Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 16:8

Μέσα από αυτά μπορεί κανείς να δει ότι είναι αχόρταγες στους καλλωπισμούς και στο κοσμικό φρόνημα, ή μάλλον στο φιλόπορνο. Διότι για τις γυναίκες που έχουν αγαθό νου και αγαπούν την κοσμιότητα, αυτού του είδους τα επιτηδεύματα είναι εντελώς εχθρικά, και όσα θα τις εμφάνιζαν με άσεμνο σχήμα είναι αποφευκτέα και μισητά, αλλά αντίθετα θεωρούν καθήκον τους να επαινούνται για τις αγαθές τους πράξεις. Όμως, για τις εταίρες, στις οποίες αρέσει η πορνεία και η ριπή προς την ακολασία, ο νους τους έχει στραφεί στο εντελώς αντίθετο, και οι προθυμίες τους κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Επιδεικνύουν πάσα σπουδή στο να καλλωπίζονται και να συλλέγουν από παντού τα χρήσιμα για αυτόν τον σκοπό. Και θα ταίριαζε στην καθεμία από αυτές να ακούσει: Είναι αλαφρόμυαλη και άσωτη. Την τόσο άσεμνη και προπετή γυναίκα την αναφέρει και ο Σολομών λέγοντας: «Τη γυναίκα η οποία είναι παγίδα, και η καρδιά της δίχτυα, και τα χέρια της δεσμά· ο αγαθός ενώπιον του Θεού θα διασωθεί από αυτήν, ενώ ο αμαρτωλός θα συλληφθεί από αυτήν.» Και αυτά μεν ας ειπωθούν από εμάς προς το παρόν για τις άσεμνες και πονηρές γυναίκες. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέσω της φωνής του Ιεζεκιήλ, ο Θεός συνομιλεί με τη Συναγωγή των Ιουδαίων σαν να πρόκειται για μία γυναίκα, την οποία μάλιστα λέει ότι καλλώπισε με ποικίλα στολίδια. Και είναι γραμμένα τα εξής για αυτήν: «Και άπλωσα τις πτέρυγές μου πάνω σου, και σκέπασα την ασχημοσύνη σου, και σου ορκίστηκα.»

«Και συνήψα διαθήκη μαζί σου, λέγει ο Κύριος Αδωναΐ, και έγινες δική μου, και σε έλουσα με νερό, και ξέπλυνα το αίμα από πάνω σου, και σε έχρισα με λάδι· και σε έντυσα με ποικιλόχρωμα ρούχα, και σου φόρεσα υποδήματα από υάκινθο, και σε έζωσα με βύσσο· και σε περιέβαλα με λεπτό ύφασμα· και σε στόλισα με στολίδια, και έβαλα βραχιόλια στα χέρια σου, και περιδέραιο στον λαιμό σου. Και έβαλα κρίκο στη μύτη σου, και σκουλαρίκια στα αυτιά σου· και στεφάνι καυχήσεως στο κεφάλι σου. Και στολίστηκες με χρυσά και αργυρά στολίδια· και τα ενδύματά σου ήταν από βύσσο, και από λεπτό ύφασμα, και ποικιλόχρωμα.» Επομένως, με ποικίλα στολίδια λαμπρύνει ο Θεός την ψυχή που οικειώνεται με Αυτόν, και την στεφανώνει με πολλούς τρόπους με τα καυχήματα των αρετών. Όμως, σε εκείνους που διατηρούν τη διαγωγή τους άμεμπτη, και παραμένουν στον αγιασμό, η νοητή αυτή ευπρέπεια θα τους δοθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, και θα παραμείνει ακατάλυτη. Αντίθετα, σε εκείνους που εύκολα ξεπέφτουν σε όσα δεν αρμόζουν, και ρέπουν ελαφρά στα έργα της φαυλότητας, θα συμβεί οπωσδήποτε να χάσουν κάθε αγαθό, και να υποφέρουν από τη στέρηση αυτών που τους είχαν δοθεί στο παρελθόν. Διότι θα πέσει η ψυχή στα χέρια πονηρών και ακάθαρτων εραστών, των αρχόντων του αιώνος τούτου, και των κοσμοκρατόρων του σκότους τούτου, των πνευμάτων της πονηρίας, τα οποία κυρίως κυνηγούν τις ενάρετες ψυχές.

