Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 17:24

Αλλά η Ιερουσαλήμ κάηκε, δηλαδή ο Λίβανος. Οι δε λαμπροί και επιφανέστατοι σε αυτήν, και όσοι κατείχαν το ύψος της δόξας, θρηνούσαν ο ένας τον άλλον, πέφτοντας και χανόμενοι, σαν να είχαν πέσει στα χέρια ρωμαλέων ξυλοκόπων, δηλαδή των Ρωμαίων στρατηγών. Αλλά ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, απέναντι στους οποίους εκείνοι οι κακοί χάθηκαν κακήν κακώς, έγινε βλαστός που αναπτύχθηκε. Διότι πάντοτε χαίρεται με τις ατελεύτητες ανοδικές πορείες προς τα άνω και απλώνεται, για να το πούμε έτσι, σε ολόκληρη την οικουμένη. Και αυτό ακριβώς το προανήγγειλε σαφώς ο Θεός δια της φωνής του Ιεζεκιήλ λέγοντας τα εξής: «Και θα πάρω από τα εκλεκτά κλαδιά της κέδρου, από την κορυφή της καρδιάς τους θα αποκόψω έναν βλαστό, και θα τον φυτέψω εγώ σε όρος υψηλό, και θα τον τοποθετήσω σε όρος υψηλό του Ισραήλ. Και θα τον φυτέψω, και θα βγάλει βλαστό, και θα κάνει καρπό, και θα γίνει μεγάλη κέδρος, και θα αναπαυθεί κάτω από αυτήν κάθε θηρίο, και κάθε πτηνό θα αναπαυθεί υπό τη σκιά της. Και τα κλήματά της θα αποκατασταθούν, και θα γνωρίσουν όλα τα δέντρα του κάμπου, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, που ταπεινώνω το υψηλό δέντρο, και υψώνω το ταπεινό δέντρο, και ξηραίνω το χλωρό δέντρο, και κάνω να αναθάλλει το ξηρό δέντρο. Εγώ ο Κύριος μίλησα, και θα το κάνω.» Κατανοείς λοιπόν ότι, παίρνοντας τα εκλεκτά της κέδρου, ο Θεός και Πατέρας φύτεψε για εμάς το δέντρο της ζωής, δηλαδή τον Χριστό.

Βλαστήσαμε δε και εμείς με το θέλημα του Πατρός, τα άλλοτε ξηρά και άκαρπα δέντρα, ενώ έγιναν ξηρά και μαράθηκαν κατά κάποιον τρόπο εκείνοι που βρίσκονταν σαν σε υγρασία και ζωή του νόμου, δηλαδή εκείνοι από τον Ισραήλ. Και εκείνοι μεν ήταν υψηλοί, ενώ εμείς ταπεινοί και καταβεβλημένοι. Αλλά υψωθήκαμε εν Χριστώ μέσω της πίστεως. Εκείνοι δε εξέπεσαν από την αρχαία δόξα και έγιναν ταπεινοί. Επομένως, ο Θεός είναι ο Κύριος των πάντων, ο οποίος με τα δικά Του προστάγματα ταπεινώνει τα υψηλά, και ανυψώνει τα ταπεινά, και ξηραίνει το χλωρό δέντρο, και κάνει να αναθάλλει το ξηρό δέντρο. Διότι, το ότι εκείνοι από την αρχαία Συναγωγή, μην έχοντας καμία διαφορά από τα αγκάθια και τα τριβόλια, σχεδόν αποκόπτονται από την άγια γη, ενώ στη θέση τους φύτρωσε το πλήθος των πιστών και παρομοιάζεται με τα πιο ευωδιαστά δέντρα, θα το μάθεις από τα λόγια του Θεού: «Και θα μετατρέψω την έρημο σε λιμνάζοντα ύδατα, και τη γη σε υδραγωγεία. Θα φυτέψω στην άνυδρη γη κέδρο, και πυξάρι, και μυρτιά, και κυπαρίσσι, και λεύκα.» Και παρακάτω: «Και αντί για στοιβή θα φυτρώσει κυπαρίσσι, και αντί για κόνυζα θα φυτρώσει μυρτιά.» Διότι, μέσω του κέδρου θα εννοήσεις την ελπίδα για αφθαρσία εκείνων που πίστεψαν, επειδή ο κέδρος δεν γνωρίζει τη σήψη.

Αλλά, όταν ήρθε ο κύριος του αμπελώνα, ξέρανε τη συκιά που αχρήστευε τον αμπελώνα, και αφού φύτεψε σε αυτόν την προγονική ευσέβεια, παραδίδει τον αμπελώνα σε εμάς· ξέρανε τη συκιά και φύτεψε μέσα σε αυτόν τον σταυρό. Διότι αυτός είναι για τον οποίο έχει μιλήσει και ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ότι ξεραίνει το ξερό δέντρο και κάνει το χλωρό να αναβλαστήσει. Ή μήπως δεν αναβλάστησε ο σταυρός, ο οποίος απέδωσε τόσο μεγάλο καρπό, ώστε γέμισε πλουσιοπάροχα κάθε εκκλησία και τους λαούς μέσα σε αυτήν;

Και ο Ιεζεκιήλ λέγει: Εγώ είμαι ο Κύριος που ξηραίνει το χλωρό ξύλο. 〈λβ〉 Ότι θα πειρασθεί από τον διάβολο — ο Ζαχαρίας λέγει: Και μου έδειξε ο Κύριος τον Ιησού, τον μέγα ιερέα, να στέκεται ενώπιον του αγγέλου του Κυρίου, και ο διάβολος στεκόταν στα δεξιά του για να του εναντιωθεί. Και του είπε ο Κύριος: Είθε να σε επιπλήξει ο Κύριος, διάβολε, εκείνος που εξέλεξε την Ιερουσαλήμ.

ΞΖ΄. Ο Θεός, που ταπεινώνει το υψηλό δέντρο και υψώνει το ταπεινό δέντρο, που ξηραίνει το χλωρό δέντρο και κάνει να βλαστήσει ξανά το ξηρό δέντρο, αυτός είναι που δίνει ανοιχτό στόμα, εν μέσω μεγάλης συνάξεως, στους δούλους του, και λόγο σε εκείνους που ευαγγελίζονται με πολλή δύναμη, διότι η σοφία και η σύνεση και η ισχύς είναι δικές του, και αυτός, όπως μεταβάλλει καιρούς και χρόνους, έτσι και τις ψυχές που τον ζητούν και τον ποθούν τις καθιστά βασιλιάδες κυρίαρχους των παθών, και τις μεταθέτει από ζωή σε ζωή, δίνοντας σοφία στους σοφούς κατά το πνεύμα και φρόνηση σε εκείνους που γνωρίζουν τη σύνεση. Αυτός αποκαλύπτει τα βαθιά και απόκρυφα σε εκείνους που ερευνούν τα βάθη του Θεού, και τους δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζουν όσα κρύβονται στο σκοτάδι των αινιγμάτων, διότι το φως της σοφίας και της γνώσης είναι μαζί του, και το δίνει σε όποιον θέλει.

Δες δε πώς και από αυτό αποδεικνύεται ότι ο Χριστός είναι Θεός. Διότι λέγει ο Κύριος μέσω των προφητών: Εγώ ξεραίνω το χλωρό ξύλο, και κάνω να αναβλαστήσει το ξερό ξύλο. Θαύμασε δε τη θεία φιλανθρωπία, πώς και σε εμάς, που μέσω της πίστεως γινόμαστε όμοιοι με Αυτόν, δίνει τη δύναμη της θαυματουργίας, την οποία Αυτός κατέχει εκ φύσεως, ώστε να μπορούμε να μετακινούμε ακόμη και όρη. «Όρος» δε είναι και το υπερήφανο φρόνημα, το οποίο είναι υψηλό και σκληρό.