Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 7:17

Διότι, σε σύγκριση με τη μεγάλη και απάτητη εκείνη έρημο, την οποία διέσχισε ο Ισραήλ επί δύο γενεές, η πιο κεντρική οδός της πόλεως είναι περισσότερο απέραντη και αδιάβατη· και τα γαλήνια και ακύμαντα λιμάνια έχουν γίνει εικόνα της θάλασσας εκείνης, την οποία εκείνοι, αφού σχίστηκε και ορθώθηκε σαν τείχος, διέβησαν ιππήλατα και στη λεωφόρο της οποίας καταποντίστηκαν οι Αιγύπτιοι, φαντάζοντας πολλές φορές, εξαιτίας των φόνων που γίνονται μέσα σε αυτά, σαν Ερυθρά Θάλασσα. Ο δε ποταμός που διαρρέει την πόλη, άλλοτε μεν φάνηκε πιο ξηρός από την άνυδρη έρημο και περισσότερο αυχμηρός από εκείνην που διασχίζοντας ο Ισραήλ δίψασε τόσο πολύ, ώστε να καταβοά εναντίον του Μωυσή, και να τρέξει γι' αυτούς πόσιμο νερό από την απόκρημνη πέτρα από Εκείνον που μόνος επιτελεί θαυμάσια· άλλοτε πάλι πλημμύρισε τόσο πολύ, ώστε κατακλύζοντας όλα τα περίχωρα, και τους δρόμους και τους αγρούς, να επαναφέρει την απειλή της ορμής των υδάτων που συνέβη επί Νώε· και πάντοτε ρέει προς τα κάτω μιασμένος με αίμα, φόνους και καταποντισμούς, όπως ακριβώς έγινε από τον Μωυσή στον Φαραώ, όταν μεταβλήθηκε σε αίμα και ανέδιδε δυσοσμία. Και ποιο άλλο νερό θα μπορούσε να γίνει μέσο καθαρμού για το νερό που τα καθαρίζει όλα; Πώς ο μεγάλος και ατελείωτος για τους ανθρώπους ωκεανός, αν χυνόταν πάνω της, θα μπορούσε να ξεπλύνει αυτή την πικρή θάλασσα; Ή πώς ο μεγάλος ποταμός, που εκπορεύεται από την Εδέμ, αν διοχέτευε τις τέσσερις αρχές στις οποίες χωρίζεται στην παραπόταμο του Γηών, θα μπορούσε να αποπλύνει το μίασμα του αίματος;

Αυτό το ξύλο το προτύπωνε σαφέστατα και η μωσαϊκή ράβδος, τιμωρώντας τους Αιγυπτίους και απελευθερώνοντας τον ισραηλιτικό λαό από τη δουλεία, σχίζοντας τη θάλασσα και ενώνοντάς την πάλι, διασώζοντας τον έναν λαό και καταποντίζοντας τον άλλον, γλυκαίνοντας τις πικρότατες πηγές της Μερράς και μεταβάλλοντας τους ποταμούς των Αιγυπτίων σε αίμα· και αναβλύζοντας νερό από την ακρότομη πέτρα, πότισε τα πλήθη.

Τότε, εάν κάποιος έβλεπε το ρεύμα του ποταμού να μιαίνεται από τον λύθρο των βαρβάρων, δίχως κανέναν ενδοιασμό θα έλεγε πως, κατά τον μωσαϊκό τρόπο, τιμώρησες τους αποστάτες μέσω των στοιχείων της φύσεως, μεταβάλλοντας τα νερά τους σε αίμα, ώστε να μην μπορούν να πιουν. Και ότι μέσω αυτής της ερυθρής βαφής, στην οποία μετέβαλες τον ρου του ύδατος, για εμάς μεν υπέγραψες την ελευθερία από τους βαρβάρους χρησιμοποιώντας ως κάλαμο το φοβερό σου δόρυ, για τους ίδιους δε τους αλλοφύλους καλλιγράφησες έναν πορφυρό θάνατο. Και αφού βάφτηκε το πόδι σου στο αίμα των εχθρών σου, δυνατέ, ωσάν κόκκινη κλωστή γεωμετρώντας τη Δαλματία, την κληροδότησε στους Ρωμαίους.

Ομοίως δε και η αρχή της διήγησης σχετικά με το θαύμα, προτού ακόμη επιδειχθεί η πράξη, μας παρακινεί να κατανοήσουμε το ίδιο. Διότι λέει στον Μωυσή: «και θα σταθείς εσύ στο χείλος του ποταμού»· και λίγο μετά, όταν ο Μωυσής αναγγέλλει το δεσποτικό πρόσταγμα, λέει: «αυτά λέει ο Κύριος: από αυτό θα γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο Κύριος· ιδού, εγώ χτυπώ με τη ράβδο που βρίσκεται στο χέρι μου το νερό στον ποταμό» (όχι το νερό σε όλη τη γη της Αιγύπτου, αλλά αυτό στον ποταμό) «και θα μεταβληθεί σε αίμα, και τα ψάρια» (ποια ψάρια;) «αυτά που βρίσκονται στον ποταμό θα πεθάνουν»· έπειτα «και θα βρωμίσει ο ποταμός»· επιπλέον, «οι Αιγύπτιοι δεν θα μπορούν να πιουν νερό»· ποιο νερό; «το νερό από τον ποταμό». Ώστε και το ενδιάμεσο χωρίο μεταξύ καθενός από τα ρητά που αναφέρθηκαν, το οποίο αναγγέλλει με δεύτερη διήγηση το δεσποτικό πρόσταγμα, εφόσον είναι οικείο στον λόγο και θεοφιλές το να μην καταστρέφεται η συμφωνία του με αμφότερα τα μέρη, θα μπορούσε να κατανοηθεί με τον ίδιο λόγο και τρόπο· και έτσι θα εκληφθεί το «πάρε τη ράβδο σου και άπλωσέ την πάνω στα ύδατα της Αιγύπτου», όχι απλώς για όλα τα ύδατα, αλλά για αυτά που βρίσκονται στον ποταμό. Διότι άλλωστε προσθέτει «και πάνω στους ποταμούς τους», μολονότι ένας ποταμός διαρρέει την Αίγυπτο, και όχι πολλοί που να τη χωρίζουν με τα ρεύματά τους· επομένως, ονομάζει τον Νείλο με διαφορετικές λέξεις, ως ύδατα και ως ποταμούς.