Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 7:21

Διότι, σε σύγκριση με τη μεγάλη και απάτητη εκείνη έρημο, την οποία διέσχισε ο Ισραήλ επί δύο γενεές, η πιο κεντρική οδός της πόλεως είναι περισσότερο απέραντη και αδιάβατη· και τα γαλήνια και ακύμαντα λιμάνια έχουν γίνει εικόνα της θάλασσας εκείνης, την οποία εκείνοι, αφού σχίστηκε και ορθώθηκε σαν τείχος, διέβησαν ιππήλατα και στη λεωφόρο της οποίας καταποντίστηκαν οι Αιγύπτιοι, φαντάζοντας πολλές φορές, εξαιτίας των φόνων που γίνονται μέσα σε αυτά, σαν Ερυθρά Θάλασσα. Ο δε ποταμός που διαρρέει την πόλη, άλλοτε μεν φάνηκε πιο ξηρός από την άνυδρη έρημο και περισσότερο αυχμηρός από εκείνην που διασχίζοντας ο Ισραήλ δίψασε τόσο πολύ, ώστε να καταβοά εναντίον του Μωυσή, και να τρέξει γι' αυτούς πόσιμο νερό από την απόκρημνη πέτρα από Εκείνον που μόνος επιτελεί θαυμάσια· άλλοτε πάλι πλημμύρισε τόσο πολύ, ώστε κατακλύζοντας όλα τα περίχωρα, και τους δρόμους και τους αγρούς, να επαναφέρει την απειλή της ορμής των υδάτων που συνέβη επί Νώε· και πάντοτε ρέει προς τα κάτω μιασμένος με αίμα, φόνους και καταποντισμούς, όπως ακριβώς έγινε από τον Μωυσή στον Φαραώ, όταν μεταβλήθηκε σε αίμα και ανέδιδε δυσοσμία. Και ποιο άλλο νερό θα μπορούσε να γίνει μέσο καθαρμού για το νερό που τα καθαρίζει όλα; Πώς ο μεγάλος και ατελείωτος για τους ανθρώπους ωκεανός, αν χυνόταν πάνω της, θα μπορούσε να ξεπλύνει αυτή την πικρή θάλασσα; Ή πώς ο μεγάλος ποταμός, που εκπορεύεται από την Εδέμ, αν διοχέτευε τις τέσσερις αρχές στις οποίες χωρίζεται στην παραπόταμο του Γηών, θα μπορούσε να αποπλύνει το μίασμα του αίματος;

Ίσως, όμως, αν κάποιος προσέξει το προκείμενο χωρίο μέσω του οποίου προκύπτει το ζήτημα, και εξετάσει προσεκτικά τόσο τα προηγούμενα όσο και τα επόμενά του, θα διαπιστώσει ότι ο ποταμός μεταβλήθηκε σε αίμα, όχι όμως και τα υπόλοιπα συστήματα υδάτων, ούτε όσα προέρχονται από πηγές ή έχουν σχηματιστεί με άλλο τρόπο σε δικούς τους ξεχωριστούς χώρους. Διότι η Γραφή, εξιστορώντας μετά την εκδήλωση του θαύματος τη σταδιακή εξέλιξη αυτού του παράδοξου έργου, λέει «και μετέβαλε όλο το νερό σε αίμα», χωρίς να το αναφέρει γενικά, αλλά προσθέτοντας αμέσως «αυτό που βρισκόταν στον ποταμό»· έπειτα αναφέρει και ότι «τα ψάρια σάπισαν», όχι απλώς όλα τα ψάρια, διότι δεν εννοεί αυτά που βρίσκονταν στη θάλασσα, αλλά «αυτά που βρίσκονταν στον ποταμό»· και «δεν μπορούσαν οι Αιγύπτιοι να πιουν νερό»· από πού; «από τον ποταμό».

Κάποιοι έχουν ισχυριστεί ότι, ενώ ο Μωυσής μετέτρεπε θαυματουργικά το νερό του ποταμού σε αίμα, την ίδια στιγμή παρίσταντο και οι σοφιστές του ψεύδους, χρησιμοποιώντας τις δικές τους κακοτεχνίες, και ότι το μεγαλύτερο μέρος του νερού εξυπηρετούσε το θαύμα του Μωυσή, αλλά ένα όχι μικρό μέρος αυτού μοιραζόταν και για τις ανάγκες των μάγων. Όμως το να λέγεται αυτό είναι αντίθετο προς την ιστορία και ανάξιο της μεγαλουργού και πάνσοφης πρόνοιας και δύναμης που ενεργούσε στον Μωυσή, το να καθιστά δηλαδή κοινωνό και συμμέτοχο τον πλέον ορκισμένο εχθρό και να εξισώνει ως σύμμαχο τον άσπονδο εχθρό, μοιράζοντας και κατανέμοντας μαζί με εκείνον την ύλη του θαύματος που είχε καθοριστεί για τον ίδιο. Εξάλλου, ο Αιγύπτιος δεν θα έφτανε ποτέ με τη θέλησή του σε τέτοιο σημείο παράνοιας, ώστε να αναδείξει τον ποταμό που σεβόταν σε λαμπρό μνημείο της δικής του αιματοχυσίας, να τον μολύνει με ακάθαρτα αίματα και να μετατρέψει αυτό που τιμούσε σε κάτι το βδελυρό, έστω και αν το κόκκινο χρώμα ήταν αποτέλεσμα οφθαλμαπάτης.