Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 8:22

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ εἶπε Μωυσῆς· οὐ δυνατὸν γενέσθαι οὕτως· τὰ γὰρ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων θύσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν· ἐὰν γὰρ θύσωμεν τὰ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων ἐναντίον αὐτῶν, λιθοβοληθησόμεθα.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Σκληρυνομένῳ δὲ λίαν, καὶ οὐκ ἀνιέντι τὸν Ἰσραὴλ, τέσσαρες δειναὶ καὶ ἀλλήλων χείρους ἐπιφέρονται πληγαί· ὕδατός τε γὰρ εἰς αἷμα μεταβολὴ παραδόξως ἐπράττετο, βάτραχοί τε καὶ σκνίπες, καὶ τελευταία κυνόμυια, μαλθακώτερον ἤδη πως ὡς ἐξ ἀνάγκης οὐ φορητῆς ἀπετέλουν τὸν Φαραώ. Εἰσκαλεσάμενος δὴ τοὺς ἀμφὶ Μωσέα, φησίν· «Εἰσελθόντες θύσατε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν ἐν τῇ γῇ. Καὶ εἶπε Μωσῆς, Οὐ δυνατὸν γενέσθαι οὕτως· τὰ γὰρ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων θύσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν. Ἐὰν γὰρ θύσωμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν τὰ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων ἐναντίον αὐτῶν, λιθοβοληθησόμεθα. Ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν πορευσόμεθα εἰς τὴν ἔρημον, καὶ θύσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν, καθάπερ εἶπεν ἡμῖν. Καὶ εἶπε Φαραώ· Ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμᾶς, καὶ θύσετε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἀλλ᾽ οὐ μακρὰν ἀποτενεῖτε τοῦ πορευθῆναι.» Ἀντεξάγοντι μὲν γὰρ τῷ Σατανᾷ, καὶ ταῖς εἰς τὸ ἀγαθὸν ἡμῶν προθυμίαις ἀντιφέρεσθαι ἐγνωκότι νεανικῶς τὴν ἑαυτοῦ μισοπονηρίαν, ἀντανίστησι Θεὸς, καὶ κατάγχει θρασυνόμενον, καὶ τιθασσεύει πληγαῖς. Ὁ δὲ τότε μόλις ἐφίησι μὲν οὐχ ἑκών· πειρᾶται δ᾽ οὖν ὅμως ἀναπείθειν ἡμᾶς, ποιεῖσθαι μὲν οὐκ ἀκριβῆ τὴν εἰς Θεὸν λατρείαν, μὴ μὴν ἔτι παντελῶς καὶ τῆς ἐπ᾽ αὐτῷ δουλείας ἀποφοιτᾷν. Οὐ γὰρ ἔξω γῆς ἰδίας, ἀλλ᾽ ἐν αὐτῇ χρῆναι θύειν τοῖς Ἰουδαίοις ἐκέλευε. Σοφώτατα δὲ Μωσῆς, «Οὐ δυνατὸν γενέσθαι οὕτω,» φησί.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή όμως ο Φαραώ σκληρυνόταν πάρα πολύ και δεν άφηνε ελεύθερο τον Ισραήλ, του επιφέρονται τέσσερις φοβερές πληγές, η μία χειρότερη από την άλλη· διότι και η μεταβολή του νερού σε αίμα έγινε με παράδοξο τρόπο, και οι βάτραχοι και οι σκνίπες, και τελευταία η κυνόμυγα, έκαναν ήδη κάπως πιο ενδοτικό τον Φαραώ, εξαιτίας της αφόρητης ανάγκης. Αφού λοιπόν κάλεσε τον Μωυσή και τη συνοδεία του, λέει: «Πηγαίνετε και θυσιάστε στον Κύριο τον Θεό σας μέσα στη χώρα». Και είπε ο Μωυσής: «Δεν είναι δυνατόν να γίνει έτσι· διότι θα θυσιάσουμε στον Κύριο τον Θεό μας τα βδελύγματα των Αιγυπτίων. Αν δηλαδή θυσιάσουμε στον Κύριο τον Θεό μας τα βδελύγματα των Αιγυπτίων μπροστά τους, θα μας λιθοβολήσουν. Θα περπατήσουμε δρόμο τριών ημερών μέσα στην έρημο και θα θυσιάσουμε στον Κύριο τον Θεό μας, όπως ακριβώς μας είπε». Και είπε ο Φαραώ: «Εγώ θα σας αφήσω να φύγετε, και θα θυσιάσετε στον Κύριο τον Θεό σας στην έρημο, αλλά δεν θα απομακρυνθείτε πολύ στην πορεία σας». Διότι, όταν ο Σατανάς εναντιώνεται και έχει αποφασίσει να αντιπαραταχθεί με σφοδρότητα στις αγαθές μας προθέσεις από κακεντρέχεια, ο Θεός εγείρεται εναντίον του, καταπνίγει το θράσος του και τον δαμάζει με πληγές. Αυτός τότε μόλις και μετά βίας υποχωρεί, χωρίς να το θέλει· προσπαθεί ωστόσο να μας πείσει να μην προσφέρουμε τέλεια τη λατρεία στον Θεό, ώστε να μην απαλλαγούμε εντελώς από την υποδούλωση σε αυτόν. Διότι πρόσταζε τους Ιουδαίους να θυσιάσουν όχι έξω από τη χώρα του, αλλά μέσα σε αυτήν. Σοφότατα όμως ο Μωυσής λέει: «Δεν είναι δυνατόν να γίνει έτσι».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Περὶ τῆς ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνήσεως καὶ λατρείας
