Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 40:15

Το ότι, λοιπόν, ήταν αναγκαία για την ωφέλειά μας η αναβολή των ευαγγελικών θεσπισμάτων, θα μπορούσε να το υποδηλώσει, έστω και αμυδρά, το γεγονός ότι ο Θεός νομοθέτησε να τελείται το Πάσχα όχι ίσως στο πρώτο, αλλά στο δεύτερο έτος. Σε αυτόν τον συλλογισμό νομίζω πως θα συμβάλει και το εξής. Διότι ο Θεός των όλων πρόσταξε τον θεσπέσιο Μωυσή να κατασκευάσει και να αναδείξει εκείνη την αρχαία σκηνή, η οποία δεν θα διαρρυθμιζόταν με όποιον τρόπο θα ήθελε ο ίδιος, αλλά όπως θα προσταζόταν από τον Θεό: «Διότι πρόσεξε», λέει, «θα την κατασκευάσεις σύμφωνα με το πρότυπο που σου υποδείχθηκε στο όρος». Όταν δε το θείο θέσπισμα εκπληρώθηκε αμέσως, και το τεχνούργημα έλαβε την τελειότατη μορφή του, ο Θεός είπε πάλι: «Κατά την πρώτη ημέρα του πρώτου μήνα, την πρώτη του μήνα, θα στήσεις τη σκηνή». Σε αυτά δε η Ιερή Γραφή προσθέτει: «Και συνέβη κατά τον πρώτο μήνα, κατά το δεύτερο έτος, μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, να στηθεί η σκηνή κατά την πρώτη του μήνα». Ακούς ότι κατά το δεύτερο έτος και κατά την πρώτη του πρώτου μήνα έστησε τη σκηνή; Διότι τότε ακριβώς σφαζόταν και ο αμνός, προσημαίνοντας στο πρόσωπό του το αληθινά ιερό και άμωμο θύμα, δηλαδή τον Χριστό, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως οσμή ευωδίας στον Θεό και Πατέρα, μεταρρυθμίζοντας την κατάστασή μας σε έναν νέο αιώνα. Η δε πρώτη ημέρα του μήνα (νουμηνία) θα μπορούσε να νοηθεί ως τύπος του νέου αιώνα, και μάλιστα πολύ σαφής. «Διότι τα εν Χριστώ αποτελούν καινή κτίση και τα αρχαία παρήλθαν», σύμφωνα με τις Γραφές.

Και μετά από άλλα πάλι: «Και συνέβη, λέει, τον πρώτο μήνα, το δεύτερο έτος μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, κατά τη νεομηνία, στήθηκε η σκηνή, και έστησε ο Μωυσής τη σκηνή.» Στήθηκε λοιπόν, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, η αρχαία σκηνή της νοούμενης εν Χριστώ Εκκλησίας, φανερώνοντας πολύ καλά πάνω της τους τύπους. Ας εξετάσουμε, αν συμφωνείς, τις αιτίες για τις οποίες στήθηκε μάλλον μέσω του Μωυσή, ενώ ο Ιησούς του Ναυή προς το παρόν αποσιωπάται, αν και παρίστατο πάντοτε στον πανάριστο Μωυσή, και ανέβαινε μαζί του στο όρος Σινά, και πολεμούσε και παρατασσόταν εναντίον του Αμαλήκ με προσταγή του Μωυσή. Διότι του είπε κάπου: «Διάλεξε για τον εαυτό σου δυνατούς άνδρες, και βγες να παραταχθείς εναντίον του Αμαλήκ αύριο». Και παρατάχθηκε, και νίκησε. Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος γι' αυτό, δεν αξίζει να τον ερευνήσουμε; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Επομένως, εάν κάποιος θελήσει να εξακριβώσει όσο είναι δυνατόν τον λόγο του μυστηρίου σε καθένα από τα τελούμενα, εκπληττόμενος θα αναφωνήσει: «Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού!» Παρατήρησε δηλαδή πόσο λεπτό και αναγκαίο είναι το νόημα σε κάθε λεπτομέρεια: διότι καθώς ο θεσπέσιος Μωυσής ανεβαίνει στο όρος, συνανεβαίνει και ο Ιησούς· διότι ο Πατέρας δεν είναι προσιτός με άλλον τρόπο, παρά μόνο διά του Υιού.

Το πρόσωπο του Μωυσή, επίσης, κάποιες φορές παριστάνει τον νόμο που δόθηκε μέσω αυτού, σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί ορθά στις ευαγγελικές παραβολές: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες». ΠΑΛΛ. Ορθά μίλησες. ΚΥΡ. Αλλά τι να θέλει να υποδηλώσει πάλι το ότι έπρεπε σε μία μέρα, και μάλιστα την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα, και κατά το δεύτερο έτος, να στηθεί η αγία σκηνή; Ας το πούμε, αναζητώντας την αλήθεια, και αυτό που φαίνεται το πιο άριστο σε αυτούς που θα το διαβάσουν. Γιατί η μία ημέρα υποδηλώνει τον πολυπόθητο σε εμάς και σωτήριο καιρό, κατά τον οποίο ο Μονογενής, αφού έγινε άνθρωπος, με τον θάνατο της δικής του σάρκας απέκτησε αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη για τον Θεό και Πατέρα. Και ένας είναι για όλους αυτός ο καιρός· διότι, αφού πέθανε μία φορά, δεν πεθαίνει πλέον· ο θάνατος δεν τον κυριεύει πλέον, σύμφωνα με τις Γραφές. Διότι δεν θα περιμένουμε πλέον να πεθάνει ο Υιός για εμάς και για τα πνεύματα που βρίσκονται στον άδη, ούτε να γίνει δεύτερη απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί. Διότι, αφού δεν θα υπάρξει πλέον θάνατος, πώς θα μπορούσε να υπάρξει και ανάσταση;