Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 2:10

Η ίδια δε ωδή, για τον κάποτε αγαπημένο αμπελώνα, εφόσον μεν μετανοεί, είναι άσμα· εφόσον όμως επιμένει στην αμαρτία, γίνεται θρήνος και ουαί, όπως ακριβώς διδαχθήκαμε από τον Ιεζεκιήλ, ότι στο ίδιο βιβλίο είναι γραμμένα μέλος και θρήνος και ουαί. Και ο λόγος του Κυρίου, ο οποίος προσκαλεί στην αιώνια ζωή και στην απόλαυση των ουράνιων αγαθών, αποτελούσε μέλος που διέγειρε τις ψυχές σε εύρυθμη και εμμελή κίνηση και στην κατά αρετήν ενέργεια. —Το δε κήρυγμα του Ιωάννη, το οποίο επέστρεφε τους απειθείς σε μετάνοια, αποτελούσε θρήνο, ο οποίος κατεργαζόταν λύπη προς σωτηρία αμεταμέλητη.

Τι είναι η κεφαλίδα που επιδόθηκε στον προφήτη Ιεζεκιήλ, στην οποία είχε γραφεί θρήνος και μέλος και ουαί, και πώς γλύκανε στο στόμα του; Η κεφαλίδα είναι ο θείος λόγος· και είναι γραμμένος μέσα σε αυτήν θρήνος, δηλαδή οι απειλές των κολάσεων, μέλος, δηλαδή οι επαγγελίες των αγαθών, και ουαί, διότι όσοι δεν συνετίζονται και δεν γίνονται καλύτεροι ούτε με τον φόβο των κολάσεων ούτε με την προτροπή των επαγγελιών, θα υποστούν οπωσδήποτε το ουαί της αιώνιας κολάσεως. Το ότι η κεφαλίδα γλύκανε στο στόμα του προφήτη δηλώνει τούτο: ότι εκείνος που μελετά διαρκώς τα προαναφερθέντα και δίνει προσοχή τόσο σε όσα απειλούνται όσο και σε όσα επαγγέλλονται, γλυκαίνεται από την ελπίδα.