Γίνεται μὲν γὰρ ἀεὶ τῶν φαύλων εἰσηγητὴς ὁ τῆς ἁμαρτίας εὑρετής· ἐκπέμπει δὲ νόμος ὁ θεῖος αὐτὰ, καὶ ἀποφάσκει τὸ δρᾷν, ἅπερ ἂν ἐκείνῳ δοκῇ. Προσεκτέον τοιγαροῦν τοῖς ἐθέλουσι βιοῦν ὀρθῶς, οὐχ οἷσπερ ἂν λέγοι φενακίζων ὁ Πονηρὸς, ἀλλ᾽ οἷς τὸ θεῖον ἡμῖν ἀναφωνεῖ χρησμῴδημα. «Λύχνος γὰρ,» φησὶ, «τοῖς ποσί μου ὁ νόμος σου, καὶ φῶς ταῖς τρίβοις μου.» ΠΑΛΛ. Ἀληθές. ΚΥΡ. Συνέχοντος τοίνυν ἡμᾶς, ἤγουν καθείργειν ἐθέλοντος καὶ ὑπ᾽ αὐτῷ ποιεῖσθαι, τοῦ Πονηροῦ, λατρευτέον Θεῷ τῷ κατὰ φύσιν μόνῳ, καὶ διψυχίας ἰόντες ὡς ἀπωτάτω, λέγωμεν, «Οὐ δυνατὸν γενέσθαι οὕτως.» — — «Δύναται γὰρ οὐδεὶς δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει, καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει· ἢ τοῦ ἑνὸς ἀνθέξεται, καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει.» Γέγραπται δὲ αὖ, «Οὐαὶ καρδίαις δειλαῖς, καὶ χερσὶ παρειμέναις, καὶ ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπὶ δύο τρίβους!» Χρῆναι γὰρ ἔγωγέ φημι, καθαρὰν καὶ ἀμώμητον ποιεῖσθαι λατρείαν τῷ πάντων κρατοῦντι Θεῷ, ἐκπεφοιτηκότας εἰσάπαν τῆς ὑπ᾽ ἐκείνῳ λατρείας· οὕτω τε πρὸς τὴν ἀμείνω ζητεῖν ἰέναι γεννικῶς· ἄλλως τε, «Τὰ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων,» φησὶ, «θύσομεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν. Ἐὰν γὰρ θύσωμεν τὰ βδελύγματα τῶν Αἰγυπτίων ἐναντίον αὐτῶν, λιθοβοληθησόμεθα.» Καὶ ὅσον μὲν ἧκεν εἴς γε τὸν τῆς ἱστορίας λόγον, εὐάφορμος ἡ παραίτησις.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, βεβαίως, ο εφευρέτης της αμαρτίας γίνεται πάντοτε εισηγητής των κακών· ο θείος νόμος όμως τα αποδοκιμάζει αυτά, και απαγορεύει να πράττει κανείς εκείνα που αρέσουν σε αυτόν. Επομένως, όσοι επιθυμούν να ζουν ορθά, πρέπει να προσέχουν, όχι στα λόγια που λέει εξαπατώντας ο Πονηρός, αλλά σε όσα μας αναφωνεί ο θείος λόγος. «Διότι λύχνος για τα πόδια μου», λέει, «είναι ο νόμος σου, και φως στα μονοπάτια μου.» ΠΑΛΛ. Αληθές. ΚΥΡ. Ενώ λοιπόν ο Πονηρός μας πιέζει, δηλαδή θέλει να μας φυλακίσει και να μας υποτάξει σε αυτόν, πρέπει να λατρεύουμε μόνο τον κατά φύσιν Θεό, και, απομακρυνόμενοι όσο το δυνατόν πιο μακριά από τη διψυχία, να λέμε: «Δεν είναι δυνατόν να γίνει έτσι.» — — «Διότι κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους· γιατί ή θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή θα προσκολληθεί στον ένα και θα καταφρονήσει τον άλλο.» Είναι επίσης γραμμένο: «Αλίμονο στις δειλές καρδιές, και στα παραλυμένα χέρια, και στον αμαρτωλό που βαδίζει σε δύο μονοπάτια!» Διότι εγώ ισχυρίζομαι ότι πρέπει να προσφέρουμε καθαρή και αμόλυντη λατρεία στον Θεό που κρατεί τα σύμπαντα, έχοντας απομακρυνθεί εντελώς από την υποταγή σε εκείνον· και έτσι να ζητούμε να προχωράμε γενναία προς το καλύτερο· άλλωστε, «Τα βδελύγματα των Αιγυπτίων», λέει, «θα θυσιάσουμε στον Κύριο τον Θεό μας. Διότι εάν θυσιάσουμε τα βδελύγματα των Αιγυπτίων μπροστά τους, θα μας λιθοβολήσουν.» Και όσον αφορά την ιστορική αφήγηση, η άρνηση αυτή είναι πολύ καλά δικαιολογημένη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες