Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 11:16

Και νομίζω ότι αυτό δηλώνει, όταν λέγει: «Θα ποιμάνω τα πρόβατα της σφαγής στη Χαναανίτιδα», δηλαδή στη χώρα και τη γη των Χαναναίων. Οι Χαναναίοι είναι τα έθνη, ανάμεσα στα οποία τα πρόβατα της σφαγής ποιμαίνονται με κάποιον τρόπο ακόμη και μέχρι σήμερα από τον Θεό, ή μάλλον φαίνεται να ποιμαίνονται. Διότι τηρούν κάποια από τα παραγγέλματα του νόμου, και δεν θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι έχουν παραμελήσει εντελώς τα αρχαία έθιμα. Και βέβαια και περιτέμνουν τη σάρκα τους, και τηρούν το Σάββατο, και αξιώνουν φροντίδας και προσοχής και κάποια άλλα επιπλέον. Και αυτό ήταν άραγε εκείνο που λέχθηκε από τον Θεό δια μέσου της φωνής του προφήτη: «Και θα είμαι για αυτούς ως μικρό αγίασμα στις χώρες όπου και αν εισέλθουν». Τους εμφυλίους πολέμους δε σε όλη την Ιουδαία, και μάλιστα και στην Ιερουσαλήμ, και τα όσα συνέβησαν σε κάθε πόλη, τα έχει καταγράψει με σαφήνεια εκείνος που διεκτραγώδησε τις συμφορές των Ιουδαίων· αυτός ήταν ο Ιώσηπος, άνδρας ελλόγιμος και σοφός. <Και θα πάρω για τον εαυτό μου δύο ράβδους, τη μία την ονόμασα Κάλλος και την άλλη την ονόμασα Σχοίνισμα, και θα ποιμάνω τα πρόβατα.> Με πολλούς τρόπους νοείται για εμάς η ράβδος στις θεόπνευστες Γραφές.

Δηλαδή, έχοντας λάβει με κάποιον τρόπο έναν μετρημένο λόγο γνώσης και ευσέβειας, μέσω των οποίων ήταν επόμενο να μην οδηγηθούν εντελώς στον πνευματικό θάνατο. Διότι είπε κάπου ο Θεός, έχοντας αφήσει στον Ισραήλ ένα υπόλειμμα σαν μικρό σπόρο της κατά τον νόμο επιείκειας: «Και θα γίνω για αυτούς μικρό αγίασμα στις χώρες όπου θα εισέλθουν». Λέει δε ότι θα γίνει μικρό αγίασμα για εκείνους που προέρχονται από τον Ισραήλ, μετά τη διασπορά τους στα έθνη, εξαιτίας της μη μεγάλης ικανότητας των Ιουδαίων να μπορούν, εννοώ, έστω να εκπληρώνουν πλήρως τον νόμο του Μωυσή, αλλά μετά βίας να τηρούν ελάχιστα πράγματα, όπως ίσως την περιτομή της σάρκας και την αργία του Σαββάτου. Με νερό, λοιπόν, και ψωμί εφοδιάζεται μετά βίας εκείνη που γεννά για τη δουλεία, δηλαδή η Συναγωγή των Ιουδαίων. Και βέβαια ο Αβραάμ δυσαρεστήθηκε όταν έφευγε η Άγαρ, όμως την άφησε επειδή το πρόσταξε ο Θεός. Διότι ομολογουμένως η έκπτωση του Ισραήλ στενοχωρούσε τους αγίους αποστόλους και ευαγγελιστές. Πλην όμως απομακρύνθηκαν από αυτόν, έστω και χωρίς να το θέλουν, εξαιτίας αυτού που φαινόταν καλό στον Θεό και της αγάπης τους προς τον Χριστό. Και βέβαια ο θεσπέσιος Παύλος γράφει: «Ότι έχω μεγάλη λύπη και αδιάκοπη οδύνη στην καρδιά μου. Διότι ευχόμουν να είμαι εγώ ο ίδιος ανάθεμα, χωρισμένος από τον Χριστό, για χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα, οι οποίοι είναι Ισραηλίτες».

«Αυτά λέγει ο Κύριος Αδωνάι: Θα τους απωθήσω στα έθνη, και θα τους διασκορπίσω σε όλα τα έθνη, και θα τους διασκορπίσω σε όλη τη γη, και θα γίνω για αυτούς μικρό αγίασμα στις χώρες όπου θα έχουν εισέλθει». Και εδώ, με διαφορετικό όνομα αποκάλεσε τους ίδιους, ονομάζοντας «μικρό αγίασμα» εκείνους από αυτούς που θα διασωθούν και θα εναπομείνουν. 〈νη΄〉. «Και όλους όσοι τους συντρέχουν θα τους διασπείρω σε κάθε άνεμο, και θα σύρω ρομφαία ξοπίσω τους. Και θα καταλάβουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν εγώ τους διασκορπίσω ανάμεσα στα έθνη, και τους διασπείρω στις χώρες· και θα διατηρήσω από αυτούς λίγους, μετρημένους άνδρες που θα γλιτώσουν από τη ρομφαία, την πείνα και τον θάνατο, ώστε να διηγηθούν όλες τις ανομίες τους στα έθνη όπου θα εισέλθουν· και θα γνωρίσουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος».