Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 16:43

Είπε εξάλλου κάπου γι' αυτήν και ο μακάριος προφήτης Ησαΐας: «Ότι δεν θα πεινάσει, ούτε θα κοπιάσει, ούτε υπάρχει εξιχνίαση της φρονήσεώς του.» Διότι το Θείο με κανέναν τρόπο δεν έχει ανάγκες, αλλά είναι παντέλειο καθ' εαυτό, χωρίς να λαμβάνει την ενδυνάμωσή του επίκτητα από κάποιον άλλον, ούτε βέβαια αντλεί δύναμη με τροφές ή ποτά κατά τον νόμο των σωμάτων, αλλά το ίδιο είναι εκ φύσεως δύναμη. Γι' αυτό λοιπόν και στερεώνει τους ουρανούς, και διανέμει τη δύναμη με εξουσία σε όποιους τυχόν επιλέξει. Αλλά όπως, μολονότι δεν είναι στη φύση του να λυπάται, λέγεται ότι λυπάται (διότι λέει κάπου προς τη μητέρα των Ιουδαίων, προφανώς δηλαδή τη Συναγωγή: «Και με λυπούσες με όλα αυτά.» Γράφει δε κάπου και ο θεσπέσιος Παύλος: «Και μην λυπείτε το άγιο Πνεύμα του Θεού που κατοικεί μέσα σας»), έτσι και αν λέγεται ότι κουράστηκε, δεν λέμε κάτι τέτοιο επειδή βίωσε αίσθηση κόπου, αλλά διότι, αν είχε τη συνήθεια να κοπιάζει, θα είχε κοπιάσει κατορθώνοντας υπερμεγέθη και εξαίρετα έργα, για τα οποία θα ήταν αναμενόμενο να υποστεί κανείς δεινούς και πικρούς κόπους, αν ήταν κάποιος σαν κι εμάς.

ΑΛΛΟ. Λέει κάπου ο Θεός μέσω των αγίων προφητών, κατηγορώντας τους Ισραηλίτες για κάποιες αμαρτίες, ότι «πέρασαν τα παιδιά τους μέσα από τη φωτιά, πράγμα που δεν τους διέταξα, και ούτε το σκέφτηκα στην καρδιά μου». Και πάλι προς την Ιερουσαλήμ: «Και με λυπούσες με όλα αυτά». Και πάλι για άλλα κακά: «Μήπως για αυτά δεν θα οργιστώ, λέει ο Κύριος, ή σε έναν τέτοιο λαό δεν θα πάρει εκδίκηση η ψυχή μου;» Εφόσον λοιπόν είναι ολοφάνερο σε όλους ότι ο Λόγος του Θεού ήταν εκείνος που τα έλεγε αυτά μέσω των προφητών, τι θα κάνουν οι χριστομάχοι; Άραγε θα του αποδώσουν ψυχή και καρδιά, και θα πουν ότι κυριεύεται από το πάθος της λύπης και της οργής, για να μη φαίνεται ότι έχει τίποτα περισσότερο από τον άνθρωπο, ο Λόγος του Θεού, που υπάρχει πάνω από κάθε κτιστή φύση και είναι τόσο μεγάλος όσο και ο Πατέρας;