Καὶ πῶς ζησόμεθα; Καὶ τί πρὸς ταῦτα Θεός; Ἐπιστροφῇ ἀποστρέψατε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ὑμῶν, οἶκος τοῦ Ἰσραὴλ, καὶ οὐκ ἔσονται ὑμῖν εἰς κόλασιν ἀδικίας. Ὅταν τοίνυν ἀπιστῆτε, καὶ ὑμεῖς, αὐτός φησι, διαβεβαιουμένου τε καὶ λέγοντος ἐμοῦ τοῦ πάντα ἰσχύοντος, ὅτι Πάσης ὑμᾶς ἀπαλλάξω κηλῖδος, καὶ τῶν πάλαι διεπταισμένων ἐλευθέρους ἀποφανῶ, τότε καθ᾽ ἑαυτοὺς ἐννοήσατε, τίς μὲν ἐγὼ, τίνες δὲ καὶ ὑμεῖς, καὶ ὅτι τοσοῦτον διεστήκασιν ἐκ τῶν ὁδῶν ὑμῶν αἱ ὁδοί μου, καὶ τὰ διανοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῆς διανοίας μου, ὅση τίς ἐστι καὶ τῶν φύσεων ἡ διαφορά. Ἄνθρωποι μὲν γὰρ ὑμεῖς, ἐγὼ δὲ Θεός. Οὐκοῦν ἀμέτρητόν τε τὸ μεταξὺ, καὶ ἀπαράβλητα παντελῶς τὰ Θεοῦ. Νικᾷ γὰρ ἰσχύϊ, καὶ δόξῃ, καὶ ἡμερότητι, καὶ οὐδὲν ἔστι παντελῶς ἐν γεννητοῖς, ὃ τοῖς ἐνοῦσιν αὐτῷ πλεονεκτήμασι συνεκτείνεται, ἤγουν ἐγγὺς ὁρᾶται καὶ παραβραχύ. Ἄνθρωποι μὲν γὰρ ἀοργησίαν οὐκ ἔχουσιν· ἔνεστι δὲ τοῦτο τῇ ὑπὲρ πάντα φύσει· οὐ γὰρ κρατεῖται θυμῷ. Πικρὸς ὁ ἅνθρωπος καὶ πολὺς εἰς πονηρίας, ἀγαθὸς δὲ τῇ φύσει Θεὸς, μᾶλλον δὲ αὐτόχρημα τὸ ἀγαθόν. Ἀνήσει δὴ οὖν ὡς Θεὸς, καὶ δικαιώσει τὸν ἀσεβῆ, καταχωννὺς ἀμνηστείαις τὰ ἐξ ἀγνοίας πταίσματα, ἀφανίζων δὲ καὶ τοὺς ἐκ τοῦ πεπλανῆσθαι ῥύπους. Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ τρόπον τῇ τῶν προκειμένων θεωρίᾳ προσβαλεῖς.
Μετάφραση
Και πώς θα ζήσουμε; Και τι λέει ο Θεός προς αυτά; Μετανοήστε και αποστραφείτε από την οδό σας, οίκος του Ισραήλ, και δεν θα αποτελέσουν για εσάς αιτία κολάσεως οι αδικίες. Όταν λοιπόν απιστείτε και εσείς, λέει ο ίδιος, ενώ εγώ, ο Παντοδύναμος, διαβεβαιώνω και λέγω ότι θα σας απαλλάξω από κάθε κηλίδα, και θα σας αναδείξω ελεύθερους από τα παλαιά σας παραπτώματα, τότε αναλογιστείτε μέσα σας, ποιος είμαι εγώ, και ποιοι είστε εσείς, και ότι τόσο πολύ απέχουν οι οδοί μου από τις δικές σας οδούς, και οι σκέψεις σας από τη δική μου σκέψη, όση είναι και η διαφορά των φύσεών μας. Διότι εσείς μεν είστε άνθρωποι, εγώ δε Θεός. Επομένως, είναι αμέτρητη η μεταξύ μας απόσταση, και εντελώς ασύγκριτα τα του Θεού. Διότι υπερέχει σε δύναμη, και δόξα, και πραότητα, και δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στα δημιουργήματα, το οποίο να μπορεί να παραβληθεί με τις δικές του αρετές, δηλαδή να φανεί έστω και ελάχιστα κοντά. Διότι οι άνθρωποι στερούνται αοργησίας· αυτό όμως ενυπάρχει στη φύση που υπέρκειται των πάντων· διότι δεν κυριεύεται από θυμό. Ο άνθρωπος είναι σκληρός και ρέπει πολύ προς τις πονηρίες, ενώ ο Θεός είναι αγαθός κατά φύση, ή μάλλον είναι η ίδια η αγαθότητα. Θα συγχωρήσει λοιπόν ως Θεός, και θα δικαιώσει τον ασεβή, σκεπάζοντας με τη λήθη τα παραπτώματα της άγνοιας, και εξαφανίζοντας τους ρύπους που προέρχονται από την πλάνη. Και με άλλον όμως τρόπο μπορείς να προσεγγίσεις τη θεώρηση των προκειμένων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες