Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 12:27

Αλλά δεν υπήρχε κανένας τρόπος ικανός να αποτρέψει την εκτροπή των Ιουδαίων. Διότι, έχοντας ρέψει προς τη φιλοχρηματία και τις απολαύσεις, και πάσχοντας ήδη από την έσχατη παραφροσύνη κατά του Θεού, επιτίθονταν δεινά στους αγίους προφήτες. Και οι μεν, απιστώντας εντελώς σε όσα λέγονταν από αυτούς, έλεγαν: «Άλλα να μας λέτε, και να μας αναγγέλλετε άλλη πλάνη»· οι δε, σχεδόν κατηγορώντας την ανεξικακία της θείας φύσης, χαμογελώντας ειρωνικά μεταξύ τους, όπως ήταν φυσικό, έλεγαν: «Αλλά είναι μακριά εκείνες οι ημέρες, κάθε όραμα έχει χαθεί». Και γι' αυτό ο Θεός είπε κάπου προς τον μακάριο Ιεζεκιήλ: «Υιέ ανθρώπου, ιδού ο οίκος του Ισραήλ που παραπικραίνει, λένε συνεχώς: Το όραμα που αυτός βλέπει είναι για ημέρες πολλές, και προφητεύει για καιρούς μακρινούς».

Διότι, μόλις άκουγαν τον προφήτη να λέει «ακόμη λίγο, ακόμη λίγο, τόσο δα», αμέσως έλεγαν μεταξύ τους: «Μακροί καιροί θα μεσολαβήσουν μεταξύ των λόγων του προφήτη και της εκπλήρωσης των προαναγγελθέντων. Εμείς θα πεθάνουμε, και η θεία οργή θα ξεσπάσει σε εκείνους που θα έρθουν μετά από εμάς». Γι' αυτό, άλλωστε, είπε ο Θεός προς τον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Υιέ ανθρώπου, οι υιοί του λαού σου λένε: Το όραμα που βλέπει αυτός αφορά πολλές ημέρες αργότερα, και αυτός προφητεύει για μακρινούς καιρούς».

Όταν, λοιπόν, τα αγαθά που δόθηκαν από τον Θεό, είτε σωματικά είτε πνευματικά, δεν τα χρησιμοποιεί κανείς σωστά, ούτε για τη δόξα Του, αλλά πράττει απερίσκεπτα εκείνα με τα οποία Τον προσβάλλει, και συλλαμβάνεται να Τον λυπεί, θα οδηγηθεί στην καταστροφή, και θα γίνει κλήρος του σατανά που διαρπάζει, και κατοικία ακανθών, δηλαδή άγριων και άτοπων επιθυμιών· και δεν θα έχει ήμερους καρπούς στον νου του. Αυτό θα το πάθουν, και μάλιστα πριν από τους άλλους, οι αιρετικοί, οι οποίοι καταναλώνουν τη χρήση του λόγου με τρόπο ασεβή για να παραλύουν τους αδελφούς και να «πλήττουν την ασθενή συνείδησή τους», μολονότι ο Χριστός έπαθε για εμάς. <Ήλθαν οι ημέρες της εκδικήσεως, ήλθαν οι ημέρες της ανταποδόσεώς σου, και θα κακωθεί ο Ισραήλ όπως ο προφήτης που έχει χάσει τα λογικά του, ο άνθρωπος που φέρει πνεύμα.> Ήταν συνήθεια στους Ισραηλίτες να απορρίπτουν τα λόγια των αγίων προφητών και να θεωρούν ένα τίποτα τα όσα προέρχονται από τον Θεό, μολονότι πολλές φορές είχε προαγγείλει ότι θα τους συμβεί να πάθουν δεινά. Γι' αυτό άλλωστε ο Θεός των όλων προσφώνησε κάπου τον προφήτη Ιεζεκιήλ λέγοντας: «Υιέ ανθρώπου, ιδού ο οίκος του Ισραήλ που παραπικραίνει, λέγοντας λένε: Το όραμα που αυτός βλέπει είναι για πολλές ημέρες, και για καιρούς μακρινούς αυτός προφητεύει. Γι' αυτό πες τους: Αυτά λέει ο Κύριος Αδωναΐ: Δεν θα χρονοτριβήσουν πλέον όλοι οι λόγοι μου που θα λαλήσω· διότι θα λαλήσω λόγο και θα τον εκτελέσω, λέει ο Κύριος Αδωναΐ».

Αλλά δεν ωφελείσθε απολύτως σε τίποτα, και μολονότι μαθαίνετε ότι θα καταστραφείτε από τους εχθρούς, περιφρονείτε τόσο πολύ τους σχετικούς φόβους, ώστε τάχα να περιγελάτε την προφητεία ως κάτι το μάταιο, και μάλιστα να κραυγάζετε εκείνο το συνηθισμένο και χιλιοειπωμένο από τους ασύνετους: «Το όραμα που αυτός βλέπει αφορά πολλές ημέρες και για καιρούς μακρινούς αυτός προφητεύει». Γιατί λοιπόν θεωρείτε φορτικούς εκείνους που μοιάζουν να σαλπίζουν, αν δεν υπολογίζετε καθόλου τα λόγια τους; Αλλά ίσως λέτε ότι η έκβαση των πραγμάτων σας προκαλεί μεγάλη θλίψη. Άραγε θα υπάρξει συμφορά σε κάποια πόλη, την οποία δεν επιτέλεσε ο Κύριος; Είναι σαν να έλεγε: Άραγε θα υπάρξει κανείς από τους ανθρώπους ικανός στο να μπορέσει να βλάψει μια πόλη είτε με ασθένειες είτε με πολιορκίες είτε με καταστροφές των καρπών είτε με οποιονδήποτε άλλο τέτοιο τρόπο; Αν όμως κανένας από τους ανθρώπους δεν θα μπορούσε να κάνει τέτοια πράγματα, αλλά αντίθετα εξαρτώνται από την εξουσία και τη δύναμη του Θεού, γιατί οργίζεστε με όσους τα προαναγγέλλουν; Ενώ θα έπρεπε να μετανοήσετε, και με τις ανάλογες διαθέσεις να εξευμενίσετε Εκείνον που έχει λυπηθεί και έχει τη δύναμη να τιμωρεί όσους αμάρτησαν. Επομένως, ως «κακία» που προέρχεται από τον Θεό στις πόλεις θα εννοήσουμε σε αυτές τις περιπτώσεις όχι την ηθική φαυλότητα —μη γένοιτο!— αλλά μάλλον την κάκωση, δηλαδή την οργή και την ενέργεια εναντίον οποιουδήποτε πράγματος, την οποία θα επέβαλε σε όσους αμαρτάνουν, προκειμένου να τους πείσει να επιστρέψουν σε όσα είναι πρεπωδέστερα.

Και λοιπόν, είπε κάπου ο Θεός προς τον μακάριο προφήτη Ιεζεκιήλ: «Υιέ ανθρώπου, ιδού ο οίκος του Ισραήλ που με παραπικραίνει, λέγοντας διαρκώς: Η όραση την οποία αυτός βλέπει είναι για ημέρες πολλές, και για καιρούς μακρινούς αυτός προφητεύει. Γι' αυτό πες τους: Αυτά λέει ο Αδωναΐ Κύριος: Δεν θα καθυστερήσουν πλέον όλοι οι λόγοι μου, τους οποίους θα λαλήσω· διότι θα λαλήσω λόγο και θα τον εκτελέσω, λέει ο Αδωναΐ Κύριος». Αυτό, όπως νομίζω, λέει και τώρα, διαβεβαιώνοντας ότι έχει πλησιάσει η ημέρα του Κυρίου και ότι έχει ετοιμαστεί μεν η θυσία του, έχουν αγιαστεί δε οι καλεσμένοι. Και θυσία μεν ονομάζει τη σφαγή των ασεβών που πρόκειται να συμβεί σύμφωνα με το θέλημά του· καλεσμένους δε τους Χαλδαίους, για τους οποίους λέει ότι έχουν αγιαστεί, όχι με την έννοια ότι έγιναν άγιοι, αλλά μάλλον ότι ορίστηκαν και κλήθηκαν από τον Θεό για να κατακάψουν την Ιουδαία και, χωρίς καμία απολύτως φειδώ, να εξολοθρεύσουν αυτούς που βρίσκονταν σε αυτήν. Κάτι τέτοιο λέει και αλλού το ιερό κείμενο. Διότι είχαν κληθεί εναντίον της Νινευή οι Πέρσες και οι Μήδοι και όσοι είχαν συμμαχήσει με τον Κύρο. Είπε δε και γι' αυτούς ο Θεός των όλων: «Είναι αγιασμένοι, και εγώ τους οδηγώ· γίγαντες έρχονται για να εκπληρώσουν τον θυμό μου, χαίροντας συνάμα και αλαζονευόμενοι».