Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 18:32

6 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

διότι οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἀποθνήσκοντος, λέγει Κύριος.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–6 από 6

Μέγας Αθανάσιος Ἐπιστολαὶ τέσσαρες πρὸς Σεραπίωνα
Ὧδε μὲν γὰρ λέγεται κτίζειν· πρότερον δὲ ἔπλασεν, ὁ Ζαχαρίας φησίν· «Ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν, καὶ θεμελιῶν τὴν γῆν, καὶ πλάσσων πνεῦμα ἀνθρώπου ἐν αὐτῷ·» ὃ γὰρ πρότερον ἔπλασε, τοῦτο πεπτωκὸς ἀνέκτισε, γενόμενος αὐτὸς ἐν τῷ κτίσματι, ὅτε ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, «ἵνα,» ὡς ὁ Ἀπόστολος εἶπε, «τοὺς δύο κτίσῃ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον, τὸν κατὰ Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας.» Οὐ γὰρ ὡς ἑτέρου δημιουργηθέντος παρὰ τὸν ἐξ ἀρχῆς κατ᾽ εἰκόνα γενόμενον ἄνθρωπον ἔλεγεν· ἀλλὰ τὸν ἐν Χριστῷ κτισθέντα καὶ ἀνακαινισθέντα νοῦν συνεβούλευεν ἀναλαβεῖν· ὅπερ καὶ διὰ Ἰεζεκιὴλ πάλιν δηλοῦται, λέγοντος αὐτοῦ· «Ποιήσατε ἑαυτοῖς καρδίαν καινὴν καὶ πνεῦμα καινόν· καὶ ἵνα τί ἀποθνήσκετε, οἶκος Ἰσραήλ; Διότι οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἀποθνήσκοντος, λέγει Ἀδωναῒ Κύριος.» Οὐκοῦν τοῦ κτιζομένου πνεύματος τοιαύτην ἔχοντος τὴν διάνοιαν, πρεπόντως ἂν νοηθείη καὶ ἡ στερεουμένη βροντὴ ὁ πιστὸς λόγος, καὶ ἀσάλευτος τοῦ πνεύματος ὁ νόμος. Τούτου γὰρ ὑπηρέτας εἶναι θέλων τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἰωάννην, ἐκάλεσεν ὁ Κύριος Βοανεργὲς, ὅ ἐστιν, υἱοὶ βροντῆς· ὅ γ᾽ οὖν Ἰωάννης ἀληθῶς ἀπ᾽ οὐρανοῦ βοᾷ· «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι εδώ μεν λέγεται ότι κτίζει· προηγουμένως όμως έπλασε, όπως λέει ο Ζαχαρίας: «Αυτός που εκτείνει τον ουρανό και θεμελιώνει τη γη και πλάθει το πνεύμα του ανθρώπου μέσα του»· διότι αυτό που προηγουμένως έπλασε, αυτό, αφού εξέπεσε, το ανέκτισε, γινόμενος ο ίδιος εντός του κτίσματος, όταν ο Λόγος έγινε σάρκα, «για να», όπως είπε ο Απόστολος, «κτίσει τους δύο σε έναν καινούργιο άνθρωπο, ο οποίος έχει κτιστεί σύμφωνα με τον Θεό με δικαιοσύνη και οσιότητα της αλήθειας.» Διότι δεν ομιλούσε με την έννοια ότι δημιουργήθηκε κάποιος άλλος άνθρωπος πέρα από εκείνον που εξ αρχής έγινε κατ’ εικόνα (Θεού)· αλλά συμβούλευε να αναλάβουν τον εν Χριστώ κτισμένο και ανακαινισμένο νου· πράγμα που φανερώνεται πάλι και μέσω του Ιεζεκιήλ, όταν αυτός λέει: «Φτιάξτε για τον εαυτό σας καινούργια καρδιά και καινούργιο πνεύμα· και