Ὅτι τοίνυν ἀναγκαία πρὸς ὄνησιν ἡ τῶν εὐαγγελικῶν θεσπισμάτων ἀνάβλησις ἦν, ὑπεμφήνειεν ἂν, καὶ μάλα ἰσχνῶς, τὸ μὴ ἐν πρώτῳ τυχὸν, ἀλλ᾽ ἐν ἔτει τῷ δευτέρῳ θεσμοθετῆσαι Θεὸν τελεῖσθαι τὸ Πάσχα. Συλλήψεται δὲ τῷ λόγῳ κἀκεῖνο, οἶμαί που. Προστέταχε μὲν γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς τῷ θεσπεσίῳ Μωσῇ τὴν ἀρχαίαν ἐκείνην διατεκτήνασθαί τε καὶ ἀναδεῖξαι σκηνὴν, οὐ καθ᾽ ὃν ἂν βούλοιτο τρόπον αὐτὸς διεσκευασμένην, ἀλλ᾽ ὡς ἂν ἔχειν παρὰ Θεοῦ προστάττοιτο· «Ὅρα γὰρ, φησὶ, ποιήσεις αὐτὴν κατὰ τὸν τύπον τὸν δειχθέντα σοι ἐν τῷ ὄρει.» Ἐπειδὴ δὲ τὸ θεῖον εὐθὺ διεπεραίνετο θέσπισμα, καὶ ἐν κόσμῳ τῷ τελεωτάτῳ τὸ τεχνουργούμενον ἦν, πάλιν ἔφη Θεός· «Ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ τοῦ μηνὸς τοῦ πρώτου, νουμηνίᾳ τοῦ μηνὸς, στήσεις τὴν σκηνήν.» Τούτοις δὲ προσεπάγει τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν· «Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ μηνὶ τῷ πρώτῳ, τῷ δευτέρῳ ἔτει, ἐκπορευομένων αὐτῶν εἰς Αἴγυπτον, νουμηνίᾳ ἐστάθη ἡ σκηνή.» Ἀκούεις ὅτι ἐν ἔτει τῷ δευτέρῳ, καὶ ἐν νουμηνίᾳ τοῦ πρώτου μηνὸς διεπήξατο τὴν σκηνήν; Τότε γὰρ, τότε καὶ ἀμνὸς ἐσφάζετο, τὸ ἱερὸν ἀληθῶς καὶ ἄμωμον θύμα κατασημαίνων ἐφ᾽ ἑαυτῷ, τουτέστι Χριστόν· ὃς εἰς ὀσμὴν εὐωδίας προσκεκόμικεν ἑαυτὸν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ, εἰς νέον αἰῶνα μεταρυθμίζων τὰ καθ᾽ ἡμᾶς. Αἰῶνος δὲ νέου τύπος ἂν νοοῖτο, καὶ μάλα σαφὴς ἡ νεομηνία· «Καινὴ γὰρ κτίσις τὰ ἐν Χριστῷ· καὶ τὰ ἀρχαῖα παρῆλθε,» κατὰ τὰς Γραφάς.
Μετάφραση
Το ότι, λοιπόν, ήταν αναγκαία για την ωφέλειά μας η αναβολή των ευαγγελικών θεσπισμάτων, θα μπορούσε να το υποδηλώσει, έστω και αμυδρά, το γεγονός ότι ο Θεός νομοθέτησε να τελείται το Πάσχα όχι ίσως στο πρώτο, αλλά στο δεύτερο έτος. Σε αυτόν τον συλλογισμό νομίζω πως θα συμβάλει και το εξής. Διότι ο Θεός των όλων πρόσταξε τον θεσπέσιο Μωυσή να κατασκευάσει και να αναδείξει εκείνη την αρχαία σκηνή, η οποία δεν θα διαρρυθμιζόταν με όποιον τρόπο θα ήθελε ο ίδιος, αλλά όπως θα προσταζόταν από τον Θεό: «Διότι πρόσεξε», λέει, «θα την κατασκευάσεις σύμφωνα με το πρότυπο που σου υποδείχθηκε στο όρος». Όταν δε το θείο θέσπισμα εκπληρώθηκε αμέσως, και το τεχνούργημα έλαβε την τελειότατη μορφή του, ο Θεός είπε πάλι: «Κατά την πρώτη ημέρα του πρώτου μήνα, την πρώτη του μήνα, θα στήσεις τη σκηνή». Σε αυτά δε η Ιερή Γραφή προσθέτει: «Και συνέβη κατά τον πρώτο μήνα, κατά το δεύτερο έτος, μετά την έξοδό τους από την Αίγυπτο, να στηθεί η σκηνή κατά την πρώτη του μήνα». Ακούς ότι κατά το δεύτερο έτος και κατά την πρώτη του πρώτου μήνα έστησε τη σκηνή; Διότι τότε ακριβώς σφαζόταν και ο αμνός, προσημαίνοντας στο πρόσωπό του το αληθινά ιερό και άμωμο θύμα, δηλαδή τον Χριστό, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως οσμή ευωδίας στον Θεό και Πατέρα, μεταρρυθμίζοντας την κατάστασή μας σε έναν νέο αιώνα. Η δε πρώτη ημέρα του μήνα (νουμηνία) θα μπορούσε να νοηθεί ως τύπος του νέου αιώνα, και μάλιστα πολύ σαφής. «Διότι τα εν Χριστώ αποτελούν καινή κτίση και τα αρχαία παρήλθαν», σύμφωνα με τις Γραφές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες