Ἡμεῖς μὲν οὖν τιμῶμεν τὴν Κυριακὴν διὰ τὴν ἀνάστασιν· Ἰουδαῖοι δὲ ἔτι καὶ νῦν ἐξέχονται τοῦ Σαββάτου, καὶ μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸν Ἡσαΐαν· «Καὶ τὰ Σάββατα ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου.» Οὐδέν μοι κοινὸν πρὸς τὸ Σάββατον, ὃ ὁ Θεὸς ἐμίσησεν. Οὐ λέγω τοὺς κύκλους τῶν ἡμερῶν, ἀλλὰ τὸν νομιζόμενον Ἰουδαϊσμόν. Οὐ γὰρ τὰς ἡμέρας μισεῖ ὁ Θεὸς, ἀλλὰ τοὺς κακῶς ἐν ταῖς ἡμέραις ἐργαζομένους. Καὶ νῦν μὲν ἐξέχονται τοῦ Σαββάτου, καὶ τότε ἐπετίμων τῷ Σωτῆρι λέγοντες· «Ἴδε, τί ποιοῦσιν οἱ μαθηταί σου, ὃ οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἐν Σαββάτῳ.» Ὁ Σωτὴρ πρὸς αὐτούς· Οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε, ὃ ἐποίησε Δαβίδ; Ὁ ἐκ Δαβὶδ μνημονεύει τοῦ Δαβίδ· ὁ ἐκ Δαβὶδ κατὰ σάρκα, πρὸ δὲ Δαβὶδ κατὰ πνεῦμα· ὁ κατὰ σάρκα μὲν τοῦ Δαβὶδ υἱὸς, κατὰ πνεῦμα δὲ τοῦ Δαβὶδ δεσπότης· ὁ ἐκ ῥίζης Ἰεσσαὶ βλαστήσας, ἡ ῥάβδος ἡ θαυμασία, ἡ τὸ μὲν γένος Ἰουδαίων συντρίβουσα, τῶν δὲ ἐθνῶν τὸ γένος ὡς ποίμνιον συνάγουσα. Αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ εἰρηκώς. Καὶ δὴ ἄξω ὑμᾶς ὑπὸ τὴν ῥάβδον μου· καὶ πολὺς ὁ περὶ τῆς ῥάβδου Ἰησοῦ λόγος. Ἔλεγε τοίνυν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· «Οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε, ὃ ἐποίησε Δαβὶδ, ὅτε ἐπείνασεν αὐτὸς, καὶ οἱ μετ᾽ αὐτοῦ; πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἔλαβε καὶ ἔφαγεν, ὃ οὐκ ἔξεστιν ποιεῖν εἰ μὴ μόνοις τοῖς ἱερεῦσιν;»
Μετάφραση
Εμείς λοιπόν τιμούμε την Κυριακή λόγω της ανάστασης· οι Ιουδαίοι όμως, ακόμη και τώρα, παραμένουν προσκολλημένοι στο Σάββατο, και μάλιστα μετά τη ρήση του Ησαΐα: «Και τα Σάββατά σας τα μισεί η ψυχή μου». Δεν έχω τίποτα το κοινό με το Σάββατο, το οποίο ο Θεός μίσησε. Δεν αναφέρομαι στην κυκλική εναλλαγή των ημερών, αλλά στον καθιερωμένο Ιουδαϊσμό. Διότι ο Θεός δεν μισεί τις ημέρες, αλλά εκείνους που πράττουν το κακό κατά τις ημέρες αυτές. Και τώρα βέβαια είναι προσκολλημένοι στο Σάββατο, αλλά και τότε επιτιμούσαν τον Σωτήρα λέγοντας: «Κοίτα τι κάνουν οι μαθητές σου, κάτι που δεν επιτρέπεται να γίνεται το Σάββατο». Ο Σωτήρας τούς απάντησε: «Ούτε αυτό δεν διαβάσατε, το οποίο έκανε ο Δαβίδ;» Αυτός που κατάγεται από τον Δαβίδ μνημονεύει τον Δαβίδ· αυτός που προέρχεται από τον Δαβίδ κατά σάρκα, αλλά υπάρχει πριν από τον Δαβίδ κατά πνεύμα· αυτός που κατά σάρκα είναι υιός του Δαβίδ, κατά πνεύμα όμως είναι Δεσπότης του Δαβίδ· αυτός που βλάστησε από τη ρίζα του Ιεσσαί, η θαυμαστή ράβδος, η οποία αφενός συντρίβει το γένος των Ιουδαίων, αφετέρου συνάγει ως ποίμνιο το γένος των εθνών. Διότι αυτός είναι που έχει πει: «Και θα σας φέρω κάτω από τη ράβδο μου»· και είναι μεγάλος ο λόγος περί της ράβδου του Ιησού. Έλεγε, λοιπόν, προς τους Ιουδαίους: «Ούτε αυτό δεν διαβάσατε, το οποίο έκανε ο Δαβίδ, όταν πείνασε ο ίδιος και εκείνοι που ήταν μαζί του; Πώς εισήλθε στον οίκο του Θεού, και πήρε τους άρτους της προθέσεως και έφαγε, πράγμα το οποίο δεν επιτρέπεται να κάνουν παρά μόνο οι ιερείς;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες