Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 18:24

Διότι ιδού (λέγει), εκείνοι που απομακρύνονται από εσένα, θα χαθούν. Έτσι λοιπόν ας ζήσουμε, ώστε ποτέ τα παρελθόντα να μην είναι καλύτερα από τα μελλοντικά ή από τα παρόντα. Διότι αυτό το απαγορεύει και ο Εκκλησιαστής: Μην πεις, ότι οι παλαιότερες ημέρες ήταν καλύτερες από τούτες· διότι δεν ρώτησες με σοφία γι' αυτό. Διότι, εάν οι προηγούμενες ημέρες είναι καλύτερες από τις μετέπειτα, θα λεχθεί σε εμάς: μάταια υποφέρατε τόσα πολλά, επειδή τα καλά αμαυρώνονται από την αμέλεια κατά τα ύστερα χρόνια. Διότι ο Ιεζεκιήλ λέγει: Όταν ο δίκαιος απομακρυνθεί από τη δικαιοσύνη του και πράξει αδικία σύμφωνα με όλες τις ανομίες που έπραξε ο άνομος, όλες οι δίκαιες πράξεις που έκανε δεν πρόκειται να μνημονευθούν· στο παράπτωμά του, στο οποίο υπέπεσε, και στις αμαρτίες του, με τις οποίες αμάρτησε, μέσα σε αυτές θα πεθάνει.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά, ας ακούμε τον προφήτη και ας μην διαφθαρούμε στο τέλος. Διότι γι' αυτόν τον λόγο και ο Ιεζεκιήλ φωνάζει λέγοντας: «Εάν κάποιος γίνει δίκαιος, και έπειτα εκπίπτοντας αμαρτήσει, δεν πρόκειται να μνημονευθούν τα δίκαια έργα του, αλλά θα πεθάνει μέσα στην αμαρτία του». Διότι και αυτός τρέμει για το τέλος. Και δεν το αποδεικνύει μόνο από αυτό, αλλά και από τα αντίθετα δείχνει ότι η δύναμη αυτού του πράγματος είναι μεγάλη. «Διότι, εάν κάποιος γίνει αμαρτωλός, λέγει, και έπειτα μεταστρεφόμενος γίνει δίκαιος, δεν πρόκειται να μνημονευθούν οι αμαρτίες του· θα ζήσει χάρη στη δικαιοσύνη του». Βλέπεις ότι και εδώ αυτός επιδεικνύει μεγάλη μέριμνα για το τέλος. Διότι, αφενός για να μην χαθεί ο δίκαιος, παίρνοντας υπερβολικό θάρρος από τη δικαιοσύνη του και ρέποντας προς τη ραθυμία, τον φοβίζει μέσω του τέλους· αφετέρου, για να μην παραμείνει ο αμαρτωλός, απελπισμένος για τα παραπτώματά του, παντοτινά στην πτώση του, τον ανορθώνει μέσω του τέλους. Αμάρτησες πολύ, λέγει, αλλά μην απελπιστείς· διότι υπάρχει επιστροφή, εάν δείξεις το τέλος αντίθετο από την αρχή. Πάλι απευθυνόμενος προς τον δίκαιο λέγει: Κατόρθωσες πολλά, αλλά μην επαναπαυθείς· διότι συμβαίνει και να πέσεις, εάν δεν διατηρήσεις την ίδια προθυμία μέχρι τέλους. Είδες πώς του ενός εξάλειψε τη ραθυμία και του άλλου την απελπισία;

