειδή ο Λόγος μετείχε στην ύπαρξη μέσα σε αυτήν και από αυτήν; Α— Μακριά από εμάς μια τόσο ψυχρή απερισκεψία. Διότι είναι λόγια ανθρώπου που παραλογίζεται και νου άρρωστου, που έχει εκτραπεί σε όσα δεν πρέπει, το να νομίζει κανείς ότι η άρρητη ύπαρξη του Μονογενούς έγινε καρπός της σάρκας. Αλλά ήταν, ως Θεός, συνάναρχος με τον Πατέρα που τον γέννησε, και από αυτόν γεννήθηκε κατά φύση με τρόπο άρρητο. Σε όσους θέλουν να μάθουν σαφώς πώς και με ποιον τρόπο εμφανίστηκε με τη δική μας μορφή και έγινε άνθρωπος, θα το διασαφηνίσει λέγοντας ο θεσπέσιος ευαγγελιστής Ιωάννης: «Και ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας, και είδαμε τη δόξα του, δόξα ως Μονογενούς από τον Πατέρα, γεμάτος χάρη και αλήθεια». Β— Αλλά εάν έγινε, λένε, σάρκα ο Λόγος, δεν παρέμεινε πλέον Λόγος, αλλά μάλλον έπαψε να είναι αυτό που ήταν. Α— Μα αυτό βέβαια είναι φλυαρία και ανοησία και εφευρήματα διαταραγμένου νου, και τίποτα άλλο. Διότι νομίζουν, όπως φαίνεται, ότι ως αναπόφευκτο και αναγκαίο συμπέρασμα, το ρήμα «έγινε» υποδηλώνει τροπή και αλλοίωση. Β— Ναι, λένε, και μάλιστα στηρίζουν τον ισχυρισμό τους, αντλώντας από την ίδια τη θεόπνευστη Γραφή. Διότι έχει ειπωθεί κάπου, λένε, για τη γυναίκα του Λωτ ότι «έγινε στήλη άλατος». Και ακόμη για τη ράβδο του Μωυσή ότι «την έριξε στη γη και έγινε φίδι». Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις έγινε φυσική μεταβολή.

Η ράβδος, αφού έπεσε από το χέρι του Μωυσή και μετασχηματίστηκε σε φίδι, και αφού πιάστηκε πάλι στο χέρι του από την ουρά και αποκαταστάθηκε σε ράβδο, σήμαινε ότι ο πρωτόπλαστος, αν και βρισκόταν αρχικά στο χέρι του Θεού, έπεσε στα γήινα παραβαίνοντας την εντολή, και εξαιτίας της κακίας σύρθηκε στη θανατηφόρα πονηριά του φιδιού. Αλλά και πάλι, ο Δημιουργός Θεός, αναλαμβάνοντάς τον μέσω της ενανθρωπήσεως, τον αποκατέστησε στην πρώτη του εικόνα και τον έντυσε με το αρχαίο κάλλος μέσω της τηρήσεως των εντολών. Η δε ουρά, όντας το έσχατο μέρος, υποδήλωνε την ενανθρώπηση κατά τις έσχατες ημέρες.

Και πάλι, κατά ποια φύση είναι δυνατόν το χέρι ενός ανθρώπου να μεταβληθεί μέσα σε μία ώρα σε άλλο είδος και πάλι να αποκατασταθεί; Πώς, λοιπόν, το χέρι του Μωυσή έγινε λευκό σαν το χιόνι και αμέσως αποκαταστάθηκε πάλι; Αλλά λες ότι ο Θεός θέλησε και το μετέβαλε. Εκεί που θέλησε ο Θεός το μπορεί, και εδώ άραγε δεν το μπορεί; Και εκείνο μεν το σημείο απευθυνόταν μόνο στους Αιγυπτίους, τούτο δε το σημείο δωρήθηκε σε όλη την οικουμένη. Ω Ιουδαίοι, ποιο άραγε είναι δυσκολότερο, να γεννήσει μια παρθένος ή να εμψυχωθεί μια ράβδος σε ζώο; Ομολογείτε ότι επί Μωυσή μια ολόισια ράβδος, όταν πήρε μορφή φιδιού, προκάλεσε φόβο σε εκείνον που την έριξε, και αυτός που προηγουμένως την κρατούσε έφυγε μακριά της σαν να ήταν δράκοντας. Διότι ήταν πραγματικά δράκοντας. Έφυγε δε, όχι επειδή φοβήθηκε αυτό που κρατούσε, αλλά επειδή καταλήφθηκε από δέος για Εκείνον που προκάλεσε τη μεταβολή. Η ράβδος είχε δόντια και μάτια δράκοντα. Από μια ράβδο, λοιπόν, ξεφυτρώνουν μάτια που βλέπουν, και από παρθενική γαστέρα δεν γεννιέται παιδί, εφόσον το θέλει ο Θεός;

