Ὥστε μὴ ἀπὸ τῆς φύσεως μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς προαιρέσεως τὴν ὑποταγὴν ὁμολογεῖν. Ὅτι γὰρ δεῖ σε καλύπτεσθαι, προλαβοῦσα καὶ ἡ φύσις ἐνομοθέτησε. Προστίθει τοίνυν καὶ τὰ παρὰ σαυτῆς, ἵνα μὴ δόξῃς καὶ τοὺς τῆς φύσεως ἀνατρέπειν νόμους· ὅπερ πολλῆς ἐστιν ἰταμότητος, μὴ μόνον ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ τῇ φύσει πυκτεύειν. Διὸ καὶ Ἰουδαίοις ὁ Θεὸς ἐγκαλῶν ἔλεγεν, Ἔσφαξας τοὺς υἱούς σου καὶ τὰς θυγατέρας σου· τοῦτο παρὰ πάντα τὰ βδελύγματά σου. Καὶ τοῖς παρὰ Ῥωμαίοις ἀσελγαίνουσι πάλιν ὁ Παῦλος ἐπιτιμῶν, οὕτως αὔξει τὴν κατηγορίαν λέγων, ὅτι οὐ παρὰ νόμον τὸν τοῦ Θεοῦ μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ φύσιν ἡ χρῆσις ἦν· Ἐνήλλαξαν γὰρ τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν. Διὰ δὴ τοῦτο καὶ ἐνταῦθα τοῦτον γυμνάζει τὸν λόγον, τοῦτό τε αὐτὸ δεικνὺς, καὶ ὅτι οὐδὲν ξένον νομοθετεῖ, καὶ ὅτι παρ᾽ Ἕλλησι τὰ τῆς καινοτομίας ἅπαντα τῆς παρὰ φύσιν. Οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς τοῦτο δεικνὺς ἔλεγεν· Ὅσα ἐὰν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς· δηλῶν ὅτι οὐδὲν καινὸν ἐπεισάγει. Εἰ δέ τις δοκεῖ φιλόνεικος εἶναι, ἡμεῖς τοιαύτην συνήθειαν οὐκ ἔχομεν, οὐδὲ αἱ Ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ. Ἄρα φιλονεικίας τὸ ἀντιτείνειν τούτοις, καὶ οὐ λογισμοῦ· πλὴν ἀλλὰ καὶ οὕτω μεμετρημένην τὴν ἐπιτίμησιν ἐποίησε, πλείονα τὴν ἐντροπὴν ἐνθεὶς, ὃ δὴ καὶ βαρύτερον ἐποίει τὸν λόγον.
Μετάφραση
Ώστε να ομολογείται η υποταγή όχι μόνο από τη φύση, αλλά και από την ελεύθερη προαίρεση. Διότι το ότι πρέπει να καλύπτεσαι, το νομοθέτησε προκαταβολικά και η ίδια η φύση. Πρόσθεσε, λοιπόν, και τα από τη δική σου πλευρά, για να μη φανεί ότι ανατρέπεις και τους νόμους της φύσης· πράγμα που αποτελεί μεγάλη θρασύτητα, το να μάχεσαι δηλαδή όχι μόνο εμάς, αλλά και τη φύση. Γι' αυτό και ο Θεός, εγκαλώντας τους Ιουδαίους, έλεγε: «Έσφαξες τους υιούς σου και τις θυγατέρες σου· αυτό ξεπερνά όλα τα βδελύγματά σου». Και ο Παύλος πάλι, επιτιμώντας εκείνους που ασελγούσαν μεταξύ των Ρωμαίων, αυξάνει κατ' αυτόν τον τρόπο την κατηγορία λέγοντας ότι η χρήση δεν ήταν μόνο αντίθετη προς τον νόμο του Θεού, αλλά και παρά φύσιν: «Διότι αντάλλαξαν τη φυσική χρήση με την παρά φύσιν». Γι' αυτό ακριβώς και εδώ αναπτύσσει αυτό το επιχείρημα, αποδεικνύοντας το ίδιο πράγμα, ότι δηλαδή αφενός δεν νομοθετεί τίποτε το ξένο, και αφετέρου ότι στους Έλληνες όλες οι καινοτομίες είναι παρά φύσιν. Έτσι και ο Χριστός, αποδεικνύοντας αυτό το πράγμα, έλεγε: «Όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, να τα κάνετε και εσείς σε αυτούς»· δηλώνοντας ότι δεν εισάγει τίποτε το καινούργιο. Εάν όμως κάποιος φαίνεται ότι έχει διάθεση φιλονικίας, εμείς δεν έχουμε τέτοια συνήθεια, ούτε οι Εκκλησίες του Θεού. Άρα, το να αντιστέκεται κανείς σε αυτά είναι γνώρισμα φιλονικίας και όχι λογικής σκέψης· πλην όμως, ακόμη και έτσι διατύπωσε την επιτίμηση με μέτρο, προκαλώντας μεγαλύτερη εντροπή, πράγμα που ακριβώς έκανε τον λόγο του βαρύτερο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες