Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 7:12

Αλλά δεν θα θεωρήσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Από πού προκύπτει αυτό; «Διότι αυτούς που με δοξάζουν», λέει ο Θεός, «θα τους δοξάσω, και εκείνος που με εξουθενώνει θα εξουθενωθεί». Θα ρωτούσα λοιπόν εγώ τους αλαζόνες Φαρισαίους, αν ο Θεός ενεργεί τέτοια πράγματα αδιακρίτως και μέσω των αμαρτωλών, γιατί οι μάγοι των Αιγυπτίων δεν έπραξαν τα ίδια με τον μεγάλο Μωυσή; Γιατί δεν προχώρησαν σε ισάξια θαύματα ώστε να αποκομίσουν την ίδια δόξα με εκείνον; Αλλά θα πεις ότι η ράβδος του Μωυσή, πέφτοντας στη γη, έγινε φίδι, αλλά το ίδιο ακριβώς έγιναν και οι ράβδοι των μάγων. Θα ακούσεις όμως από εμάς ως απάντηση ότι οι δικές τους ράβδοι δεν είχαν μεταβληθεί σε φίδια, αλλά ήταν μια απάτη και μια οφθαλμαπάτη που ξεγελούσε την ακρίβεια της ανθρώπινης όρασης, και ήταν κάποια μαγική τέχνη που παρουσίαζε τη ράβδο ως φίδι. Αντιθέτως, η ράβδος του Μωυσή μεταβλήθηκε αληθινά σε φίδι, και μετέπεσε στη φύση του ζώου. Και από τη διαφορά που έχει καταγραφεί στα Ιερά Γράμματα, θα διαπιστώσεις ότι τα λεγόμενά μας είναι αληθινά. Διότι η ράβδος του Μωυσή κατέφαγε τις δικές τους ράβδους. Επειδή δηλαδή εκείνες είχαν μόνο το εξωτερικό σχήμα των φιδιών, ενώ αυτή ήταν αληθινά και φυσικά αυτό που φαινόταν, παρακινήθηκε και σε οργή, για να φανεί ότι είναι ζώο και όχι πλέον ράβδος, και καταδαγκώνει, ξεπερνώντας τη δύναμη του φιδιού με άφατη δύναμη, καθώς ο Θεός διευκόλυνε ένα τόσο δύσκολο έργο.

Διότι, εάν ο Μωυσής και ο Ααρών, οι οποίοι κατάγονταν από τον Αβραάμ, με τέτοιον τρόπο πάταξαν τα σπέρματα του ψεύδους, δεν θα είχαν πολύ περισσότερο τη δύναμη αυτοί που γεννήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα να ελέγξουν τα δόγματα της πλάνης; Νόμισαν οι άρχοντες ότι με τα δηλητηριώδη λόγια τους θα υπέσκαπταν τη σταθερότητα των αγίων Μαρτύρων, όπως ακριβώς οι μάγοι νόμιζαν ότι με τα ραβδιά τους που έγιναν φίδια θα ξεγελούσαν τον σοφό θεράποντα. Αλλά, όπως καταβροχθίστηκαν τα ραβδιά των μάγων από το αληθινό ραβδί του Μωυσή, έτσι καταργήθηκαν και τα λόγια των δικαστών από την ασάλευτη πίστη των αγίων.

Εγώ, ως θλιμμένη ψυχή, ξανά και ξανά φωνάζω προς εσένα, Δέσποτα, και αναγκάζομαι να σε ικετεύσω για τον εχθρό μου. Δες, Δέσποτα, και γίνε για μένα καταφύγιο, και επιτίμησε τους πειρατές του, διότι κάθε ώρα με εκφοβίζουν και δεν το συνειδητοποιώ, με κλέβουν και δεν το γνωρίζω, μου αποσπούν την προσοχή και δεν κατανύσσομαι. Με εμποδίζουν από το να σε παρακαλέσω, διότι γνωρίζουν ότι, αν φωνάξω προς εσένα με δάκρυα και κλάμα, δεν θα με εγκαταλείψεις. Αλίμονο, τι αντίπαλο έχω στο στίβο του αγώνα. Αλλά είμαι μακαρία, τι λυτρωτή και μισθαποδότη του αγώνα έχω. Ο μεν βασιλίσκος, το θηρίο, είναι φοβερός και στα δύο, και στο βλέμμα και στο δηλητήριο, αλλά αυτός ο δράκοντας είναι και στα δύο πιο πονηρός από εκείνον, και στην πάλη και στην αναίδεια. Εσύ, η άγια Δύναμη, που κατάπιες τις ράβδους που είχαν μεταβληθεί σε δράκοντες, επιτίμησε και τούτον τον δράκοντα, διότι με πλησιάζει με αναίδεια. Όμως, με την αναίδεια της πάλης του, προετοιμάζει θησαυρό σε όσους υπομένουν, και η θλίψη που φέρνουν οι απειλές του κρύβει μέσα της μακαρισμό. Διότι η χαρά αυτού του αιώνα είναι γεμάτη από λύπη, ενώ η θλίψη και ο στεναγμός προξενούν χαρά και αιώνια ζωή.

Άλλο είναι το ύψος των κολοιών και άλλο των αετών. Είναι λίαν αισχρή η μίμηση των μεγάλων από τους μικρούς, διότι είναι μικροπρεπές. Οι μάγοι του Φαραώ, όπως εξιστορούνται, ας σε πείσουν ξεκάθαρα. Αλλά εάν έχεις επιδιώξει να είσαι ένας εκ των σοφών, μη μου μετατρέπεις μόνο τη ράβδο σε όφι· ζητώ τα πάντα, και να είσαι ο μέγας Ααρών. Εάν όμως έχεις συνταχθεί με τους μάγους των Αιγυπτίων, αν μεν είναι καλό, εφάρμοσέ το αμέσως εξ ολοκλήρου· ουδείς σε φθονεί για την καλή μίμηση. Αν όμως είναι φαύλο, στάσου μακριά· σεβάσου τα δικά μου. Διότι γνώριζε πως είναι δικό μου, έστω και αν υποκρίνεσαι επιδέξια.

Σε αυτόν, λέει, όποιος ελπίσει δεν καταστρέφεται από τα φίδια της ερήμου —δηλαδή από τους θεούς της γένεσης—, όπως έχει γραφτεί, λέει, στο βιβλίο του Μωυσή. Αυτό το φίδι, λέει, είναι η δύναμη που συνόδευσε τον Μωυσή, το ραβδί που μετατράπηκε σε φίδι. Και αντιστάθηκαν, λέει, στη δύναμη του Μωυσή στην Αίγυπτο τα φίδια των μάγων —δηλαδή οι θεοί της απώλειας—, αλλά όλα αυτά τα υπέταξε και τα κατέστρεψε το ραβδί του Μωυσή.

Όπως ακριβώς ο διάβολος στην αρχή, κινούμενος από φθόνο και κακουργία, αφού εξαπάτησε τον Αδάμ και την Εύα μέσω του ξύλου και του όφεως, μηχανεύτηκε την εκδίωξή τους από τον παράδεισο και από την πρότερη καθαρότητα και δόξα τούς κατέρριψε σε πικρά πάθη και στον θάνατο, και στη συνέχεια, υποτάσσοντας μέσω αυτών ολόκληρο το ανθρώπινο γένος το παρέσυρε σε κάθε αμαρτία και σε μιαρά πάθη -εξαιτίας της οποίας και όλη η κτίση, μολυνόμενη από την ειδωλολατρία και προσφερόμενη στους δαίμονες, στέναζε πικρά-, με τον ίδιο τρόπο, ο Θεός, με ανεκδιήγητη σοφία προνοώντας για την ανθρωπότητα, απέστειλε τον θεράποντα Μωυσή για τη λύτρωση του λαού μέσω του ξύλου της ράβδου, η οποία μεταβαλλόμενη σε όφι κατάπινε τις ράβδους των μάγων που είχαν μεταβληθεί σε όφεις, μέσω της οποίας επιτελούσε τη λύτρωση για τον λαό, μέσω της οποίας ο Θεός έκανε τα σημεία στην Αίγυπτο, και μέσω της οποίας διασχίστηκε η θάλασσα. Ομοίως και στην έρημο, όπως έχει προλεχθεί, μέσω του χάλκινου όφεως που υψώθηκε πάνω σε ξύλο, ο Θεός χάριζε ζωή σε όσους από τον λαό πίστευαν, προκειμένου με τα ίδια μέσα με τα οποία ο διάβολος στην αρχή κατεργάστηκε τον θάνατο και την αιχμαλωσία, με αυτά να οικονομήσει ο Κύριος τη ζωή και τη λύτρωση. Διότι μέσω ξύλου και όφεως, γυναίκας και ανθρώπου, επιφέρθηκε στην ανθρωπότητα ο θάνατος και τα πάθη της αμαρτίας.

Δες λοιπόν, φιλομαθή αναγνώστη! Μήπως ο Νώε, με ένα μικρό ξύλο, μαζί με τους γιους και τις γυναίκες του, και επιπλέον με κάθε γένος ζώων, δεν απέφυγε τον όλεθρο του κατακλυσμού, σύμφωνα με τη θεία κρίση; Μήπως ο Ιακώβ, τοποθετώντας ξεφλουδισμένα ξύλα στις ποτίστρες, κατά τον καιρό που γεννούσαν τα κοπάδια, δεν τα προσέλκυσε με θαυμαστό τρόπο προς όφελός του; Και τι ήταν άραγε η ράβδος του Ιωσήφ, την άκρη της οποίας προσκύνησε ο πατριάρχης Ιακώβ, παρά αποκλειστικά σύμβολο του ζωοποιού ξύλου που τώρα προσκυνείται από εμάς; Και τι ήταν πάλι η ράβδος του Μωυσή; Δεν ήταν τύπος του σταυρού, η οποία από τη μια πλευρά μετέβαλλε το νερό σε αίμα, και από την άλλη κατέτρωγε τους ψεύτικους όφεις των μάγων, και πότε με ένα χτύπημα έσχιζε τη θάλασσα, πότε με αντίστροφη κίνηση ένωνε ξανά το υγρό στοιχείο, καταποντίζοντας τους εχθρούς και διασώζοντας τους πιστούς; Τέτοια ήταν και η ράβδος του Ααρών, αντίτυπο του σταυρού, η οποία άνθισε αυθημερόν και υπέδειξε τον γνήσιο κάτοχο της ιερωσύνης. Και ίσως φανεί ότι μακρηγορώ, αν συγκεντρώσω όλες τις φανερώσεις του τύπου του σταυρού. Τέτοια είναι η περίπτωση όταν ο Αβραάμ, δένοντας τα πόδια του γιου του Ισαάκ, τον τοποθέτησε πάνω στα ξύλα, αλλά και όταν ο Ιακώβ, ευλογώντας τους γιους του Ιωσήφ, σταύρωσε εναλλάξ τα χέρια του. Πρόσθεσε σε αυτά και τον ίδιο τον Μωυσή, ο οποίος με την έκταση των χεριών του κατετρόπωσε τον Αμαλήκ.