γιατί να πεθάνετε, οίκε του Ισραήλ; Διότι δεν θέλω τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, λέει ο Κύριος Αδωναΐ.» Επομένως, εφόσον το κτιζόμενο πνεύμα έχει αυτή τη σημασία, ταιριαστά θα μπορούσε να νοηθεί και η στερεωμένη βροντή ως ο πιστός λόγος και ο ασάλευτος νόμος του πνεύματος. Διότι, θέλοντας ο Κύριος να γίνουν υπηρέτες αυτού (του λόγου) ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τους ονόμασε Βοανεργές, που σημαίνει υιοί βροντής· γι’ αυτό, άλλωστε, ο Ιωάννης αληθινά βοά από τον ουρανό: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Ἐπιστολαὶ τέσσαρες πρὸς Σεραπίωνα
Ὧδε μὲν γὰρ λέγεται κτίζειν· πρότερον δὲ ἔπλασεν, ὁ Ζαχαρίας φησίν· «Ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν, καὶ θεμελιῶν τὴν γῆν, καὶ πλάσσων πνεῦμα ἀνθρώπου ἐν αὐτῷ·» ὃ γὰρ πρότερον ἔπλασε, τοῦτο πεπτωκὸς ἀνέκτισε, γενόμενος αὐτὸς ἐν τῷ κτίσματι, ὅτε ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, «ἵνα,» ὡς ὁ Ἀπόστολος εἶπε, «τοὺς δύο κτίσῃ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον, τὸν κατὰ Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας.» Οὐ γὰρ ὡς ἑτέρου δημιουργηθέντος παρὰ τὸν ἐξ ἀρχῆς κατ᾽ εἰκόνα γενόμενον ἄνθρωπον ἔλεγεν· ἀλλὰ τὸν ἐν Χριστῷ κτισθέντα καὶ ἀνακαινισθέντα νοῦν συνεβούλευεν ἀναλαβεῖν· ὅπερ καὶ διὰ Ἰεζεκιὴλ πάλιν δηλοῦται, λέγοντος αὐτοῦ· «Ποιήσατε ἑαυτοῖς καρδίαν καινὴν καὶ πνεῦμα καινόν· καὶ ἵνα τί ἀποθνήσκετε, οἶκος Ἰσραήλ; Διότι οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἀποθνήσκοντος, λέγει Ἀδωναῒ Κύριος.» Οὐκοῦν τοῦ κτιζομένου πνεύματος τοιαύτην ἔχοντος τὴν διάνοιαν, πρεπόντως ἂν νοηθείη καὶ ἡ στερεουμένη βροντὴ ὁ πιστὸς λόγος, καὶ ἀσάλευτος τοῦ πνεύματος ὁ νόμος. Τούτου γὰρ ὑπηρέτας εἶναι θέλων τὸν Ἰακὼβ καὶ τὸν Ἰωάννην, ἐκάλεσεν ὁ Κύριος Βοανεργὲς, ὅ ἐστιν, υἱοὶ βροντῆς· ὅ γ᾽ οὖν Ἰωάννης ἀληθῶς ἀπ᾽ οὐρανοῦ βοᾷ· «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι εδώ μεν αναφέρεται ότι κτίζει· προηγουμένως όμως έπλασε, όπως λέει ο Ζαχαρίας: «Αυτός που εκτείνει τον ουρανό, και θεμελιώνει τη γη, και πλάθει το πνεύμα του ανθρώπου μέσα του»· διότι αυτό που προηγουμένως έπλασε, αυτό, αφού είχε πέσει, το ανέκτισε, γινόμενος ο ίδιος μέρος του κτίσματος, όταν ο Λόγος έγινε σάρκα, «για να», όπως είπε ο Απόστολος, «κτίσει τους δύο σε έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος δημιουργήθηκε σύμφωνα με τον Θεό εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας». Διότι δεν τα έλεγε αυτά με την έννοια