Οὐκοῦν ἐν μιᾷ μὲν ἵστασθαι τὴν σκηνὴν ἡμέρᾳ προστάττει χρησίμως, τύπον ἐπέχουσαν τοῦ Χριστοῦ, ἵνα νοῇς ἐπ᾽ αὐτῷ, τὸ ἅπαξ ἀποθανεῖν ἐν ἑνὶ τούτῳ τῷ παρόντι καιρῷ· γεννηθήσεται γὰρ εἰσαῦθις οὐδαμῶς, ἀλλ᾽ οὐδὲ τεθνήξεται, γεγεννημένος ἅπαξ καὶ ἀποθανὼν καὶ διαναστὰς ἐκ νεκρῶν· ἀκολουθεῖν γὰρ ἀνάγκη τῷ θανάτῳ τὴν ἀνάστασιν, σύμπηξίν τινα τοῦ ἁγίου σκήνους ὑπάρχουσαν. ἐν νουμηνίᾳ δὲ, ὅτι νέος ἡμῖν αἰὼν ἐν Χριστῷ· καινὴ γὰρ κτίσις τὰ ἐν αὐτῷ. καὶ ὁ μὴν δὲ ὁ πρῶτος παραλαμβάνεται, τὴν ἐκ θανάτου καὶ φθορᾶς εἰς ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν ἐπανανέωσιν τῆς ἀνθρωπείας φύσεως ὑποδηλῶν, καὶ τὴν ἐκ τῆς ἀκαρπίας εἰς εὐκαρπίαν ἤδη μετάστασιν, καὶ τῆς τοῦ διαβόλου τυραννίδος τὴν παραδρομὴν, καταλήξαντος ἤδη χειμῶνος δίκην καὶ συνεσταλμένου. εἶτα πάλιν ἑτέρως ἡμῖν ὡς ἐν τύπῳ καὶ σχήματι τὸν Ἐμμανουὴλ ἐπιδεικνύει λέγων “Καὶ θήσεις τὴν κιβωτὸν τοῦ μαρτυρίου, καὶ σκεπάσεις τὴν ”κιβωτὸν τῷ καταπετάσματι.” ἐν μὲν γὰρ τοῖς προλαβοῦσιν ὁ Λόγος ἡμῖν ὡς ἐν ὁλοκλήρῳ κατεγράφετο τῇ σκηνῇ· ἦν γὰρ οἶκος Θεοῦ τοῦ ἐνοικήσαντος ἐν αὐτῷ, δηλονότι τὸ ἅγιον σῶμα Χριστοῦ· ἀλλ᾽ οὐδὲν ἧττον ἡμῖν καὶ διὰ τῆς κιβωτοῦ κατὰ μέρος ὁ αὐτὸς σημαίνεται. κατεσκεύαστο μὲν γὰρ ἐκ ξύλων ἀσήπτων, ἵνα τὸ σῶμα νοῇς τὸ ἀδιάφθορον αὐτοῦ· κατακεχρύσωτο δὲ ὅλη χρυσίῳ καθαρῷ, καθὰ γέγραπται, ἔσωθέν τε καὶ ἔξωθεν.
Μετάφραση
Λοιπόν, προστάζει ωφέλιμα να στηθεί η σκηνή σε μία ημέρα, η οποία αποτελεί τύπο του Χριστού, για να κατανοήσεις σχετικά με Αυτόν ότι το να πεθάνει μία φορά ανήκει σε αυτόν εδώ τον παρόντα καιρό. Διότι σε καμία περίπτωση δεν θα γεννηθεί ξανά, αλλά ούτε και θα πεθάνει, έχοντας γεννηθεί μία φορά και έχοντας πεθάνει και αναστηθεί εκ νεκρών. Διότι είναι αναγκαίο η ανάσταση να ακολουθεί τον θάνατο, αποτελώντας ένα είδος αναστήλωσης του αγίου σκήνους. Στήνεται δε κατά τη νουμηνία, διότι νέος αιώνας ανέτειλε για εμάς εν Χριστώ· διότι νέα κτίση είναι τα εν Αυτώ. Και επιλέγεται ο πρώτος μήνας, υποδηλώνοντας την ανανέωση της ανθρώπινης φύσης από τον θάνατο και τη φθορά προς τη ζωή και την αφθαρσία, και τη μετάβαση πλέον από την ακαρπία στην ευκαρπία, και την παρέλευση της τυραννίας του διαβόλου, η οποία σαν τον χειμώνα έχει πια λήξει και περιοριστεί. Έπειτα πάλι, με διαφορετικό τρόπο, μας υποδεικνύει τον Εμμανουήλ σαν σε τύπο και σχήμα λέγοντας: «Και θα τοποθετήσεις την κιβωτό του μαρτυρίου, και θα σκεπάσεις την κιβωτό με το καταπέτασμα». Διότι στα προηγούμενα ο Λόγος σκιαγραφούνταν για εμάς ως ολόκληρη η σκηνή· διότι ήταν οίκος του Θεού που ενοίκησε σε αυτόν, δηλαδή το άγιο σώμα του Χριστού· αλλά εξίσου και μέσω της κιβωτού υποδηλώνεται εν μέρει ο Ίδιος σε εμάς. Διότι είχε κατασκευαστεί από άσηπτα ξύλα, για να εννοήσεις το αδιάφθορο σώμα Του· και είχε όλη επενδυθεί με καθαρό χρυσάφι, όπως έχει γραφτεί, από μέσα και από έξω.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες