Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 18:21

Κατήχηση Β΄ προς τους Φωτιζομένους, η οποία εκφωνήθηκε στα Ιεροσόλυμα, Περί μετανοίας, και αφέσεως αμαρτιών, και περί του Αντικειμένου. Και ανάγνωσμα από τον Ιεζεκιήλ: Η δικαιοσύνη του δικαίου θα είναι επάνω του, και η ανομία του ανόμου θα είναι επάνω του. Και ο άνομος εάν επιστρέψει από όλες τις ανομίες του, και τα λοιπά. Φοβερό πράγμα είναι η αμαρτία, και βαρύτατη ασθένεια της ψυχής η παρανομία· διότι αποκόπτει τα νεύρα της, και γίνεται αιτία του αιώνιου πυρός. Είναι κακό που προέρχεται από το αυτεξούσιο, γέννημα της προαιρέσεως· και το ότι αμαρτάνουμε με τη δική μας ελεύθερη προαίρεση, το λέει κάπου με σαφήνεια ο προφήτης: Εγώ σε φύτεψα σαν άμπελο καρποφόρα, εντελώς αληθινή· πώς μεταστράφηκες σε πικρία, ω άμπελε αλλότρια;

Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας ακούμε τον προφήτη και ας μην διαφθαρούμε στο τέλος. Διότι γι' αυτόν τον λόγο και ο Ιεζεκιήλ φωνάζει λέγοντας: «Εάν κάποιος γίνει δίκαιος, και έπειτα εκπίπτοντας αμαρτήσει, δεν πρόκειται να μνημονευθούν τα δίκαια έργα του, αλλά θα πεθάνει μέσα στην αμαρτία του». Διότι και αυτός τρέμει για το τέλος. Και δεν το αποδεικνύει μόνο από αυτό, αλλά και από τα αντίθετα δείχνει ότι η δύναμη αυτού του πράγματος είναι μεγάλη. «Διότι, εάν κάποιος γίνει αμαρτωλός, λέγει, και έπειτα μεταστρεφόμενος γίνει δίκαιος, δεν πρόκειται να μνημονευθούν οι αμαρτίες του· θα ζήσει χάρη στη δικαιοσύνη του». Βλέπεις ότι και εδώ αυτός επιδεικνύει μεγάλη μέριμνα για το τέλος. Διότι, αφενός για να μην χαθεί ο δίκαιος, παίρνοντας υπερβολικό θάρρος από τη δικαιοσύνη του και ρέποντας προς τη ραθυμία, τον φοβίζει μέσω του τέλους· αφετέρου, για να μην παραμείνει ο αμαρτωλός, απελπισμένος για τα παραπτώματά του, παντοτινά στην πτώση του, τον ανορθώνει μέσω του τέλους. Αμάρτησες πολύ, λέγει, αλλά μην απελπιστείς· διότι υπάρχει επιστροφή, εάν δείξεις το τέλος αντίθετο από την αρχή. Πάλι απευθυνόμενος προς τον δίκαιο λέγει: Κατόρθωσες πολλά, αλλά μην επαναπαυθείς· διότι συμβαίνει και να πέσεις, εάν δεν διατηρήσεις την ίδια προθυμία μέχρι τέλους. Είδες πώς του ενός εξάλειψε τη ραθυμία και του άλλου την απελπισία;