ότι δημιουργήθηκε κάποιος άλλος άνθρωπος πέρα από τον άνθρωπο που εξ αρχής δημιουργήθηκε κατ' εικόνα Θεού· αλλά συμβούλευε να αναλάβουν τον νου που κτίστηκε και ανακαινίστηκε εν Χριστώ· πράγμα το οποίο δηλώνεται πάλι και μέσω του Ιεζεκιήλ, όταν αυτός λέει: «Δημιουργήστε για τον εαυτό σας καινούργια καρδιά και καινούργιο πνεύμα· και γιατί να πεθάνετε, οίκε του Ισραήλ; Διότι δεν θέλω τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, λέει ο Κύριος Αδωναΐ». Επομένως, εφόσον το πνεύμα που κτίζεται έχει αυτήν τη σημασία, ταιριαστά θα μπορούσε να κατανοηθεί και η στερεωμένη βροντή ως ο αξιόπιστος λόγος και ο ασάλευτος νόμος του Πνεύματος. Διότι, θέλοντας ο Κύριος να είναι υπηρέτες αυτού του λόγου ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τους ονόμασε Βοανεργές, που σημαίνει υιοί της βροντής· γι' αυτό ακριβώς ο Ιωάννης αληθινά βοά από τον ουρανό: «Εν αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
καὶ γάρ ἐστιν ἀληθὴς ὅταν λέγῃ “Καὶ ἵνα τί ἀποθνήσκετε οἶκος ”Ἰσραήλ; λέγει Κύριος· διότι οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ “ἀποθνήσκοντος, λέγει Ἀδωναῒ Κύριος, ὡς τὸ ἀποστρέψαι ”αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, καὶ ζῆν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ.” κακίαν δὲ ὅταν λέγῃ, μὴ φαυλότητα νόει, τὴν κακωτικὴν δὲ μᾶλλον ὀργήν. οὐ γάρ ἐστι τῶν κακῶν ἐργάτης ὁ φιλάρετος ἡμῶν Θεός. <Καὶ ἐλυπήθη Ἰωνᾶς λύπην μεγάλην, καὶ συνεχύθη· καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον καὶ εἶπεν Ὦ Κύριε, οὐχ οὗτοι οἱ λόγοι μου, ἔτι ὄντος μου ἐν τῇ γῇ μου; διὰ τοῦτο προέφθασα τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσεῖς, διότι ἔγνων ὅτι σὺ ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις. καὶ νῦν, Δέσποτα κύριε, λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι καλὸν τὸ ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν.> Θεοῦ κατοικτείραντος τοὺς ταῖς μεταγνώσεσιν ἀποκρουομένους τὰ ἐξ ὀργῆς, καὶ εἰς πέρας ἤδη τὸ ὡρισμένον ἐνηνεγμένου τοῦ καιροῦ, μεθ᾽ ὃν ἦν εἰκὸς συμβήσεσθαι τὸ προηγγελμένον, εἶτα γεγονότος τῶν προσδοκωμένων οὐδενὸς, λελύπηται λίαν ὁ μακάριος Ἰωνᾶς, καὶ οὐχ ὅτι διέδρα τὸν ὄλεθρον ἡ πόλις· πονηροῦ γὰρ τοῦτο καὶ βασκάνου, καὶ ἁγιοπρεπὲς οὐδαμῶς· ἀλλ᾽ ὅτι ψευδοεπὴς εἶναί τις καὶ βωμολόχος ἐδόκει, καὶ μάτην αὐτοὺς τεθορυβηκὼς, καὶ τὰ ἀπὸ γνώμης λαλῶν, καὶ οὐχὶ δὴ πάντως τὰ ἀπὸ στόματος Κυρίου, κατὰ τὸ γεγραμμένον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι πράγματι είναι