Ταῦτ᾽ οὖν εἰδότες, ἀκούωμεν τοῦ προφήτου καὶ εἰς τὸ τέλος μὴ διαφθείρωμεν. Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ὁ Ἰεζεκιὴλ βοᾷ λέγων· «Ἐὰν γένηταί τις δίκαιος, εἶτα μεταπεσὼν ἁμάρτῃ, οὐ μὴ μνησθῶσιν αὐτῷ αἱ δικαιοσύναι αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ αὐτοῦ ἀποθανεῖται.» Καὶ γὰρ καὶ οὗτος δέδοικεν ὑπὲρ τοῦ τέλους. Καὶ οὐκ ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν ἐναντίων δείκνυσι πολλὴν τοῦ πράγματος τὴν ἰσχὺν οὖσαν. «Ἂν γὰρ γένηταί τις ἁμαρτωλός, φησίν, εἶτα μεταβαλόμενος γένηται δίκαιος, οὐ μὴ μνησθῶσιν αἱ ἁμαρτίαι αὐτοῦ· ἐν τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ ζήσεται.» Ὁρᾷς καὶ ἐνταῦθα πολλὴν τοῦ τέλους αὐτὸν ποιούμενον πρόνοιαν. Ἵνα γὰρ μήτε ὁ δίκαιος τῇ δικαιοσύνῃ αὐτοῦ θαρρῶν, εἰς ῥᾳθυμίαν ἀποκλίνας ἀπόληται, φοβεῖ διὰ τοῦ τέλους αὐτόν· μήτε ὁ ἁμαρτωλὸς ἀπογνοὺς ἐπὶ τοῖς παραπτώμασι μένῃ διαπαντὸς ἐν τῷ πτώματι, ἀνίστησι διὰ τοῦ τέλους αὐτόν. Ἥμαρτες πολλά, φησίν, ἀλλὰ μὴ ἀπελπίσῃς· ἔστι γὰρ ἐπάνοδος, ἐὰν ἐναντίον τῆς ἀρχῆς δείξῃς τὸ τέλος. Πάλιν πρὸς τὸν δίκαιον· Κατώρθωσας πολλά, φησίν, ἀλλὰ μὴ θαρσήσῃς· συμβαίνει γὰρ καὶ πεσεῖν, ἂν μὴ διὰ τέλους τὴν ἴσην ἔχῃς σπουδήν. Εἶδες πῶς τοῦ μὲν τὴν ῥᾳθυμίαν, τοῦ δὲ τὴν ἀπόγνωσιν ἀνεῖλεν;
Μετάφραση
Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας ακούμε τον προφήτη και ας μην διαφθαρούμε στο τέλος. Διότι γι' αυτόν τον λόγο και ο Ιεζεκιήλ φωνάζει λέγοντας: «Εάν κάποιος γίνει δίκαιος, και έπειτα εκπίπτοντας αμαρτήσει, δεν πρόκειται να μνημονευθούν τα δίκαια έργα του, αλλά θα πεθάνει μέσα στην αμαρτία του». Διότι και αυτός τρέμει για το τέλος. Και δεν το αποδεικνύει μόνο από αυτό, αλλά και από τα αντίθετα δείχνει ότι η δύναμη αυτού του πράγματος είναι μεγάλη. «Διότι, εάν κάποιος γίνει αμαρτωλός, λέγει, και έπειτα μεταστρεφόμενος γίνει δίκαιος, δεν πρόκειται να μνημονευθούν οι αμαρτίες του· θα ζήσει χάρη στη δικαιοσύνη του». Βλέπεις ότι και εδώ αυτός επιδεικνύει μεγάλη μέριμνα για το τέλος. Διότι, αφενός για να μην χαθεί ο δίκαιος, παίρνοντας υπερβολικό θάρρος από τη δικαιοσύνη του και ρέποντας προς τη ραθυμία, τον φοβίζει μέσω του τέλους· αφετέρου, για να μην παραμείνει ο αμαρτωλός, απελπισμένος για τα παραπτώματά του, παντοτινά στην πτώση του, τον ανορθώνει μέσω του τέλους. Αμάρτησες πολύ, λέγει, αλλά μην απελπιστείς· διότι υπάρχει επιστροφή, εάν δείξεις το τέλος αντίθετο από την αρχή. Πάλι απευθυνόμενος προς τον δίκαιο λέγει: Κατόρθωσες πολλά, αλλά μην επαναπαυθείς· διότι συμβαίνει και να πέσεις, εάν δεν διατηρήσεις την ίδια προθυμία μέχρι τέλους. Είδες πώς του ενός εξάλειψε τη ραθυμία και του άλλου την απελπισία;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες