Ἐπειδὴ γὰρ πρὸς δῆμον εἶχον ἰταμὸν καὶ ἀναίσχυντον, αἱμάτων διψῶντα προφητικῶν, καὶ σφαγαῖς ἁγίων ἐμμελετῶντα, εἰκότως πολλῆς ἐδέοντο τῆς δυνάμεως, ὥστε μὴ καταπλαγῆναι τὴν ἄφατον αὐτῶν ῥύμην. Διὰ δὴ τοῦτο τῷ μὲν Ἱερεμίᾳ φησί· Τέθεικά σε ὡς στῦλον σιδηροῦν καὶ ὡς τεῖχος χαλκοῦν· τῷ δὲ Ἰεζεκιήλ· Ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς, μὴ φοβηθῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν, μηδὲ πτοηθῇς. Καὶ Μωϋσῆς δέ, ἡνίκα ἀπεστέλλετο, οὐχὶ τὸν Φαραὼ δεδοικὼς ἀναδύεσθαι μοι δοκεῖ μόνον, ἀλλ᾽ αὐτὸν μάλιστα τὸν δῆμον τῶν Ἰουδαίων. Τῷ γοῦν Θεῷ διαλεγόμενος καὶ τὸν βάρβαρον ἀφείς, μετὰ πολλῆς τῆς σπουδῆς μαθεῖν ἐζήτει, τί δεῖ πρὸς αὐτοὺς εἰπεῖν ἀπιστοῦντας, ὅτι δὴ παρὰ Θεοῦ ἀφιγμένος εἴη· καὶ τὰ σημεῖα τῆς ἐκείνων ἕνεκεν ἐλάμβανε γνώμης· καὶ μάλα εἰκότως. Εἰ γὰρ εἷς αὐτὸν οὕτως ἐφόβησε καὶ ταῦτα εὐεργετηθείς, τί εἰκὸς ἦν αὐτὸν παθεῖν ἐννοοῦντα τὸν ἄτακτον δῆμον ἐκεῖνον; Διὰ δὴ τοῦτο οὐχὶ σοφίας μόνον, ἀλλὰ καὶ δυνάμεως ἐλάμβανε Πνεῦμα, καὶ ἔλεγεν· Ἐνεπλήσθην ἰσχύος ἐν Πνεύματι Κυρίου καὶ κρίματος καὶ δυναστείας. Καὶ ἕτερος δὲ πάλιν· Ῥῆμα Θεοῦ ἐγένετο πρὸς Ἱερεμίαν τὸν τοῦ Χελκίου. Καὶ ἕτερος δὲ πάλιν· Λῆμμα Νινευῆ. Βιβλίον ὁράσεως Ναοὺμ τοῦ Ἐλκεσαίου.
Μετάφραση
Επειδή, πράγματι, είχαν να κάνουν με λαό θρασύ και αναίσχυντο, που διψούσε για προφητικό αίμα και μηχανευόταν σφαγές αγίων, εύλογα χρειάζονταν πολλή δύναμη, ώστε να μην καταπλαγούν από την ανείπωτη ορμή τους. Για αυτό ακριβώς στον μεν Ιερεμία λέει: «Σε έθεσα ως στύλο σιδερένιο και ως τείχος χάλκινο»· στον δε Ιεζεκιήλ: «Ανάμεσα σε σκορπιούς εσύ κατοικείς, μην τους φοβηθείς και μην πτοηθείς». Και ο Μωυσής δε, όταν αποστελλόταν, δεν νομίζω ότι δίσταζε μόνο επειδή φοβόταν τον Φαραώ, αλλά προπάντων τον ίδιο τον λαό των Ιουδαίων. Γι' αυτό, όταν συνομιλούσε με τον Θεό και άφηνε κατά μέρος τον βάρβαρο, ζητούσε να μάθει με πολλή σπουδή τι πρέπει να πει σε αυτούς αν δεν πιστέψουν ότι έχει σταλεί από τον Θεό· και τα σημεία τα ελάμβανε εξαιτίας της δικής τους γνώμης· και πολύ δικαιολογημένα. Διότι, αν ένας μόνο τον φόβισε τόσο πολύ, και μάλιστα ενώ είχε ευεργετηθεί, τι ήταν φυσικό να πάθει αναλογιζόμενος εκείνο τον άτακτο λαό; Για αυτό ακριβώς δεν ελάμβανε μόνο Πνεύμα σοφίας, αλλά και δυνάμεως, και έλεγε: «Γέμισα από ισχύ μέσω του Πνεύματος του Κυρίου και από κρίση και από δύναμη». Και άλλος πάλι (λέει): «Ο λόγος του Θεού απευθύνθηκε στον Ιερεμία, τον γιο του Χελκία». Και άλλος πάλι: «Χρησμός για τη Νινευή. Βιβλίο της οράσεως του Ναούμ του Ελκεσαίου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες