Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 18:6

Διότι εκεί, όταν ο Θεός ανακηρύσσει τον μεν δίκαιο και αποκηρύσσει τον αμαρτωλό, για τον μεν είπε ότι δεν πλησίασε γυναίκα που βρισκόταν σε έμμηνο ρύση, ενώ για τον δε ότι την πλησίασε. Εάν όμως έλεγες ότι θα έπρεπε να οριστεί τιμωρία για όσους το πράττουν, θα απαντούσα: Και ποια τιμωρία είναι χειρότερη από αυτήν; Διότι, όταν βλέπουν τα παιδιά που γεννήθηκαν από αυτούς, τα οποία εύχονταν να δουν πολύ πιο αξιόλογα από τους ίδιους, να μη συμμετέχουν ούτε στις προσευχές, ούτε στις πανηγύρεις, ούτε στις πόλεις, ούτε στις ιερές συνάξεις, αναλογίσου πόσο μεγάλο βασανιστήριο θα υποστούν. Διότι γι' αυτόν τον λόγο, νομίζω, έχει νομοθετηθεί και εκείνο: Και κάθε ψυχή, η οποία δεν θα περιτμηθεί την όγδοη ημέρα, θα εξολοθρευθεί από τον λαό της. Πράγμα που ορισμένοι απέρριψαν ως παράλογο, δηλαδή εκείνοι που μετέφεραν το νόημα του ρητού στην περιτομή της ψυχής. Έλεγαν, δηλαδή, ότι θα έπρεπε να είχε ειπωθεί πως όποιος δεν περιτέμνει το παιδί του πρέπει να εξολοθρεύεται, και όχι βέβαια το ανήμπορο νήπιο. Εγώ όμως, αν και ο λόγος αναφέρεται κυρίως στην ψυχή, δεν απορρίπτω ούτε το γράμμα του νόμου. Διότι και εδώ θα διασωθεί το ίδιο νόημα.

Γι' αυτό, όπως νομίζω, και ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ανάμεσα στα άλλα αμαρτήματα συμπεριέλαβε και το να συνευρίσκεται ο αμαρτωλός με γυναίκα που βρίσκεται σε έμμηνο ρύση. Διότι αυτό το είπε, αφενός μεν διαφυλάσσοντας αυτό που αρμόζει στη φύση και θεωρώντας ως εντελώς άτοπο το να ενοχλείται η γυναίκα κατά την περίοδο της καθάρσεώς της, αφετέρου δε για να μην γίνουν υπαίτιοι ειδεχθών νοσημάτων για τα παιδιά που θα γεννηθούν.

Έπειτα σκιαγραφεί τον δίκαιο, συνθέτοντας την παντελή και ολοκληρωμένη αρετή από τα επιμέρους στοιχεία της· και πρώτα του αποδίδει την ευσέβεια, λέγοντας: «Δεν θα φάει πάνω στα όρη»· διότι στα όρη τελούσαν τις ειδωλολατρίες. Έπειτα, αναφέρει ότι πρέπει να τον διακρίνει η σωφροσύνη: «Και τη γυναίκα του πλησίον του», λέει, «δεν θα τη μιάνει, και δεν θα πλησιάσει γυναίκα που βρίσκεται σε έμμηνο ρύση». Στη συνέχεια, του προσγράφει επίσης την πραότητα και την επιείκεια: «Και άνθρωπο», λέει, «δεν θα καταδυναστεύσει»· σχετικά με αυτό φανερώνει ότι περιορίζεται σε όσα δίκαια του ανήκουν, λέγοντας: «Και δεν θα διαπράξει αρπαγή»· τον παρουσιάζει δε ελεήμονα και μεταδοτικό λέγοντας: «Το ψωμί του θα δώσει σε αυτόν που πεινά, και τον γυμνό θα ντύσει, τα χρήματά του δεν θα δώσει με τόκο, και δεν θα λάβει πλεόνασμα»· τον αναδεικνύει τίμιο στις συναλλαγές του και ειρηνικό, ώστε να είναι ικανός να διαιτητεύει άριστα αυτούς που φιλονικούν: «Διότι θα αποστρέψει το χέρι του», λέει, «από την αδικία και θα αποδώσει δίκαιη κρίση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον πλησίον του». Διότι αυτό είναι το εξαιρετικό και πλέον λαμπρό χαρακτηριστικό, το οποίο συνενώνεται με όλα τα άλλα κατορθώματα της δικαιοσύνης, δηλαδή η πολιτική και δικαστική έξη, η οποία αποδίδει στον καθένα το κατάλληλο, γι' αυτό άλλωστε λαμβάνει το όνομά της από τη δίκη. Αφού δε τα εξέθεσε αναλυτικά όλα, και όσα πρέπει να πράττονται και όσα όχι, εφήρμοσε σε όλα τον κοινό κανόνα και τύπο, στον οποίο εάν κάποιος αποβλέπει, σε τίποτα δεν θα αποτύχει.