Πατερικές αναφορές στο ΕΞΟΔΟΣ 9:8

Διότι, όπως είπα, ο Ισραήλ λυτρωνόταν από την ανοσιότητα των Αιγυπτίων διά του Μωυσή. Επειδή όμως ο Φαραώ, αντιστεκόμενος με ανόσιο τρόπο στα προστάγματα του Θεού, έλεγε: «Δεν γνωρίζω τον Κύριο και δεν θα απολύσω τον Ισραήλ», η κτίση συμμαχούσε με τον δικό της Δεσπότη εναντίον αυτών που τον εχθρεύονταν. Διότι άνωθεν και από τον ουρανό συνέβησαν πάρα πολλά και περιφανή σημεία, πάρα πολλά επίσης και διόλου αθαύμαστα πάνω στην ίδια τη γη. Διότι ο μεν ουρανός κατέβαζε το χαλάζι, η δε γη έβγαλε βατράχους, όπως είναι γεγραμμένο· και το μεν ύδωρ μεταβαλλόταν σε αίμα, ενώ, καθώς διασκορπιζόταν στάχτη από καμίνι και θόλωνε τον αέρα, δημιουργούνταν έλκη και φουσκάλες που αναβράζαν στα σώματα όλων.

Σχετικά με τη ράβδο και τα άλλα θαυμαστά σημεία έχει μιλήσει διαλογικά ως εξής: «(Θ.) Τι είναι αυτό που κρατάς στα χέρια σου; Πες γρήγορα. (Μ.) Ράβδο για την τιμωρία των τετράποδων και των ανθρώπων. (Θ.) Ρίξε την στο έδαφος και απομακρύνσου γρήγορα. Διότι θα γίνει φοβερός δράκοντας, ώστε να εκπλαγείς. (Μ.) Ιδού, την έριξα· Δέσποτα, γίνε ίλεως· πόσο φοβερός, πόσο πελώριος· σπλαχνίσου με· φρίττω βλέποντάς τον, και τα μέλη του σώματός μου τρέμουν. (Θ.) Μη φοβηθείς καθόλου, αλλά άπλωσε το χέρι και πιάσε την ουρά, και θα γίνει πάλι ράβδος όπως ήταν. Έπειτα βάλε το χέρι στον κόλπο σου και βγάλε το. (Μ.) Ιδού το προσταχθέν, έγινε (λευκό) σαν το χιόνι. (Θ.) Βάλτο πάλι στον κόλπο, και θα γίνει όπως ήταν». Σε αυτά προσθέτει, ύστερα από μερικά ενδιάμεσα λόγια του, λέγοντας: «Αυτά λοιπόν τα αναφέρει κατ' αυτόν τον τρόπο και ο Ιεζεκιήλ στην Ἐξαγωγή, εισάγοντας τον Θεό να λέει σχετικά με τα σημεία τα εξής: "Με αυτή τη ράβδο θα προκαλέσεις όλα τα δεινά: πρώτα θα ρεύσει αίμα σαν ποτάμι, καθώς και όλες οι πηγές και οι συγκεντρώσεις των υδάτων· και θα ρίξω στη γη πλήθος βατράχων και σκνίπες. Έπειτα θα ρίξω επάνω τους στάχτη από καμίνι, και θα αναβλύσουν στους ανθρώπους οδυνηρά έλκη. Και θα έρθει κυνόμυγα που θα ταλαιπωρήσει πολλούς από τους Αιγυπτίους. Μετά από αυτά θα έρθει πάλι λοιμός, και θα πεθάνουν εκείνοι που έχουν σκληρή καρδιά. Και θα κάνω πικρό τον ουρανό· χαλάζι τώρα θα πέσει μαζί με φωτιά και θα αφήσει νεκρούς τους ανθρώπους".

