Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 7:10

Αλλά δεν θα θεωρήσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Από πού προκύπτει αυτό; «Διότι αυτούς που με δοξάζουν», λέει ο Θεός, «θα τους δοξάσω, και εκείνος που με εξουθενώνει θα εξουθενωθεί». Θα ρωτούσα λοιπόν εγώ τους αλαζόνες Φαρισαίους, αν ο Θεός ενεργεί τέτοια πράγματα αδιακρίτως και μέσω των αμαρτωλών, γιατί οι μάγοι των Αιγυπτίων δεν έπραξαν τα ίδια με τον μεγάλο Μωυσή; Γιατί δεν προχώρησαν σε ισάξια θαύματα ώστε να αποκομίσουν την ίδια δόξα με εκείνον; Αλλά θα πεις ότι η ράβδος του Μωυσή, πέφτοντας στη γη, έγινε φίδι, αλλά το ίδιο ακριβώς έγιναν και οι ράβδοι των μάγων. Θα ακούσεις όμως από εμάς ως απάντηση ότι οι δικές τους ράβδοι δεν είχαν μεταβληθεί σε φίδια, αλλά ήταν μια απάτη και μια οφθαλμαπάτη που ξεγελούσε την ακρίβεια της ανθρώπινης όρασης, και ήταν κάποια μαγική τέχνη που παρουσίαζε τη ράβδο ως φίδι. Αντιθέτως, η ράβδος του Μωυσή μεταβλήθηκε αληθινά σε φίδι, και μετέπεσε στη φύση του ζώου. Και από τη διαφορά που έχει καταγραφεί στα Ιερά Γράμματα, θα διαπιστώσεις ότι τα λεγόμενά μας είναι αληθινά. Διότι η ράβδος του Μωυσή κατέφαγε τις δικές τους ράβδους. Επειδή δηλαδή εκείνες είχαν μόνο το εξωτερικό σχήμα των φιδιών, ενώ αυτή ήταν αληθινά και φυσικά αυτό που φαινόταν, παρακινήθηκε και σε οργή, για να φανεί ότι είναι ζώο και όχι πλέον ράβδος, και καταδαγκώνει, ξεπερνώντας τη δύναμη του φιδιού με άφατη δύναμη, καθώς ο Θεός διευκόλυνε ένα τόσο δύσκολο έργο.

Άλλο είναι το ύψος των κολοιών και άλλο των αετών. Είναι λίαν αισχρή η μίμηση των μεγάλων από τους μικρούς, διότι είναι μικροπρεπές. Οι μάγοι του Φαραώ, όπως εξιστορούνται, ας σε πείσουν ξεκάθαρα. Αλλά εάν έχεις επιδιώξει να είσαι ένας εκ των σοφών, μη μου μετατρέπεις μόνο τη ράβδο σε όφι· ζητώ τα πάντα, και να είσαι ο μέγας Ααρών. Εάν όμως έχεις συνταχθεί με τους μάγους των Αιγυπτίων, αν μεν είναι καλό, εφάρμοσέ το αμέσως εξ ολοκλήρου· ουδείς σε φθονεί για την καλή μίμηση. Αν όμως είναι φαύλο, στάσου μακριά· σεβάσου τα δικά μου. Διότι γνώριζε πως είναι δικό μου, έστω και αν υποκρίνεσαι επιδέξια.

Σε αυτόν, λέει, όποιος ελπίσει δεν καταστρέφεται από τα φίδια της ερήμου —δηλαδή από τους θεούς της γένεσης—, όπως έχει γραφτεί, λέει, στο βιβλίο του Μωυσή. Αυτό το φίδι, λέει, είναι η δύναμη που συνόδευσε τον Μωυσή, το ραβδί που μετατράπηκε σε φίδι. Και αντιστάθηκαν, λέει, στη δύναμη του Μωυσή στην Αίγυπτο τα φίδια των μάγων —δηλαδή οι θεοί της απώλειας—, αλλά όλα αυτά τα υπέταξε και τα κατέστρεψε το ραβδί του Μωυσή.

Όπως ακριβώς ο διάβολος στην αρχή, κινούμενος από φθόνο και κακουργία, αφού εξαπάτησε τον Αδάμ και την Εύα μέσω του ξύλου και του όφεως, μηχανεύτηκε την εκδίωξή τους από τον παράδεισο και από την πρότερη καθαρότητα και δόξα τούς κατέρριψε σε πικρά πάθη και στον θάνατο, και στη συνέχεια, υποτάσσοντας μέσω αυτών ολόκληρο το ανθρώπινο γένος το παρέσυρε σε κάθε αμαρτία και σε μιαρά πάθη -εξαιτίας της οποίας και όλη η κτίση, μολυνόμενη από την ειδωλολατρία και προσφερόμενη στους δαίμονες, στέναζε πικρά-, με τον ίδιο τρόπο, ο Θεός, με ανεκδιήγητη σοφία προνοώντας για την ανθρωπότητα, απέστειλε τον θεράποντα Μωυσή για τη λύτρωση του λαού μέσω του ξύλου της ράβδου, η οποία μεταβαλλόμενη σε όφι κατάπινε τις ράβδους των μάγων που είχαν μεταβληθεί σε όφεις, μέσω της οποίας επιτελούσε τη λύτρωση για τον λαό, μέσω της οποίας ο Θεός έκανε τα σημεία στην Αίγυπτο, και μέσω της οποίας διασχίστηκε η θάλασσα. Ομοίως και στην έρημο, όπως έχει προλεχθεί, μέσω του χάλκινου όφεως που υψώθηκε πάνω σε ξύλο, ο Θεός χάριζε ζωή σε όσους από τον λαό πίστευαν, προκειμένου με τα ίδια μέσα με τα οποία ο διάβολος στην αρχή κατεργάστηκε τον θάνατο και την αιχμαλωσία, με αυτά να οικονομήσει ο Κύριος τη ζωή και τη λύτρωση. Διότι μέσω ξύλου και όφεως, γυναίκας και ανθρώπου, επιφέρθηκε στην ανθρωπότητα ο θάνατος και τα πάθη της αμαρτίας.