Άλλην μία μυθώδη θεωρία, πάλι, εισήγαγε αυτός ο Ωριγένης, τον οποίο είθε να συγχωρήσει ο Θεός που παρουσιάζει αλληγορικά στους ανθρώπους τέτοιες φαντασίες, ισχυριζόμενος ότι οι δερμάτινοι χιτώνες, τους οποίους η θεία Γραφή αναφέρει ότι έφτιαξε ο Θεός για τον Αδάμ και την Εύα, δεν είναι πραγματικοί δερμάτινοι χιτώνες. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι «δερμάτινος χιτώνας» είναι το σαρκώδες μέρος του σώματος ή το ίδιο το σώμα· διότι μετά την παρακοή, λέει, και μετά τη βρώση από το δέντρο, ενέδυσε τις ψυχές με αυτά τα σώματα, δηλαδή με αυτή τη σάρκα. Και είναι εντελώς ανόητο να λέγεται κάτι τέτοιο. Διότι ο ίδιος ο Ωριγένης σοφίζεται δήθεν επιχειρήματα και λέει: «Μήπως ήταν βυρσοδέψης ο Θεός, ώστε να κατεργαστεί δέρματα και να φτιάξει χιτώνες για τον Αδάμ και την Εύα;». Κάτι τέτοιο όμως είναι πολύ πιο παράλογο. Τι ήταν ευκολότερο για τον Θεό, να δημιουργήσει τον ουρανό και τη γη εκ του μηδενός ή δερμάτινους χιτώνες; Διότι πότε δεν ενήργησε τα θαυμάσιά Του, όταν το θέλησε, και πότε δεν μπόρεσε να μεταβάλει τα άψυχα σε έμψυχα; Τη ράβδο του Μωυσή, αν και ήταν ξερή και ξύλινη, την έκανε ζωντανό φίδι που καταδίωκε τον Μωυσή, από το οποίο ο Μωυσής τράπηκε σε φυγή, για να αποδείξει ότι δεν ήταν οφθαλμαπάτη, αλλά ότι αυτό που συνέβη ήταν αληθινό. Πώς εξάλλου επί σαράντα χρόνια τα ενδύματα του λαού δεν φθάρθηκαν, τα μαλλιά τους δεν μάκρυναν και τα υποδήματά τους δεν πάλιωσαν;

Ας πείσει τους απίστους η δύναμη του Κυρίου, στο θέλημα του οποίου «κανείς δεν ανθίσταται». Ας ακούσει ο Μωυσής και ας το αποδείξει. «Τι είναι στο χέρι σου;» λέει ο Κύριος· και εκείνος είπε: «Ράβδος». Η ράβδος αυτή ήταν ξύλινη, και μάλιστα εντελώς ξερή. Και λέει: «Ρίξε την στη γη. Και έριξε» την ξερή ράβδο. Και το ξερό ο Θεός το έκανε υγρό, και όχι μόνο υγρό, αλλά και έμψυχο, αλλά και στη φύση αλλαγμένο και στην ουσία διαφορετικά σχηματισμένο. Δεν ήταν ψευδαίσθηση το έργο· διότι με το πρόσταγμα του Θεού ενεργεί η αλήθεια και όχι η φαντασία. Διότι σε όλα παρουσίασε μέσω του Μωυσή τη διάνοιά μας διορθωμένη προς την αλήθεια. Διότι ο προφήτης γνώριζε ότι αυτό που γινόταν δεν ήταν φαινομενικό, αλλά αληθινό, από το γεγονός ότι τράπηκε σε φυγή· διότι, αν γνώριζε ότι αυτό που γινόταν ήταν φαντασία, δεν θα έφευγε μακριά από το πρόσωπο του όφεως. Αλλά ας μη γίνει πάλι αυτό σκάνδαλο στους φιλόνεικους και πουν: ότι άλλη ήταν η ράβδος, «ο δε Θεός τής έδωσε» διαφορετικό «σώμα, όπως θέλησε». Και πρώτα απ' όλα, λοιπόν, ας μάθουν ότι δεν εμψύχωσε άλλη αντί για άλλη, αλλά εμψύχωσε εκείνη ακριβώς που ήταν ξερή· ότι αυτό το σώμα που δόθηκε στη ράβδο και το γένος ή το είδος που κινούνταν από αυτό, ο Θεός δεν τα καλούσε σε κρίση, ούτε ήθελε να δικάσει τον δράκοντα αντί για τη ράβδο, αλλά παρείχε πλήρη βεβαιότητα για την ανάσταση μέσω της ράβδου, ενώ παράλληλα ο Θεός απεδείκνυε τη δική Του δύναμη, ώστε κανείς να μην απιστήσει σε Αυτόν που είναι δυνατός στα πάντα.

Σχετικά με τη ράβδο και τα άλλα θαυμαστά σημεία έχει μιλήσει διαλογικά ως εξής: «(Θ.) Τι είναι αυτό που κρατάς στα χέρια σου; Πες γρήγορα. (Μ.) Ράβδο για την τιμωρία των τετράποδων και των ανθρώπων. (Θ.) Ρίξε την στο έδαφος και απομακρύνσου γρήγορα. Διότι θα γίνει φοβερός δράκοντας, ώστε να εκπλαγείς. (Μ.) Ιδού, την έριξα· Δέσποτα, γίνε ίλεως· πόσο φοβερός, πόσο πελώριος· σπλαχνίσου με· φρίττω βλέποντάς τον, και τα μέλη του σώματός μου τρέμουν. (Θ.) Μη φοβηθείς καθόλου, αλλά άπλωσε το χέρι και πιάσε την ουρά, και θα γίνει πάλι ράβδος όπως ήταν. Έπειτα βάλε το χέρι στον κόλπο σου και βγάλε το. (Μ.) Ιδού το προσταχθέν, έγινε (λευκό) σαν το χιόνι. (Θ.) Βάλτο πάλι στον κόλπο, και θα γίνει όπως ήταν». Σε αυτά προσθέτει, ύστερα από μερικά ενδιάμεσα λόγια του, λέγοντας: «Αυτά λοιπόν τα αναφέρει κατ' αυτόν τον τρόπο και ο Ιεζεκιήλ στην Ἐξαγωγή, εισάγοντας τον Θεό να λέει σχετικά με τα σημεία τα εξής: "Με αυτή τη ράβδο θα προκαλέσεις όλα τα δεινά: πρώτα θα ρεύσει αίμα σαν ποτάμι, καθώς και όλες οι πηγές και οι συγκεντρώσεις των υδάτων· και θα ρίξω στη γη πλήθος βατράχων και σκνίπες. Έπειτα θα ρίξω επάνω τους στάχτη από καμίνι, και θα αναβλύσουν στους ανθρώπους οδυνηρά έλκη. Και θα έρθει κυνόμυγα που θα ταλαιπωρήσει πολλούς από τους Αιγυπτίους. Μετά από αυτά θα έρθει πάλι λοιμός, και θα πεθάνουν εκείνοι που έχουν σκληρή καρδιά. Και θα κάνω πικρό τον ουρανό· χαλάζι τώρα θα πέσει μαζί με φωτιά και θα αφήσει νεκρούς τους ανθρώπους".