ΙΑʹ. Γνωρίζω ότι είσαι σκληρός, και ο τράχηλός σου είναι σιδερένιο νεύρο. Αυτά ίσως θα πει προς εμένα, που δεν συνετίζομαι ούτε με τις πληγές: εκείνος που αθετεί, αθετεί· εκείνος που παρανομεί, παρανομεί. Τίποτα δεν επιτυγχάνει η άνωθεν νουθεσία· τίποτα οι μάστιγες. Εξαντλήθηκε το φυσερό, εξαντλήθηκε ο μόλυβδος, πράγματα για τα οποία προηγουμένως σας έλεγξα μέσω του Ιερεμία: Εις μάτην ο αργυροκόπος κατεργάζεται το ασήμι· οι πονηρίες σας δεν έλιωσαν. Μήπως μπορείτε να με υπομείνετε, λέγει ο Κύριος, όταν είμαι οργισμένος; Ή μήπως δεν έχει τη δύναμη το χέρι μου να επιφέρει και άλλες πληγές; Υπάρχουν ακόμη σε εμένα φουσκάλες που αναβράζουν από την αιθάλη του καμινιού, την οποία σκορπίζοντας προς τον ουρανό ο Μωυσής, ή όποιος άλλος υπηρέτης της θείας ενέργειας είναι σαν κι αυτόν, παιδεύει με ασθένεια την Αίγυπτο. Υπάρχει ακόμη και η ακρίδα, και το ψηλαφητό σκοτάδι, και η τελευταία στη σειρά πληγή, πρώτη όμως στον πόνο και στη δύναμη, η φθορά και η απώλεια των πρωτοτόκων. Για να την αποφύγουμε και για να αποτρέψουμε τον εξολοθρευτή, είναι προτιμότερο να χρίσουμε τους παραστάτες των θυρών του νου μας, τη θεωρία και την πράξη, με τη μεγάλη και σωτήρια σφραγίδα, με το αίμα της Καινής Διαθήκης, συσταυρούμενοι και συναποθνήσκοντες με τον Χριστό, ώστε και να συναναστηθούμε, και να συνδοξασθούμε, και να συμβασιλεύσουμε, και τώρα και κατά την τελευταία του φανέρωση· και όχι να τσακιστούμε, ούτε να συντριβούμε, ούτε να θρηνήσουμε, καθώς ο Πονηρός θα μας χτυπά μέσα στη νύχτα και σε τούτο τον σκοτεινό βίο, εξολοθρεύοντας τα πρωτότοκα και αφιερωμένα στον Θεό γεννήματα και κινήματα της ζωής μας.

Ο λόγος περιλαμβάνει μέσα του πολλούς και μεγάλους επαίνους, και η παρομοίωση με αυτή την ίππο αποτελεί έναν κατάλογο κατορθωμάτων· διότι όσα μνημονεύονται για τον Ισραήλ κατά την παροικία του στους Αιγυπτίους, η δουλεία, το άχυρο, ο πηλός, η πλινθοποιία, όλη η ενασχόληση με το χώμα, οι σκληροί επιστάτες τέτοιων έργων, εκείνοι που απαιτούσαν καθημερινά από αυτούς τον φόρο του πηλού, εξαιτίας των οποίων το νερό γίνεται αίμα και το φως σκοτεινιάζει και βάτραχοι εισχωρούν έρποντας στα σπίτια και η στάχτη του καμινιού κάνει τις φουσκάλες να αναβράζουν πάνω στα σώματα, καθώς και όλα τα καθέκαστα, η ακρίδα, οι σκνίπες, ο βρούχος, το χαλάζι, τα πάθη των πρωτοτόκων, όλα αυτά και όσα ανώτερα εξιστορεί η ιστορία, δια των οποίων επέρχεται η σωτηρία στους Ισραηλίτες, αποτελούν υπόθεση επαίνων για την ψυχή που ενώνεται με τον Θεό. Διότι δεν θα παρομοιαζόταν με εκείνη τη δύναμη, την καθαιρετική των αιγυπτιακών κακών, μέσω της οποίας ελευθερώνεται ο Ισραήλ από την πονηρή τυραννία, εάν δεν είχαν κατορθωθεί όλα αυτά και από την ίδια, δηλαδή και όσα καταλύουν την Αίγυπτο και όσα προετοιμάζουν την πορεία προς τον Θεό εκείνων που μετοικούν προς τη γη της επαγγελίας μακριά από την αιγυπτιακή ιλύ.