αληθής, όταν λέει: «Και γιατί να πεθάνετε, οίκε του Ισραήλ; λέει ο Κύριος. Διότι δεν επιθυμώ τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, λέει ο Κύριος Αδωναΐ, αλλά το να αποστραφεί από τον δρόμο του και να ζήσει η ψυχή του». Όταν δε λέει «κακία», μην εννοείς τη φαυλότητα, αλλά μάλλον την οργή που επιφέρει τιμωρία. Διότι ο φιλάρετος Θεός μας δεν είναι δημιουργός των κακών. <Και ο Ιωνάς λυπήθηκε με λύπη μεγάλη και ταράχθηκε· και προσευχήθηκε στον Κύριο και είπε: Ω Κύριε, δεν ήταν αυτοί οι λόγοι μου, όταν βρισκόμουν ακόμη στην πατρίδα μου; Γι' αυτό έσπευσα να διαφύγω στη Θαρσείς, διότι γνώριζα ότι εσύ είσαι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και μετανοείς για τις τιμωρίες. Και τώρα, Δέσποτα Κύριε, πάρε την ψυχή μου από εμένα, διότι είναι προτιμότερο για εμένα να πεθάνω παρά να ζω.> Αφού λοιπόν ο Θεός σπλαγχνίστηκε εκείνους που με τη μετάνοιά τους απομάκρυναν όσα προέρχονταν από την οργή, και αφού ο καθορισμένος χρόνος είχε ήδη φτάσει στο τέλος του, μετά τον οποίο ήταν φυσικό να συμβεί το προαναγγελθέν, και έπειτα δεν συνέβη τίποτα από τα προσδοκώμενα, λυπήθηκε πάρα πολύ ο μακάριος Ιωνάς. Όχι βέβαια επειδή η πόλη απέφυγε τον όλεθρο· διότι αυτό είναι ίδιον πονηρού και φθονερού ανθρώπου και καθόλου ταιριαστό σε άγιο· αλλά επειδή φαινόταν ότι ήταν κάποιος ψευδολόγος και απατεώνας, και ότι μάταια τους είχε αναστατώσει, και ότι έλεγε πράγματα από δική του γνώμη και όχι βέβαια όσα προέρχονται από το στόμα του Κυρίου, σύμφωνα με το γεγραμμένο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Ὅτι οὐ χρὴ τὰς παρθένους συνοικεῖν ἀνδράσιν
Καὶ τούτων τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ καρτερικωτάτου ἀνδρὸς Ἰεζεκιὴλ ἔστιν ἰδεῖν, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ μακαρίου Μιχαίου. Ὁ μὲν γάρ φησιν ὅτι, τῶν Ἰουδαίων εἰς ἔσχατον κακίας ἐληλακότων, καὶ πρὸς τὴν τῶν εἰδώλων θεραπείαν αὐτομολησάντων, προσέταξεν ὁ Θεὸς δοῦναι σημεῖον ἐπὶ τὰ πρόσωπα τῶν στεναζόντων καὶ κατοδυνωμένων ἐπὶ τοῖς γινομένοις. Οὐδὲ γὰρ ἁπλῶς στένειν χρὴ, ἀλλὰ καὶ κατοδυνᾶσθαι· καίτοι γε οὐδὲν οὔτε εἶπον οὔτε ἔπραξαν ἐκεῖνοι πρὸς τὴν τῶν γινομένων διόρθωσιν, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ τὰ παρ᾽ ἑαυτῶν εἰσήνεγκαν μόνον, τοσαύτῃ τετίμηνται τιμῇ παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ, ὡς καὶ ἀσφαλείας καὶ δόξης ἀξιωθῆναι πολλῆς. Ὁ δὲ Μιχαίας μετὰ τῶν ἄλλων ἐγκλημάτων, τῆς γαστριμαργίας λέγω καὶ τῆς μέθης καὶ τῆς τῶν μύρων ἀλοιφῆς, καὶ τοῦτο ἐπήγαγε τὸ κατηγόρημα τὸ τῆς ἀσυμπαθείας, οὕτω λέγων· «Οὐκ ἔπασχον οὐδὲν ἐπὶ τῇ συντριβῇ τοῦ Ἰωσήφ.» Καὶ τοὺς τὴν Αἰνὰν οἰκοῦντας πόλιν ἐκ τούτου διέβαλε πάλιν εἰπὼν, ὅτι «Οὐκ ἐξῆλθον κόψασθαι οἶκον ἐχόμενον αὐτῆς.» Εἰ δὲ ἔνθα ὁ Θεὸς ὀργίζεται, ὁ μὴ συμπάσχων τοῖς κολαζομένοις ἐγκαλεῖται, ὁ τοῖς εἰς κακίαν καταπίπτουσι μὴ συναλγῶν τίνος ἔσται συγγνώμης ἄξιος; Καὶ μὴ θαυμάσῃς εἰ τοῦ Θεοῦ κολάζοντος ἡμᾶς συναλγεῖν τοῖς κολαζομένοις δεῖ· οὐδὲ γὰρ αὐτὸς ὁ Θεὸς ὁ κολάζων βούλεται τοῦτο ποιεῖν· «Οὐ γὰρ θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ,» φησίν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και από αυτά, το μεν πρώτο μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τον υπομονετικότατο άνδρα Ιεζεκιήλ, το δε δεύτερο από τον μακάριο Μιχαίο. Διότι ο μεν λέει ότι, όταν οι Ιουδαίοι είχαν φθάσει στο έσχατο όριο της κακίας και είχαν αυτομολήσει στη λατρεία των ειδώλων, ο Θεός πρόσταξε να τεθεί σημείο επί των προσώπων εκείνων που αναστέναζαν και οδύρονταν βαθύτατα για όσα συνέβαιναν. Διότι δεν πρέπει κανείς απλώς να αναστενάζει, αλλά και να οδυνάται ψυχικά· και μολονότι εκείνοι ούτε είπαν ούτε έπραξαν τίποτε προς διόρθωση των γενομένων, αλλά επειδή προσέφεραν μόνο τη δική τους εσωτερική θλίψη, τιμήθηκαν με τόση τιμή από τον φιλάνθρωπο Θεό, ώστε να αξιωθούν και ασφάλειας και πολλής δόξας. Ο δε Μιχαίας, μαζί με τα άλλα εγκλήματα, εννοώ της γαστριμαργίας, της μέθης και της επάλειψης με μύρα, προσέθεσε και αυτήν την κατηγορία, την έλλειψη συμπόνιας, λέγοντας τα εξής: «Δεν πονούσαν καθόλου για τη συντριβή του Ιωσήφ». Και αυτούς που κατοικούσαν στην πόλη Αινάν για τον ίδιο λόγο τους κατέκρινε πάλι, λέγοντας ότι: «Δεν εξήλθαν να θρηνήσουν τον παρακείμενο οίκο της». Εάν, λοιπόν, εκεί που ο Θεός οργίζεται, εγκαλείται εκείνος που δεν συμπάσχει με τους τιμωρουμένους, αυτός που δεν συμπάσχει με όσους καταπίπτουν στην κακία ποιας συγγνώμης θα είναι άξιος; Και μην απορήσεις εάν, όταν ο Θεός μας τιμωρεί, πρέπει να συναλγούμε με τους τιμωρουμένους· διότι ούτε ο ίδιος ο Θεός που τιμωρεί επιθυμεί να το πράττει αυτό· «Διότι δεν θέλω τον θάνατο του αμαρτωλού», λέει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Φώτιος Ἐπιστολαὶ καὶ Ἀμφιλόχια
Τίνα νοῦν ἐστιν ἀκόλουθον καὶ ἀδυσφήμητον ἀνιχνεῦσαι καὶ κατανοῆσαι διὰ τῶν Δαυιτικῶν ῥημάτων τῶν λεγόντων, ‘σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε’; Ἰδιάζουσα μὲν τοῦ διαπορήματος ἐπίλυσις καὶ πρὸς τὴν Δαυιτικὴν σοφίαν καταρρυθμίζουσα τὸ δοκοῦν ἀπεμφαίνειν τῶν ῥημάτων καὶ πρὸς διαφωνίαν ἐπιρρεπέστερον τοιαύτη· οὐκ ἔστιν ἀνταπόδοσις τοῦ ‘σοὶ μόνῳ ἥμαρτον’ τὸ ‘ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου’, εἰ καὶ τὴν τάξιν τοῦ προηγουμένου ἐγγυτέραν ἔλαχεν, ἀποδοθείη δ’ ἂν οἰκειότερόν τε καὶ σοφώτερον εἴ γε τῷ ἀπ’ ἀρχῆς προηγουμένῳ τὴν ἀναφορὰν παραληφθείη παρεχόμενον, οἷον ‘ἐλέησόν με ὁ θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε’· τὰ δ’ ἄλλα μεταξυλογίας ἔχοντα χώραν οὐ περικόψει τὸν εἱρμὸν οὔτε τῆς διανοίας οὔτε τῆς συντάξεως. ποῖοι δ’ ἂν εἶεν λόγοι δι’ ὧν ὁ θεὸς ἐλεῶν δικαιοῦται; ἢ ‘λέγε σὺ πρῶτος τὰς ἁμαρτίας σου, ὅπως δικαιωθῇς’, καὶ ὅτι ‘μὴ θελήσει θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέφειν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ζῆν;’ καὶ πάλιν ‘οὐ θέλω τὸν τοῦ ἀποθνῄσκοντος θάνατον, ἀλλ’ ἐπιστρέψατε, καὶ ζήσεσθε’.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ποιο νόημα είναι συνεπές και αβλάσφημο να αναζητήσουμε και να κατανοήσουμε μέσα από τα δαυιτικά λόγια που λέγουν: «σε σένα μόνο αμάρτησα και το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα, ώστε να δικαιωθείς στους λόγους σου και να νικήσεις όταν κρίνεσαι»; Μια ιδιαίτερη επίλυση της απορίας, η οποία εναρμονίζει με τη δαυιτική σοφία αυτό που φαίνεται να αποτελεί παραφωνία των λέξεων και είναι μάλλον επιρρεπές σε ασυμφωνία, είναι η εξής: το «ώστε να δικαιωθείς στους λόγους σου» δεν αποτελεί απόδοση του «σε σένα μόνο αμάρτησα», αν και τοποθετήθηκε πιο κοντά σε αυτό, αλλά θα αποδιδόταν πιο ορθά και πιο σοφά εάν η αναφορά του συνδεόταν με το αρχικό προηγούμενο, ως εξής: «ελέησέ με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψε το ανόμημά μου, ώστε να δικαιωθείς στους λόγους σου και να νικήσεις όταν κρίνεσαι». Τα δε άλλα, επέχοντας θέση ενδιάμεσου λόγου, δεν θα διακόψουν τον ειρμό ούτε του νοήματος ούτε της σύνταξης. Και ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι λόγοι μέσω των οποίων ο Θεός δικαιώνεται ελεώντας; Ή το «λέγε εσύ πρώτος τις αμαρτίες σου, ώστε να δικαιωθείς», και το ότι «μήπως πραγματικά επιθυμώ τον θάνατο του αμαρτωλού, όσο το να επιστρέψει αυτός από την πονηρή του οδό και να ζήσει;» και πάλι «δεν θέλω τον θάνατο αυτού που πεθαίνει, αλλά επιστρέψτε, και θα ζήσετε».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Λόγος εἰς τὸν αὐτοκράτορα Ἀλέξιον τὸν Κομνηνόν
