Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 1:2

Βιβλίο κα΄. Ιεζεκιήλ, ο υιός του Βουζί, ο ιερέας: Αυτός βρέθηκε στην αιχμαλωσία μετά τον Ιερεμία, και κατά το πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του Ιωακείμ άρχισε να προφητεύει. Έγινε δε λόγος Κυρίου προς αυτόν, και το χέρι του Κυρίου τέθηκε επάνω του. Και στην αρχή μεν βλέπει ένα θαυμαστό, εκπληκτικότατο και δυσερμήνευτο όραμα ενός τετραπρόσωπου ζώου· προφητεύει δε εναντίον των προφητών του Ισραήλ, και περί του ξύλου της αμπέλου, και καταγράφει διήγηση περί του αετού, και καταμαρτυρεί στην Ιερουσαλήμ τις ανομίες και τις αμαρτίες της, καθώς και σχετικά με την παραβολή που έλεγαν: «Οι πατέρες έφαγαν όμφακα, και τα δόντια των τέκνων μούδιασαν». Επίσης, προφητεύει προς τους υιούς Αμμών, και περί της Οολά και της Ολιβά, και εκφωνεί θρήνο για τη Σουρ και για τη Σιδώνα, και ομιλεί περί της ημέρας του Κυρίου, και προς τον Φαραώ, τον βασιλιά της Αιγύπτου, και θρήνο για τον Φαραώ και την Αίγυπτο, και για το όρος Σηείρ, και περί των οστών που αναζωογονήθηκαν, και για τον Γωγ και τη γη του Μαγώγ. Καθώς και προς τον άρχοντα της Τύρου, και θρήνο εναντίον του, και προς τους υιούς του λαού του, και εναντίον των ποιμένων του Ισραήλ. Και στο τέλος, προφητεύει περιγράφοντας την οικοδόμηση του ναού και της Ιερουσαλήμ.

ΙΕΖΕΚΙΗΛ, ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΒΟΥΖΙ. Αυτός έζησε κατά την αιχμαλωσία μετά τον Ιερεμία και άρχισε να προφητεύει το πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του Ιωακείμ. Λόγος δε του Κυρίου απευθύνθηκε σε αυτόν· και εξαρχής βλέπει μια θαυμαστή, άκρως εκπληκτική και δυσερμήνευτη οπτασία ενός τετραπρόσωπου ζώου. Προφητεύει εναντίον των προφητών του Ισραήλ, και περί του ξύλου της αμπέλου, και εκθέτει μια διήγηση περί του αετού, και καταμαρτυρεί στην Ιερουσαλήμ τις ανομίες και τις αμαρτίες της· καθώς και σχετικά με την παραβολή, για την οποία έλεγαν: «οι πατέρες έφαγαν άγουρα σταφύλια, και τα δόντια των τέκνων μούδιασαν». Επίσης, προφητεύει για τους υιούς Αμμών, και περί της Οολάς και της Ολιβάς. Και εκφωνεί θρήνο για τη Σουρ, και για τη Σιδώνα, και περί της ημέρας του Κυρίου, και για τον Φαραώ τον βασιλιά της Αιγύπτου, και θρήνο για τον Φαραώ και την Αίγυπτο, και για το όρος Σηείρ, και περί των οστών που ξανάζησαν, και για τον Γωγ και τη γη του Μαγώγ· και για τον άρχοντα της Τύρου και θρήνο εναντίον του, και για τους υιούς του λαού του, και για τους ποιμένες του Ισραήλ· και, τέλος, προφητεύει περιγράφοντας την οικοδόμηση του ναού και της Ιερουσαλήμ.

Άκουσε, λοιπόν, και κάποιον άλλον προφήτη που ομιλεί περί αυτών: «Και έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ιεζεκιήλ, τον υιό του Βουζί, στον ποταμό Χοβάρ». Και αυτός μεν στεκόταν τότε δίπλα στον ποταμό Χοβάρ, εκείνος δε δίπλα στον ποταμό Τίγρη. Διότι, όταν ο Θεός πρόκειται να δείξει κάποιο παράδοξο όραμα στους δούλους Του, τους οδηγεί έξω από τις πόλεις, σε τόπο καθαρό από θορύβους, ώστε η ψυχή να μην αποσπάται από κανένα απολύτως πράγμα, ούτε από τα ορώμενα ούτε από τα ακουόμενα, αλλά, απολαμβάνοντας απόλυτη αμεριμνησία, να αφοσιώνεται ολόκληρη στη θεωρία των ορωμένων.

Συνεπώς, ολόκληρο το όραμα δίδαξε στον προφήτη την οικονομία του Σωτήρος. Και το ότι είδε το όραμα «στο μέσο της αιχμαλωσίας», σημαίνει ότι αυτός που έρχεται για να λύσει την αιχμαλωσία των ανθρώπων, ήλθε ανάμεσά τους και σύμφωνα με τα λόγια του προφήτου, για να «κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση». Ακόμη και ο χρόνος της αιχμαλωσίας, κατά τον οποίο ο προφήτης είδε αυτά, αποτελεί εικόνα των καιρών του Σωτήρος, κατά τους οποίους επιδήμησε, ενώ οι άνθρωποι βρίσκονταν ακόμη σε δουλεία. Διότι, από τη μία «ήταν το πέμπτο έτος», και από την άλλη ο Κύριος, αφού ήλθε ανάμεσα στους ανθρώπους που περιπλανιόνταν μακριά από την πατρίδα τους επί πέντε χιλιάδες πεντακόσια πέντε χρόνια και ήταν δούλοι της κακίας, τους ελευθέρωσε και τους έδωσε την αρχαία τους πόλη. Ώστε, η μεν αιχμαλωσία των Εβραίων να είναι εικόνα της κοινής αιχμαλωσίας των ανθρώπων, ο δε χρόνος εικόνα του χρόνου· ενώ το όραμα που φανερώθηκε, είναι εικόνα του Σωτήρος και της πρόνοιάς Του για τους ανθρώπους. Το «επί του ποταμού» πάλι, σημαίνει ότι μέσω του ύδατος βρήκαμε την ελευθερία. Και το «άνοιξαν οι ουρανοί», σημαίνει ότι οι επουράνιοι θα κοινωνήσουν με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι θα κληρονομήσουν την άνω Ιερουσαλήμ. Διότι Αυτός που έρχεται θα εγκαινιάσει μέσω του εαυτού Του τις οδούς, και αυτήν από τους αγγέλους προς εμάς, και εκείνην από εμάς προς αυτούς: την πρώτη κατερχόμενος μέσω της σάρκας, και τη δεύτερη ανερχόμενος και πάλι εν δόξη μαζί με την προσληφθείσα σάρκα. Γι' αυτό τον λόγο «άνοιξαν οι ουρανοί» στις εικόνες της έλευσης του Σωτήρος.

Διότι ο Κύριος θα καταλύσει το μεσότοιχο και τίποτα δεν θα υπάρχει μεταξύ του Θεού και ημών. «Και απευθύνθηκε λόγος Κυρίου προς τον Ιεζεκιήλ, τον υιό του Βουζί, τον ιερέα, στη γη των Χαλδαίων, στον ποταμό Χοβάρ· και ήλθε επάνω μου το χέρι του Κυρίου, και είδα».