Αὕτη τοίνυν ἡ δόξα καὶ λαμπρότης, ἡ καὶ κατὰ τὸ Θαβώριον ἑωραμένη Πέτρῳ καὶ τοῖς σὺν αὐτῷ, κατὰ μὲν τὸν τῆς αἰτίας λόγον καὶ τὸ μετέχεσθαί γε καὶ ὁρᾶσθαι, εἰ καὶ τοῖς ἀξίοις μόνοις, καὶ τούτοις ἀπορρήτως, ὑποβέβηκε τὴν ἐξ ἧς ἐστι πηγήν, κατὰ δὲ τὸν τοῦ ἀκτίστου λόγον καὶ τοῦ ἀΰλου καὶ ἀσωμάτου καὶ τὸ ἡνῶσθαι ταύτῃ ἀϊδίως, ὡς λαμπρότης καὶ δύναμις φωτιστικὴ τῆς ἀρχιφώτου φύσεως, ἀχώριστός ἐστιν αὐτῆς καὶ οὕτω μία θεότης ἄκτιστος ἐν οὐσίᾳ θείᾳ καὶ θεοποιῷ δυνάμει καὶ χάριτι γνωριζομένη. Τοῦτον δὴ τὸν τρόπον καὶ πολλῶν πνευμάτων παρὰ τῶν πατέρων λεγομένων καὶ τῶν τοῦ πνεύματος ἐνεργειῶν ἐν ἡμῖν ἐστι τὸ πνεῦμα, κἂν ὁ Ἀκίνδυνος ἐν αὐτῇ προϊὼν τῇ Διαλέξει πλῆθος ἀκτίστων πνευμάτων ἡμᾶς συκοφαντῇ δοξάζειν, αὐτὸς ἵνα μὴ τοῦτο πάθῃ, κτιστὰς ἰσχυριζόμενος εἶναι τὰς δυνάμεις καὶ ἐνεργείας καὶ τὰ θεοπρεπῆ χαρίσματα τοῦ πνεύματος. Καὶ ταῦτα τοῦ μεγάλου Βασιλείου φανερῶς λέγοντος, ὅτι πάντα ταῦτα ἀϊδίως ἔχει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον μηδὲν ἔχον ἐπίκτητον, ἀλλὰ τὸ μὲν ἐκ θεοῦ πηγάζον ἐνυπόστατόν ἐστι, τὰ δὲ ἐξ αὐτοῦ πηγάζοντα ἐνέργειαι αὐτοῦ εἰσιν, ὧν καὶ τὴν μίαν ἐν Αἰγύπτῳ τε τὸν χοῦν εἰς ζῷα μεταβαλοῦσαν καὶ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς τοῦ σωτῆρος ἐπιδημίαν τὴν πληθὺν τῶν παραδόξων ἐκτελοῦσαν, δάκτυλον θεοῦ κεκλῆσθαι ὁ αὐτός φησιν.
Μετάφραση
Αυτή, λοιπόν, η δόξα και η λαμπρότητα, η οποία θεάθηκε και στο όρος Θαβώρ από τον Πέτρο και όσους ήταν μαζί του, σύμφωνα μεν με τον λόγο της αιτίας και το ότι γίνεται μεθεκτή και ορατή, έστω και μόνο στους άξιους, και σε αυτούς μάλιστα κατά τρόπο άρρητο, υπολείπεται από την πηγή από την οποία προέρχεται, σύμφωνα όμως με τον λόγο του άκτιστου, του άυλου και του ασώματου, και λόγω της αιώνιας ένωσής της με αυτήν (την πηγή), ως λαμπρότητα και φωτιστική δύναμη της αρχέφωτης φύσης, είναι αχώριστη από αυτήν και έτσι αναγνωρίζεται ως μία άκτιστη θεότητα που συνίσταται σε θεία ουσία, θεοποιό δύναμη και χάρη. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, παρόλο που από τους Πατέρες γίνεται λόγος για πολλά πνεύματα και για τις ενέργειες του Πνεύματος, αυτό που υπάρχει μέσα μας είναι το Πνεύμα, έστω και αν ο Ακίνδυνος, προχωρώντας στον ίδιο τον Διάλογο, μας συκοφαντεί ότι πρεσβεύουμε πλήθος άκτιστων πνευμάτων, προκειμένου ο ίδιος να μην υποστεί αυτό, υποστηρίζοντας ότι οι δυνάμεις, οι ενέργειες και τα θεοπρεπή χαρίσματα του Πνεύματος είναι κτιστά. Και αυτά (τα λέει), μολονότι ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει ξεκάθαρα ότι το Άγιο Πνεύμα κατέχει όλα αυτά αιώνια, χωρίς να έχει τίποτα το επίκτητο, αλλά εκείνο που πηγάζει από τον Θεό είναι ενυπόστατο, ενώ όσα πηγάζουν από αυτό αποτελούν τις ενέργειές του, εκ των οποίων μάλιστα εκείνη η μία που στην Αίγυπτο μετέτρεψε το χώμα σε ζώα και κατά την επίγεια παρουσία του Σωτήρα επιτέλεσε το πλήθος των παραδόξων θαυμάτων, ο ίδιος (ο Μέγας Βασίλειος) αναφέρει ότι ονομάστηκε δάκτυλος του Θεού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες