Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 4:8

Επειδή λοιπόν ήταν επόμενο, έχοντας πια χάσει την ελπίδα για κάτι καλύτερο, να μην αποδεχτούν τα λόγια του Μωυσή, ο Θεός των όλων διέταξε να γίνουν θαύματα. Διότι το θαύμα πάντοτε προσελκύει με κάποιον τρόπο προς την πίστη και είναι απόλυτα ικανό να επαναφέρει στην ελπίδα για τα αγαθά ακόμη και τον νου που έχει περιπέσει βαθιά στην ακηδία. Αφού δε πρόσταξε να δείξει δύο σημεία, πρόσθεσε λέγοντας: «Εάν όμως δεν σε πιστέψουν και δεν υπακούσουν στη φωνή του πρώτου σημείου, θα σε πιστέψουν από τη φωνή του δεύτερου σημείου. Και εάν δεν σε πιστέψουν ούτε σε αυτά τα δύο σημεία και δεν εισακούσουν τη φωνή σου, θα πάρεις από το νερό του ποταμού και θα το χύσεις στην ξηρά. Και το νερό που θα πάρεις από τον ποταμό, θα γίνει αίμα πάνω στην ξηρά.» 5. Διότι η φύση του Θεού και Πατρός και του Υιού παρομοιάζεται με πηγή, ενώ ως ποταμός και νερό χαρακτηρίζεται πότε ο Πατέρας, πότε πάλι ο Υιός ή το Άγιο Πνεύμα. Επειδή, μέσω της φωνής του Ιερεμία, ο Θεός και Πατέρας λέει για τον εαυτό του: «Ο ουρανός εξεπλάγη γι' αυτό και έφριξε πάρα πολύ, λέει ο Κύριος, διότι ο λαός μου έπραξε δύο κακά: εγκατέλειψαν εμένα, την πηγή του ζωντανού νερού, και έσκαψαν για τον εαυτό τους ραγισμένες δεξαμενές, οι οποίες δεν μπορούν να συγκρατήσουν νερό.»

Διότι είπε πάλι με αυτόν τον τρόπο ο Θεός προς τον Μωυσή: «Εάν όμως δεν σε πιστέψουν και δεν εισακούσουν τη φωνή του πρώτου σημείου, θα σε πιστέψουν λόγω της φωνής του δεύτερου σημείου». Και εξήγησε τι είναι αυτό, λέγοντας: «Και εάν δεν πιστέψουν ούτε σε αυτά τα δύο σημεία και δεν εισακούσουν τη φωνή σου, θα πάρεις από το νερό του ποταμού και θα το χύσεις στην ξηρά, και το νερό που θα πάρεις από τον ποταμό θα γίνει αίμα πάνω στην ξηρά». Διότι το τελευταίο σημείο για τον κόσμο έγινε ο θάνατος του Χριστού, και η κάθαρση μέσω του ύδατος και του αίματος, με την προσθήκη προφανώς και του αγίου σώματος, το οποίο υποδηλώνεται μέσω της ξηράς· το ότι βγήκε για εμάς ύδωρ και αίμα από την αγία πλευρά, όταν λογχίστηκε, θα παραλείψω να το αναφέρω, επειδή είναι σε όλους ευρύτατα γνωστό. Πλην όμως, το ότι ο θάνατος του Σωτήρος ονομάστηκε σημείο, μπορεί κανείς να το μάθει σαφώς και αυτό από τις ιερές Γραφές. Διότι οι πάντολμοι Φαρισαίοι, αν και είχαν ήδη επιτελεστεί πολλά θαύματα, σαν να μην είχε γίνει κανένα, πλησίασαν λέγοντας στον Χριστό: «Διδάσκαλε», είπαν, «θέλουμε να δούμε από εσένα κάποιο σημείο». Εκείνος όμως τους απάντησε: «Γενεά πονηρή και μοιχαλίδα ζητεί σημείο, και σημείο δεν θα της δοθεί, παρά μόνο το σημείο του προφήτη Ιωνά. Διότι, όπως ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά του κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου στην καρδιά της γης τρεις ημέρες και τρεις νύχτες».