Είθε βέβαια να μη συμβεί να υπομείνουμε τόσα, όσα θα μπορούσαμε να πάθουμε. Διότι ο Θεός δεν στερείται τιμωριών. Καθώς όσο μεγάλο είναι το έλεός Του, τέτοια είναι και η οργή Του. Αυτό ακριβώς προσάπτει και στην Ιερουσαλήμ μέσω του Ιεζεκιήλ: «Διότι σε είδα», λέγει, «βουτηγμένη στο αίμα, και σε έλουσα και σε έχρισα, και απέκτησες φήμη εξαιτίας της ομορφιάς σου· και όμως εσύ εκπόρνευσες», λέγει, «με τους γειτονικούς σου λαούς»· γι' αυτό και απειλεί με βαρύτερες τιμωρίες εσένα που αμαρτάνεις.

Αφού λοιπόν ήλθε στο κατάλυμά της και τη βρήκε ρυπαρή, εξαθλιωμένη, γυμνή, μολυσμένη με αίμα, την έπλυνε, την άλειψε, την έθρεψε, και την έντυσε με τέτοιο ιμάτιο, που όμοιό του δεν μπορεί να βρεθεί. Ο ίδιος έγινε η περιβολή της, και αφού την παρέλαβε, την ανυψώνει κατ' αυτόν τον τρόπο. Γι' αυτήν έχει ετοιμαστεί η κληρονομία. Τι λέει λοιπόν ο Προφήτης υπέρ αυτής; Πολλά· διότι είναι συνήγορός της, και τα περισσότερα από όσα επρόκειτο να της συμβούν τα προείπε και τα προαναφώνησε· όπως για τον νυμφίο, για τη νυμφαγωγία, για τα αγαθά που πρόκειται να τη στεφανώσουν. Γι' αυτό ακριβώς και εδώ κάνει λόγο υπέρ αυτής, και αρχίζοντας, όπως ακριβώς οι συνήγοροι, οι ρήτορες στα δικαστήρια, αναφέρει υπέρ ποιας κάνει την υπεράσπιση, λέγοντας ότι είναι «Υπέρ της κληρονομούσης». Και τι ζητά η κληρονομούσα, ας ακούσουμε. «Τα ρήματά μου ενώτισαι, Κύριε». Αποκαλεί τον νυμφίο Κύριο· διότι αυτό πράγματι είναι έργο μιας ευγνώμονος νύμφης. Εάν λοιπόν αυτό συμβαίνει μεταξύ των ομοουσίων, και η γυναίκα αποκαλεί τον άνδρα κύριο, πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για την Εκκλησία και τον Χριστό, όπου Εκείνος είναι Κύριος και εκ φύσεως.

Διότι και αλλού η Γραφή το υπονοεί αυτό λέγοντας: «έπεσε το πεύκο, θρηνήστε οι κέδροι». Επειδή, όπως ο Ισραήλ, όταν φαινόταν να ευαρεστεί τον Δεσπότη (αν και ποτέ δεν τον ευαρέστησε όπως έπρεπε), είχε στύλο νεφέλης να τον επισκιάζει και στύλο πυρός να τον φωτίζει, έβλεπε τη θάλασσα να σχίζεται μπροστά του και κρυστάλλινο νερό να αναβλύζει από τον βράχο. Όταν όμως ο νους τους και η προαίρεσή τους απομακρύνονταν από τον Θεό, τότε παραδίδονταν στα φίδια και στους εχθρούς τους, οδηγούμενοι σε φοβερές αιχμαλωσίες και δοκιμαζόμενοι με πικρές δουλείες. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις ψυχές μας. Αυτό άλλωστε και μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ φανερώνει μυστικά το Πνεύμα για μια τέτοια ψυχή, μιλώντας όπως για την Ιερουσαλήμ: «Σε βρήκα», λέει, «στην έρημο γυμνή και σε έλουσα με νερό από την ακαθαρσία σου, σε έντυσα με ένδυμα, έβαλα βραχιόλια στα χέρια σου, περιδέραιο στον λαιμό σου και σκουλαρίκια στα αυτιά σου, και έγινες ονομαστή για μένα σε όλα τα έθνη. Έφαγες σιμιγδάλι, λάδι και μέλι, και ύστερα ξέχασες τις ευεργεσίες μου, πορεύτηκες πίσω από τους εραστές σου και πόρνευσες με αισχύνη».

Διότι τελικά παρεξέκλιναν προς τα είδωλα, τις πορνείες και κάθε είδους ασέβειες, όπως ακριβώς και στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ το Άγιο Πνεύμα τους ονειδίζει για το πόσες ευεργεσίες τους παρείχε, και αυτοί δεν επέδειξαν τίποτα αντάξιο των χαρισμάτων που τους δόθηκαν. Διότι προς αυτούς απευθύνεται ο λόγος που λέει: «σε βρήκα στην έρημο γυμνή και γεμάτη ασχήμια, και σε έπλυνα από το αίμα της ακαθαρσίας σου, και σε στόλισα με κοσμήματα και σου φόρεσα βραχιόλια στα χέρια και πετράδι στο μέτωπό σου και διάδημα στο κεφάλι, σιμιγδάλι και λάδι και μέλι έφαγες, και έγινες ξακουστή σε όλα τα έθνη. Και μετά από αυτά παρεκτράπηκες και παραδόθηκες στις πορνείες σου ακολουθώντας τους εραστές σου». Διότι στολισμός, διατροφή και καλλωπισμός της ήταν όλες εκείνες οι ευεργεσίες, «και η νομοθεσία και η λατρεία», και η ιερατεία και η προφητεία και όλη εκείνη η κατάσταση της Παλαιάς Διαθήκης.

Διότι, όπως ακριβώς ο Ισραήλ, όταν ευχαριστούσε και ήταν ευάρεστος στον Θεό —αν και ποτέ δεν ευχαρίστησε με τον τρόπο που έπρεπε— όμως όταν φαινόταν να έχει υγιή πίστη προς Αυτόν, ιδού, στύλος νεφέλης τους επισκίαζε και στύλος πυρός τους φώτιζε, η θάλασσα σχιζόταν μπροστά τους, μάννα έβρεχε από τον ουρανό, νερό έβγαινε από την πέτρα γι' αυτούς. Ακόμη δε και από την επιβουλή των εχθρών φυλάσσονταν, και άλλα μύρια ευεργετήματα τους παρείχε ο Θεός. Όταν όμως ο νους και η προαίρεσή τους αποστρέφονταν από τον Θεό και από την προς Αυτόν εύνοια, τότε παραδίδονταν στα φίδια και εγκαταλείπονταν στους εχθρούς τους, οδηγούμενοι σε αιχμαλωσίες και υποδουλούμενοι σε πικρές δουλείες, όπως λέει και το Πνεύμα μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ, φανερώνοντας μυστικά για μια τέτοια ψυχή, σαν να μιλά για την Ιερουσαλήμ: «Σε βρήκα στην έρημο γυμνή και σε έπλυνα από το αίμα της ακαθαρσίας σου και σε έντυσα με δικό μου ένδυμα, και έβαλα βραχιόλια στα χέρια σου και περιδέραιο στον λαιμό σου και σκουλαρίκια στα αυτιά σου και κόσμημα στο μέτωπό σου, και έγινες ονομαστή σε όλα τα έθνη. Σιμιγδάλι και μέλι και λάδι έφαγες, και ύστερα ξέχασες τις ευεργεσίες μου και πήγες πίσω από τους εραστές σου και πόρνευσες με τη δύναμή σου». Και όταν έσφαλλε ο Ισραήλ, τότε παραδίδονταν στους εχθρούς τους.