ΤΙΤΛΟΣ ΙΓʹ. — Περί αναμαρτησίας· ότι κανείς δεν είναι αναμάρτητος, παρά μόνον ο Θεός. «Μήπως θα βρεθεί θνητός καθαρός ενώπιον του Κυρίου;» «Ποιος είναι καθαρός από ρύπο; Ούτε ένας, έστω κι αν ο βίος του πάνω στη γη διαρκεί μόνο μία ημέρα.» «Ούτε ο ουρανός δεν είναι καθαρός ενώπιόν Του.» «Τι είναι ο θνητός, ώστε να είναι άμεμπτος; πώς θα βρεθεί θνητός δίκαιος ενώπιον του Κυρίου;» «Εάν παρατηρήσεις τις ανομίες, Κύριε, Κύριε, ποιος θα μπορέσει να σταθεί;» «Μην εισέλθεις σε κρίση με τον δούλο σου, διότι κανένας ζωντανός δεν πρόκειται να δικαιωθεί ενώπιόν σου.» «Ποιος θα καυχηθεί ότι έχει αγνή την καρδιά του; Ή ποιος έχει την παρρησία να ισχυριστεί ότι είναι καθαρός από αμαρτία;» «Δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος πάνω στη γη, ο οποίος θα πράττει το αγαθό και δεν θα αμαρτήσει.» «Εάν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.» ΤΙΤΛΟΣ ΙΔʹ. — Περί των αποταξαμένων (εκείνων που απαρνήθηκαν τον κόσμο). και οι οποίοι, επιστρέφοντας πίσω, πράττουν εκείνα τα οποία απαρνήθηκαν. «Εκείνους που παρεκκλίνουν σε διεστραμμένες οδούς, θα τους απομακρύνει ο Κύριος μαζί με αυτούς που εργάζονται την ανομία.» «Όπως ο σκύλος που επιστρέφει στο ίδιο του το ξέρασμα και γίνεται μισητός, έτσι και ο άφρων που, από δική του κακία, επιστρέφει στην αμαρτία.» «Όταν ο δίκαιος αποστραφεί τη δικαιοσύνη του και διαπράξει αδικία, όμοια με όλες τις ανομίες που διέπραξε ο άνομος, τότε όλες οι δίκαιες πράξεις που είχε κάνει δεν πρόκειται να διαφυλαχθούν· εξαιτίας του παραπτώματός του στο οποίο υπέπεσε και των αμαρτιών του με τις οποίες αμάρτησε, μέσα σε αυτές θα πεθάνει.» «

Αυτό, βέβαια, είναι πάρα πολύ παράδοξο, το να εξαλείφει η αγάπη τη θανάσιμη αμαρτία, αλλά να μην μπορεί να κάνει το ίδιο για τις μικρές αμαρτίες, σαν να έλεγε κάποιος λευκαντής ότι μπορεί να ξεπλύνει τους επίμονους και ανεξίτηλους λεκέδες, αλλά δεν μπορεί πλέον να το κάνει για τους μικρούς και όσους έχουν διεισδύσει λιγότερο σε βάθος. Αλλά εμείς, όπως ακούμε τον προφήτη να λέει: Αν ο δίκαιος απομακρυνθεί από τη δικαιοσύνη του, δεν θα μνημονευθεί καμία από τις δίκαιες πράξεις του, έτσι ακούμε και το αντίθετο, ότι την ημέρα που ο αμαρτωλός, αποστρεφόμενος την αμαρτία, θα στενάξει, θα ζήσει αληθινά και δεν θα πεθάνει. Και στις προαναφερθείσες αποκρίσεις του Μεγάλου Αθανασίου υπάρχει μια τέτοια ερώτηση: «Αν κάποιος διαπράξει μεγάλη αμαρτία, έπειτα καταδικάσει τον εαυτό του και αρχίσει να μετανοεί, και μετά από τρεις ημέρες πεθάνει, τι πρέπει να νομίζουμε για αυτόν; —Αν, αρχίζοντας τη μετάνοια, συγκράτησε την ψυχή του από τις πονηρές σκέψεις και έδωσε υποσχέσεις στον Θεό ότι δεν θα επιστρέψει πλέον στις προηγούμενες αμαρτίες του που έπραξε, ακόμη και αν πεθάνει την επόμενη ημέρα, ο Θεός δέχθηκε τη μετάνοιά του όπως εκείνη του ληστή. Διότι το να αρχίσει η μετάνοια επαφίεται στον άνθρωπο, το να ζήσει όμως ή να πεθάνει εξαρτάται από τον Θεό. Διότι πολλούς που άρχισαν να μετανοούν, τους παίρνει αμέσως ο Θεός για το δικό τους συμφέρον ως αγαθός, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι, αν χρονίσουν, θα πέσουν πάλι και θα χαθούν».