ἀποτεμεῖ γὰρ πάντως αὐτὸ, καὶ καθάπερ εἰκαῖον συρφετὸν πυρὶ νέμεσθαι δώσει· τοῦτο γὰρ τῶν ἀκάρπων τὸ κρῖμα· καθάπερ οἶμαι καὶ ἐπὶ τῆς ὡς ἐν εἴδει παραβολῆς παραληφθείσης συκῆς, τῷ γηπονοῦντί φησιν ὁ τοῦ χωρίου δεσπότης “Ἔκκοψον αὐτὴν, ἱνατί καὶ τὴν γῆν ”καταργεῖ;” οὕτω κἀνθάδε νομίζω τὸν ἁπάντων Θεὸν καὶ Πατέρα, τὸν στεγνόν τε καὶ ἄγονον τῶν κλημάτων ἀποθερίζειν ὄχλον, ἐπ᾽ οὐδενὶ τῶν χρησίμων τῆς νοητῆς ἀμπέλου παρηρτημένον. οἶμαι δὲ ἐγὼ, τὸν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν ἐπιμελητὴν, τουτέστι Θεὸν, ἐπιδεῖξαι θέλειν διὰ τῆς ἐν τούτοις παραβολῆς, ὁποῖόν τε καὶ ὅσον ὑπομένει τὸ βλάβος ἡ τῆς πρὸς αὐτὸν κοινωνίας ἀποτμηθεῖσα ψυχή. πρὸς τὸ μηδὲν γὰρ οἰχήσεται καὶ ἄχρηστος ἔσται πρὸς πᾶσαν ἀγαθουργίαν, ἀναμφιβόλως γεμὴν κολάσει παραδοθήσεται, καὶ πυρὸς ἔσται τοῦ παμφάγου τροφή. καὶ γοῦν διὰ τοῦ προφήτου πάλιν Ἱεζεκιὴλ αὐτὸ δὴ τοῦτο καὶ μάλα σαφῶς διερμηνεύων ἔλεγεν “Υἱὲ ἀνθρώπου, τί ἂν γένοιτο τὸ ξύλον τῆς ἀμπέλου ”ἐκ πάντων τῶν ξύλων τῶν ὄντων ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ “δρυμοῦ; μὴ λήψονται ἐξ αὐτοῦ ξύλον τοῦ ποιῆσαι εἰς ”ἐργασίαν; ἢ τοῦ κρεμάσαι ἐν αὐτῷ πᾶν σκεῦος, τὴν κατ᾽ “ἐνιαυτὸν κάθαρσιν αὐτῆς ἀναλίσκει τὸ πῦρ, καὶ ἐκλείπει ”εἰς τέλος, μὴ χρήσιμον ἔσται εἰς ἐργασίαν;”
Μετάφραση
Διότι οπωσδήποτε θα το αποκόψει, και σαν άχρηστο συρφετό θα το παραδώσει για να καταναλωθεί από τη φωτιά· διότι αυτή είναι η καταδίκη των άκαρπων. Όπως νομίζω συμβαίνει και με τη συκιά που παρατίθεται με τη μορφή παραβολής, για την οποία ο κύριος του κτήματος λέει στον γεωργό: «Κόψε την, γιατί να αχρηστεύει και τη γη;» Έτσι και εδώ νομίζω ότι ο Θεός και Πατέρας των πάντων αποκόπτει το ξερό και άγονο πλήθος των κλημάτων, το οποίο βρίσκεται προσκολλημένο στη νοητή άμπελο χωρίς κανένα όφελος. Νομίζω δε εγώ, ότι ο φροντιστής των ψυχών μας, δηλαδή ο Θεός, θέλει να δείξει μέσω αυτής της παραβολής, ποια και πόση βλάβη υφίσταται η ψυχή που έχει αποκοπεί από την κοινωνία μαζί Του. Διότι θα οδηγηθεί στο μηδέν και θα είναι άχρηστη για κάθε αγαθοεργία, ενώ αναμφίβολα θα παραδοθεί σε τιμωρία, και θα γίνει τροφή του παμφάγου πυρός. Γι' αυτό ακριβώς και μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ, ερμηνεύοντας αυτό το ίδιο πράγμα με μεγάλη σαφήνεια, έλεγε: «Υιέ ανθρώπου, σε τι διαφέρει το ξύλο της αμπέλου από όλα τα ξύλα που βρίσκονται ανάμεσα στα δέντρα του δάσους; Μήπως θα πάρουν από αυτό ξύλο για να κατασκευάσουν κάποιο έργο; Ή για να κρεμάσουν πάνω του οποιοδήποτε σκεύος; Τα κλαδιά από το ετήσιο κλάδεμά του τα αναλώνει το πυρ και εξαφανίζονται εντελώς· μήπως θα είναι χρήσιμο για καμία εργασία;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες