Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 16:6

Είθε βέβαια να μη συμβεί να υπομείνουμε τόσα, όσα θα μπορούσαμε να πάθουμε. Διότι ο Θεός δεν στερείται τιμωριών. Καθώς όσο μεγάλο είναι το έλεός Του, τέτοια είναι και η οργή Του. Αυτό ακριβώς προσάπτει και στην Ιερουσαλήμ μέσω του Ιεζεκιήλ: «Διότι σε είδα», λέγει, «βουτηγμένη στο αίμα, και σε έλουσα και σε έχρισα, και απέκτησες φήμη εξαιτίας της ομορφιάς σου· και όμως εσύ εκπόρνευσες», λέγει, «με τους γειτονικούς σου λαούς»· γι' αυτό και απειλεί με βαρύτερες τιμωρίες εσένα που αμαρτάνεις.

Αφού λοιπόν ήλθε στο κατάλυμά της και τη βρήκε ρυπαρή, εξαθλιωμένη, γυμνή, μολυσμένη με αίμα, την έπλυνε, την άλειψε, την έθρεψε, και την έντυσε με τέτοιο ιμάτιο, που όμοιό του δεν μπορεί να βρεθεί. Ο ίδιος έγινε η περιβολή της, και αφού την παρέλαβε, την ανυψώνει κατ' αυτόν τον τρόπο. Γι' αυτήν έχει ετοιμαστεί η κληρονομία. Τι λέει λοιπόν ο Προφήτης υπέρ αυτής; Πολλά· διότι είναι συνήγορός της, και τα περισσότερα από όσα επρόκειτο να της συμβούν τα προείπε και τα προαναφώνησε· όπως για τον νυμφίο, για τη νυμφαγωγία, για τα αγαθά που πρόκειται να τη στεφανώσουν. Γι' αυτό ακριβώς και εδώ κάνει λόγο υπέρ αυτής, και αρχίζοντας, όπως ακριβώς οι συνήγοροι, οι ρήτορες στα δικαστήρια, αναφέρει υπέρ ποιας κάνει την υπεράσπιση, λέγοντας ότι είναι «Υπέρ της κληρονομούσης». Και τι ζητά η κληρονομούσα, ας ακούσουμε. «Τα ρήματά μου ενώτισαι, Κύριε». Αποκαλεί τον νυμφίο Κύριο· διότι αυτό πράγματι είναι έργο μιας ευγνώμονος νύμφης. Εάν λοιπόν αυτό συμβαίνει μεταξύ των ομοουσίων, και η γυναίκα αποκαλεί τον άνδρα κύριο, πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για την Εκκλησία και τον Χριστό, όπου Εκείνος είναι Κύριος και εκ φύσεως.

Σύμφωνα με αυτήν, κατά τον άγιο τούτο και μέγα διδάσκαλο, τίμησε και τη δική μας γέννηση από σώματα, γινόμενος άνθρωπος αληθινά και γεννώμενος ανθρωπίνως, για να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της γεννήσεως, και από τον νόμο του να φυτρώνουμε παρόμοια με το χορτάρι που σπέρνεται ως καταδίκη για την αμαρτία, και από το να έχουμε την ίδια συγγένεια με τα φυτά και τα άλογα ζώα ως προς τη γένεση της ύπαρξής μας. Όπως αναφέρει κάπου ο μέγας και θεατής μεγάλων πραγμάτων Ιεζεκιήλ, μυσταγωγούμενος στα θεία και διδασκόμενος την αιτία της παρούσας θείας οικονομίας σχετικά με τον άνθρωπο, λέγοντας προς την Ιερουσαλήμ: «Αυτά λέει ο Κύριος στην Ιερουσαλήμ: Η ρίζα σου και η γέννησή σου είναι από τη γη Χαναάν, ο πατέρας σου Αμορραίος, και η μητέρα σου Χετταία· την ημέρα που γεννήθηκες δεν έδεσαν τον ομφαλό σου, και με νερό δεν λούστηκες, ούτε με αλάτι αλατίστηκες, και με σπάργανα δεν σπαργανώθηκες, και απορρίφθηκες στο πρόσωπο της πεδιάδας λόγω της σκολιότητας της ψυχής σου την ημέρα που γεννήθηκες· και πέρασα από κοντά σου, και σε είδα κυλισμένη στο αίμα σου, και σου είπα: Από το αίμα σου προέρχεται η ζωή σου, πληθύνσου, σε έκανα σαν αυτό που ανατέλλει στον αγρό», ή, όπως λέει ο Σύμμαχος, «σε έκανα σαν το βλάστημα του αγρού».