Διότι και αυτή η ίδια η ταραχή συνέβη για το συμφέρον τους, ώστε να φανεί μεγαλύτερο το θαύμα και να παραμείνει παντοτινή η μνήμη του γεγονότος. Επειδή, όταν πρόκειται να συμβεί κάτι το παράδοξο, προετοιμάζονται από πριν πολλά τα οποία βοηθούν τη μνήμη, ώστε να μην πέσει σε λήθη το θαύμα αφού περάσει. Έτσι και ο Μωυσής πρώτα φοβάται το φίδι, και δεν το φοβάται απλώς, αλλά με πολλή αγωνία, και τότε βλέπει να γίνεται εκείνο το παράδοξο. Έτσι και αυτοί, αφού πρώτα περίμεναν ότι θα χαθούν, τότε σώθηκαν· ώστε, αφού ομολογήσουν τον κίνδυνο, να κατανοήσουν το μέγεθος του θαύματος. Γι' αυτόν τον λόγο και Εκείνος κοιμάται· διότι, αν η τρικυμία ξεσπούσε ενώ ήταν ξύπνιος, είτε δεν θα είχαν φοβηθεί, είτε δεν θα τον είχαν παρακαλέσει, είτε δεν θα πίστευαν καν ότι μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Γι' αυτό κοιμάται, δίνοντας χρόνο να εκδηλωθεί η δειλία τους, και κάνοντας πιο έντονη την αντίληψή τους για τα όσα συνέβαιναν. Διότι δεν αντιλαμβάνεται κανείς με τον ίδιο τρόπο όσα συμβαίνουν στα σώματα των άλλων και όσα συμβαίνουν στον ίδιο του τον εαυτό. Επειδή, λοιπόν, έβλεπαν τους πάντες να ευεργετούνται, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν απολαύσει καμία θεραπεία, και ήταν αμέριμνοι (διότι ούτε κουτσοί ήταν, ούτε έπασχαν από κάποιο άλλο παρόμοιο νόσημα), έπρεπε όμως και αυτοί μέσω της προσωπικής τους εμπειρίας να γευθούν τις ευεργεσίες· γι' αυτό επιτρέπει την τρικυμία, ώστε μέσω της διάσωσής τους να αποκτήσουν σαφέστερη αίσθηση της ευεργεσίας.

Πώς πρέπει να νοηθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Θεό στον Μωυσή: «ιδού, σε έδωσα... Πώς πρέπει να νοηθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Θεό στον Μωυσή: «ιδού, σε κατέστησα θεό στον Φαραώ»; Η ερμηνεία του ζητήματος προκύπτει από τα αμέσως επόμενα λόγια· διότι προσθέτει: «και ο Ααρών ο αδελφός σου θα είναι για σένα προφήτης· εσύ θα του λες όλα όσα σε προστάζω, και ο Ααρών ο αδελφός σου θα μιλάει στον Φαραώ». Όπως λοιπόν ο Θεός χρησιμοποίησε τον Μωυσή ως υπηρέτη για τις πληγές εναντίον του Φαραώ και των Αιγυπτίων, έτσι και ο Μωυσής χρησιμοποίησε τον Ααρών, διατάζοντας ο ίδιος αυτά για τα οποία διατάχθηκε από τον Θεό, και χρησιμοποιώντας τον αδελφό του ως υπηρέτη προς τον Φαραώ. Και η πράξη αυτή διέσωζε μέσα στην αναλογία το απαράλλακτο· διότι, όπως ο Θεός εκτελούσε τα θεϊκά σημεία προς τον Φαραώ μέσω του Μωυσή, έτσι και ο Μωυσής τα εκτελούσε προς τον Φαραώ μέσω του Ααρών. Ο Θεός στην έρημο Χωρήβ διέταξε τον Μωυσή να ρίξει το ραβδί, και εκείνο μεταβλήθηκε σε φίδι· ο Μωυσής πάλι διέταξε τον Ααρών, μπροστά στο πρόσωπο του Φαραώ, να ρίξει το ραβδί, και το ξύλο μεταμορφώθηκε σε ζωντανό δράκοντα. Και γενικά, όσα θαύματα είχαν ανατεθεί στον Μωυσή να τελέσει, όλα ο Μωυσής τα παρέδωσε και τα ενεχείρισε στον αδελφό του, διεκπεραιώνοντας μέσω εκείνου τα θαύματα που του είχαν προσταχθεί. Επομένως, κατέστη φανερό τι ακριβώς σημαίνει η φράση «ιδού, σε κατέστησα θεό στον Φαραώ».

Η πέτρα λοιπόν τους ακολουθούσε, μέσα από την οποία έβγαιναν τα ύδατα, και αυτή χώρισε τη θάλασσα, αυτή έγινε στύλος νεφέλης την ημέρα και στύλος πυρός τη νύχτα, αυτή έφερε από τον ουρανό το μάννα στους Ισραηλίτες, αυτή τους οδηγούσε και τους παρείχε όλες τις ευεργεσίες, η οποία ήταν ο Χριστός. Σε τούτο το μέρος η πέτρα ευεργετούσε, σε άλλο μέρος το ραβδί, όπως έχει προειπωθεί, εφόσον η δύναμη του Θεού κατοικούσε και στο ραβδί και στην πέτρα. Διότι, όταν ο Θεός εμφανίστηκε στον Μωυσή στην έρημο, «Πήγαινε, λέει, στον Φαραώ και πες, “Άφησε τον λαό να φύγει, για να με λατρεύσουν”». Εκείνος όμως αποκρίθηκε: «Είμαι βραδύγλωσσος, λέει, και δυσκολεύομαι στην ομιλία και δεν μπορώ να πάω. Διότι κανείς δεν θα με ακούσει». Τον πείθει ο Θεός: «Πήγαινε, εγώ θα ετοιμάσω τον δρόμο μπροστά σου, ώστε να σε ακούσουν». Έπειτα, για να τον πείσει πιο ολοκληρωμένα: «Τι κρατάς, του λέει, στο χέρι σου;». Εκείνος απάντησε: «Ραβδί». Του λέει ο Θεός: «Πέταξέ το», και το πέταξε, και ιδού έγινε φίδι που σερνόταν, και ο Μωυσής φοβήθηκε και έφυγε. Του λέει ο Θεός: «Μη φοβάσαι, πιάσε την ουρά του», και όταν την έπιασε έγινε πάλι ραβδί. Δες θαυμάσια πράγματα: το ραβδί το μεταβάλλει σε φίδι και το φίδι το κάνει ραβδί —Δόξα στη μεγαλωσύνη Του— πόσο μάλλον δύναται να μεταστρέψει και να μεταβάλει την ψυχή που πιστεύει, από την προηγούμενη κακή προδιάθεση, σε μια άλλη κατάσταση και θεία φύση αρετής;

Η μεν πρόχειρη και πατερική ερμηνεία καταγράφει κατηγορία απιστίας στον ιερέα, ο δε παρών λόγος, χωρίς να υποκύπτει σε αυτό, αλλά προχωρώντας με διερεύνηση, λέγει ότι ο Ζαχαρίας έπαθε το ίδιο με τον μεγάλο Θωμά. Διότι δεν ήταν λογικό να το αγνοεί αυτό, όντας προφήτης και εκπαιδευμένος στα θεία, ότι δηλαδή ο Θεός θα μπορούσε και την φύση να καινουργήσει, και το γήρας να ανανεώσει, και να αναδείξει διέξοδο στα αδιέξοδα, όπως στην περίπτωση του Αβραάμ και της Σάρρας, όπως στην περίπτωση της Σουναμίτιδας, και των άλλων ποικίλων και παντοδαπών θαυμάτων Του. Αλλά επειδή οι υποσχέσεις μεγάλων και παράδοξων προσδοκιών, όταν ακούγονται ξαφνικά, συνηθίζουν κάπως να ταράζουν την ψυχή, όχι παρασυρόμενος προς την απιστία, νομίζω, αλλά βιαζόμενος προς την εκπλήρωση, αμέσως, σαν να κυριεύτηκε από χαρά, αναφωνεί και λέει: «Πώς θα το γνωρίσω αυτό;». Μη με γελάσεις, με κανέναν τρόπο μη διαψεύσεις, δώσε μου το σημάδι, παρέχέ μου το ενέχυρο· όπως παλαιότερα ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ, για να γίνει πατέρας πολλών εθνών, και για να προέλθουν από την οσφύ του βασιλείς, το σημείο της περιτομής· και πριν από αυτό, όπως στον Νώε, για να μην επιφέρει κατακλυσμό επί της γης, το τόξο στο σύννεφο· επιπλέον δε και στον Μωυσή τη ράβδο που έγινε φίδι και αμέσως αποκαταστάθηκε, ώστε να πιστέψουν οι Αιγύπτιοι ότι του εμφανίστηκε ο Ων. Η'. «