Ἄλλος μὲν οὖν οὐδ’ ἂν τὴν τοῦ ἔθνους πρεσβείαν ἐδέξατο, ἀλλ’ ἀτενέστερος ἐφάνη τοῦ δέοντος καὶ τὴν ὀφρῦν τοῦ καιροῦ ὑψηλοτέραν ἀνέτεινε καὶ οὐ πρότερον τῆς δίκης ἐπαύσατο πρὶν αἵμασι Σκυθικοῖς εὐωχῆσαι τοῦ θυμοῦ τὸ θηρίον· σοῦ δὲ καὶ τοῦτο καινότατον ὅτι μὴ τοῖς κειμένοις ἐπανέβης, μηδὲ τοὺς ἱκέτας ἀπώθησας, ἀλλ’ ὥσπερ ὅτε φρυαττομένους εἶδες καὶ νεῦρον σιδηροῦν δεικνύντας τὸν τράχηλον, ἀντεπεδείκνυσο τὸ ἀνένδοτον, οὕτως ὅτε συστελλομένους εὗρες καὶ καθαιροῦντας τὸ φρύαγμα, τὴν τύχην ἠλέησας, καὶ τὸ μηδὲν ἄγαν ἐν τοῖς ἔργοις ἐπῄνεσας, τό τε τοῦ σοφοῦ βασιλέως εὖ ἔχειν νομίσας «μὴ γίνου δίκαιος πολὺ» παγκάλως νομοθετήσαντος, οὐχ ὅσον ἐκείνους ἔδει παθεῖν ἐπήγαγες, ἀλλ’ ὅσον σοι προσῆκε ποιεῖν ἀπ’ ἐκείνους ἔδειξας. Οὐδὲ γὰρ οὔτε βασιλικὸν οὔτε θεῖον τὸ τιμωρίας ἐμπίπλασθαι, ἀλλ’ ἐριννυῶδες καὶ δαιμονιῶδες καὶ πονηραῖς ἀφωρισμένον καὶ φύσεσι καὶ δυνάμεσιν· οὐ γὰρ ἀκούεις καὶ τῶν λογίων ὅτι θλῖψις δι’ ἀγγέλων πονηρῶν ἀποστέλλεται καὶ Θεὸς δὲ αὐτὸς οὐ θέλει τὸν θάνατον, οὐδὲ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν ζώντων τέρπεται; Δαυίδ μοι ταῦτα καὶ Ἰεζεκιὴλ καὶ Σολομὼν ἐμαρτύρησαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κάποιος άλλος λοιπόν ούτε καν την πρεσβεία του έθνους δεν θα δεχόταν, αλλά θα φαινόταν πιο αδιάλλακτος από όσο έπρεπε και θα ύψωνε την υπεροψία του ψηλότερα από ό,τι απαιτούσε η περίσταση, και δεν θα σταματούσε την τιμωρία, προτού χορτάσει το θηρίο του θυμού του με σκυθικό αίμα. Για σένα όμως και αυτό είναι πρωτοφανές, το ότι δεν καταπάτησες τους πεσμένους ούτε έδιωξες τους ικέτες, αλλά, όπως ακριβώς όταν τους είδες να θρασύνονται και να επιδεικνύουν σκληροτράχηλη στάση σαν σιδερένιο νεύρο, έδειξες απέναντί τους το ανυποχώρητο, έτσι, όταν τους βρήκες να συστέλλονται και να αποβάλλουν το θράσος, σπλαχνίστηκες την τύχη τους. Και εφαρμόζοντας το μέτρο στα έργα σου, και θεωρώντας ορθό το απόφθεγμα του σοφού βασιλιά που νομοθέτησε με πολύ ωραίο τρόπο «μη γίνεσαι υπερβολικά δίκαιος», δεν τους επέβαλες όσα έπρεπε εκείνοι να πάθουν, αλλά έδειξες απέναντί τους όσα άρμοζε σε σένα να πράξεις. Διότι δεν είναι ούτε βασιλικό ούτε θεϊκό γνώρισμα να χορταίνει κανείς από την επιβολή τιμωρίας, αλλά είναι χαρακτηριστικό των Ερινύων και των δαιμόνων, και προσιδιάζει σε πονηρές φύσεις και δυνάμεις. Διότι δεν ακούς και από τις Γραφές ότι η θλίψη αποστέλλεται μέσω πονηρών αγγέλων και ότι ο ίδιος ο Θεός δεν θέλει τον θάνατο, ούτε τέρπεται με την απώλεια των ζώντων; Ο Δαβίδ, ο Ιεζεκιήλ και ο Σολομών μού τα μαρτυρούν αυτά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες