Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 40:9

Διότι άλλος μεν προσταζόταν να συζήσει, έστω και παρά τη θέλησή του, με πόρνη γυναίκα, άλλος να περπατά γυμνός, αλλά και να ξαπλώνει στη δεξιά του πλευρά για όχι μικρό αριθμό ημερών. Και αυτά τελούνταν για όσα προέκυπταν από αυτά, και όχι οπωσδήποτε για τα ίδια τα γεγονότα· έτσι λοιπόν και ο μακάριος Μωυσής προσταζόταν να αγιάζει τη σκηνή, καίτοι μάλλον όφειλε να αγιάζεται από αυτήν, προκειμένου να νοείται πάλι ο Χριστός ότι στο πρόσωπό του αγιάζει τον δικό του ναό, παρόλο που συζούσε με σάρκα ανάμεσα στους Ιουδαίους και μέσω αυτού μιλούσε στα πλήθη, όπως ακριβώς παλαιότερα ο Θεός από το ιλαστήριο. <Θαύμαζαν λοιπόν οι Ιουδαίοι και έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα χωρίς να έχει διδαχθεί;»> Δεν είναι παράλογος ο θαυμασμός των Ιουδαίων, αλλά ο λόγος γι' αυτό έχει διατυπωθεί κάπως περίτεχνα. Διότι πράγματι ήταν φυσικό να εκπλήσσονται βλέποντας να διαπρέπει με ασυνήθιστο τρόπο στον λόγο και τη γνώση εκείνος, ο οποίος δεν είχε αποκτήσει πλούτο από μαθήματα. Διότι ο ανθρώπινος νους είναι βέβαια δεκτικός στη σοφία, ακόμη κι αν κάποιος δεν φαίνεται να είναι ήδη σοφός, και η φύση είναι πάρα πολύ κατάλληλη για την απόκτηση σύνεσης και γνώσης γύρω από ορισμένα πράγματα. Αλλά σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερη τριβή με τα γράμματα, το χρήσιμο στοιχείο που υπάρχει στη φύση είναι κατά κάποιον τρόπο κλειστό και σε λήθαργο· σε εκείνους όμως που έχουν συνηθίσει να υποβάλλονται σε τέτοιους κόπους και να εντρυφούν στις ασκήσεις των λόγων, είναι εξαιρετικά λαμπρό, έτοιμο για αγαθή εγρήγορση, και βρίσκεται να κατέχει διόλου ευκαταφρόνητη παράθεση λόγων και σοφών επινοήσεων.

Το έλαιο, δε, αναμειγμένο με μύρα, θα μπορούσε να υποδηλώνει, όπως τουλάχιστον νομίζω, τον εν Χριστώ αγιασμό μέσω του Πνεύματος, ο οποίος χορηγείται σε αυτούς που έχουν ελεηθεί. Σύμφωνα με το: «Άλειψες με έλαιο την κεφαλή μου». Χρίεται, επίσης, η σκηνή και όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτήν, διότι θα μπορούσε να μετέχει στον αγιασμό και ο τόπος, εξαιτίας Εκείνου που κατοικεί σε αυτόν. Αγιάζονται δε και τα σκεύη, με τον τρόπο που τους αρμόζει, επειδή είναι χρήσιμα στις λειτουργίες του Θεού, και όποιος τα αγγίζει θα αγιαστεί.

Το πρόσωπο του Μωυσή, επίσης, κάποιες φορές παριστάνει τον νόμο που δόθηκε μέσω αυτού, σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί ορθά στις ευαγγελικές παραβολές: «Έχουν τον Μωυσή και τους προφήτες». ΠΑΛΛ. Ορθά μίλησες. ΚΥΡ. Αλλά τι να θέλει να υποδηλώσει πάλι το ότι έπρεπε σε μία μέρα, και μάλιστα την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα, και κατά το δεύτερο έτος, να στηθεί η αγία σκηνή; Ας το πούμε, αναζητώντας την αλήθεια, και αυτό που φαίνεται το πιο άριστο σε αυτούς που θα το διαβάσουν. Γιατί η μία ημέρα υποδηλώνει τον πολυπόθητο σε εμάς και σωτήριο καιρό, κατά τον οποίο ο Μονογενής, αφού έγινε άνθρωπος, με τον θάνατο της δικής του σάρκας απέκτησε αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη για τον Θεό και Πατέρα. Και ένας είναι για όλους αυτός ο καιρός· διότι, αφού πέθανε μία φορά, δεν πεθαίνει πλέον· ο θάνατος δεν τον κυριεύει πλέον, σύμφωνα με τις Γραφές. Διότι δεν θα περιμένουμε πλέον να πεθάνει ο Υιός για εμάς και για τα πνεύματα που βρίσκονται στον άδη, ούτε να γίνει δεύτερη απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί. Διότι, αφού δεν θα υπάρξει πλέον θάνατος, πώς θα μπορούσε να υπάρξει και ανάσταση;