Επομένως, η πρώτη αντίληψη (βοήθεια) για εμάς εν Χριστώ έγινε μέσω του νόμου του Μωυσή· «διότι έδωσε τον νόμο ως βοήθεια», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη. Και ο Μωυσής έπιασε την ουρά. Η δεύτερη δε κάθαρση εν Χριστώ έγινε πάλι μέσω των αγίων προφητών, και μέσω της φωνής και της αποστολής του Ιωάννη. Διότι οι μεν έλεγαν: «Λουστείτε, γίνετε καθαροί»· ο δε καλούσε σε βάπτισμα μετανοίας. Το τρίτο δε σημείο, το οποίο και θεωρούν έσχατο, είναι ο θάνατος του Χριστού, στον οποίο στηρίζεται και η πίστη· «Διότι εάν δεν σε πιστέψουν», λέει, «και δεν εισακούσουν τη φωνή του πρώτου σημείου, θα πιστέψουν στη φωνή του δεύτερου σημείου». Βλέπεις ότι λέει πολύ σωστά πως η πίστη θα ακολουθήσει, όχι το πρώτο σημείο, δηλαδή, όχι την αντίληψη που προσφέρει ο νόμος, ούτε βέβαια την ενδιάμεση κάθαρση, δηλαδή αυτήν μέσω των αγίων προφητών, και ενδεχομένως του Ιωάννη, αλλά μόνο τη φωνή του έσχατου σημείου. Διότι το μυστήριο του Χριστού δεν είναι άφωνο, αλλά καλεί τους πάντες σε όλη τη γη με υψηλό και διαπρύσιο κήρυγμα προς την κάθαρση διά του ύδατος και του αίματος, και μάλιστα και προς τη ζωοποίηση μέσω της μετάληψης της αγίας σαρκός.

Έπειτα, προβλέποντας δια του Πνεύματος την αναισχυντία των ανθρώπων που επρόκειτο να έλθουν, δεν αρκέστηκε μόνο σε τούτο το παράδειγμα, αλλά και με δεύτερο και με τρίτο μάς το κατέστησε βέβαιο. Διότι, όπως ακριβώς ο Μωυσής, όταν αποστελλόταν στους Ιουδαίους, ελάμβανε την απόδειξη τριών σημείων, ώστε, εάν δεν πιστέψουν στο πρώτο, να ακούσουν τη φωνή του δεύτερου, και εάν καταφρονήσουν και αυτό, νιώθοντας ντροπή για το τρίτο να αποδεχθούν τον προφήτη, έτσι και αυτός θέτει τρία υποδείγματα: πρώτον το υπόδειγμα του μικρού παιδιού, λέγοντας: «Όταν ήμουν νήπιο, σκεπτόμουν ως νήπιο», δεύτερον το υπόδειγμα του κατόπτρου και τρίτον αυτό του αινίγματος. Διότι, αφού είπε: «Όταν ήμουν νήπιο», πρόσθεσε: «Τώρα βλέπουμε μέσα από κάτοπτρο, σαν σε αίνιγμα.» Ιδού και το δεύτερο υπόδειγμα της παρούσας αδυναμίας και του ότι η γνώση είναι ατελής· τρίτον πάλι, το «σαν σε αίνιγμα». Διότι και το παιδί βλέπει μεν πολλά, και ακούει και ομιλεί, αλλά τίποτα δεν βλέπει, ούτε ακούει, ούτε ομιλεί με καθαρότητα· και σκέπτεται μεν, χωρίς όμως τίποτα να είναι σαφώς διαρθρωμένο. Έτσι κι εγώ γνωρίζω πολλά, αλλά δεν κατανοώ τον τρόπο τους. Ότι δηλαδή ο Θεός βρίσκεται παντού, το γνωρίζω, και ότι βρίσκεται εξ ολοκλήρου παντού· το πώς όμως, δεν το γνωρίζω. Ότι είναι άναρχος και αΐδιος, το γνωρίζω· το πώς όμως, δεν το γνωρίζω. Διότι ο ανθρώπινος λογισμός δεν μπορεί να συλλάβει πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ουσία, η οποία δεν αντλεί την ύπαρξή της ούτε από τον εαυτό της ούτε από κάποιον άλλον.