Πατερικές αναφορές στο ΙΕΖΕΚΙΗΛ 3:2

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ διήνοιξε τὸ στόμα μου, καὶ ἐψώμισέ με τὴν κεφαλίδα

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
Ὅτι ἀπ᾽ ἐμαυτοῦ οὐκ ἐλήλυθα, ὅτι ὁ πέμψας με Πατὴρ, ἐκεῖνός μοι ἔδωκεν ἐντολὴν, τί εἴπω καὶ τί λαλήσω· καὶ ὅσα τοιαῦτα ἕτερα. Ἄρα ταῦτα δι᾽ αὐτοὺς οὕτως ἐλέγετο, ἵνα μηδεμίαν ἔχωσιν ἀπολογίας πρόφασιν. Ἐπεὶ εἰ μὴ τοῦτο ἦν, τι Ἡσαΐου πλέον ἕξει; Καὶ γὰρ ἐκεῖνος τὸ αὐτὸ τοῦτό φησι· Κύριος δίδωσί μοι γλῶσσαν παιδείας, τοῦ γνῶναι ἡνίκα δεῖ εἰπεῖν λόγον. Τί δὲ Ἱερεμίου; καὶ γὰρ ἐκεῖνος ὅτε ἐπέμπετο ἐνεπνεῖτο. Τί δὲ Ἰεζεκιήλ; καὶ γὰρ καὶ οὗτος τὴν κεφαλίδα καταφαγὼν, οὕτως ἐφθέγγετο. Ἄλλως δὲ, εὑρεθήσονται οἱ μέλλοντες ἀκούειν ὅπερ ἔλεγεν, αἴτιοι τῆς γνώσεως ὄντες αὐτῷ. Εἰ γὰρ ὅτε ἐπέμπετο, ἐντολὴν τότε ἔλαβε, τί εἴπῃ, λοιπὸν ἐρεῖς, ὅτι καὶ πρὶν ἢ πεμφθῆναι οὐκ ᾔδει. Καὶ τί τούτων ἀσεβέστερον τῶν ῥημάτων, εἰ οὕτως αὐτά τις δέχοιτο, καὶ μὴ καταμανθάνοι τῆς ταπεινότητος αὐτῶν τὴν αἰτίαν; Ἀλλ᾽ ὁ μὲν Παῦλός φησι καὶ αὐτὸς εἰδέναι καὶ τοὺς μαθητευομένους, Τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον· ὁ δὲ Υἱὸς οὐκ ἠπίστατο ἕως ἐντολὴν ἔλαβε; καὶ πῶς ἂν ἔχοι λόγον τοῦτο; Ὁρᾷς ὅτι διὰ τοῦτο εἰς ὑπερβολὴν ταπεινότητος τὰ λεγόμενα ἄγει, ἵνα κἀκείνους ἐπισπάσηται, καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ἐπιστομίσῃ; Διὰ γοῦν τοῦτο ἀνθρώπινα φθέγγεται ῥήματα, ἵνα κἂν οὕτως ἀναγκάσῃ φυγεῖν τὸ εὐτελὲς τῶν λεχθέντων, συνειδότας ὅτι οὐ τῆς φύσεώς ἐστι τὰ λεγόμενα, ἀλλὰ τῆς τῶν ἀκουόντων ἀσθενείας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Ότι δεν έχω έλθει από τον εαυτό μου, ότι ο Πατέρας που με έστειλε, εκείνος μου έδωσε εντολή τι να πω και τι να λαλήσω»· και όσα άλλα παρόμοια. Άρα αυτά λέγονταν με αυτόν τον τρόπο εξαιτίας τους, για να μην έχουν καμία πρόφαση δικαιολογίας. Επειδή, αν δεν ήταν αυτός ο λόγος, τι περισσότερο θα είχε από τον Ησαΐα; Διότι και εκείνος λέει ακριβώς το ίδιο: «Ο Κύριος μου δίνει γλώσσα διδασκαλίας, για να γνωρίζω πότε πρέπει να πω λόγο». Και τι από τον Ιερεμία; Διότι και εκείνος όταν αποστελλόταν, ελάμβανε θεία έμπνευση. Και τι από τον Ιεζεκιήλ; Διότι και αυτός, αφού κατέφαγε το ειλητάριο, με αυτόν τον τρόπο ομιλούσε. Εξάλλου, αυτοί που επρόκειτο να ακούσουν αυτό που έλεγε, θα βρεθούν να είναι οι ίδιοι η αιτία της γνώσης για εκείνον. Διότι, εάν, όταν αποστελλόταν, τότε έλαβε την εντολή για το τι να πει, τελικά θα πεις ότι, πριν καν αποσταλεί, δεν γνώριζε. Και τι υπάρχει πιο ασεβές από αυτά τα λόγια, εάν κάποιος τα εκλάμβανε έτσι, και δεν κατανοούσε την αιτία της ταπεινότητάς τους; Αλλά ο μεν Παύλος λέει ότι γνωρίζει και ο ίδιος και οι μαθητευόμενοι, «ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο»· ο δε Υιός δεν γνώριζε, έως ότου έλαβε εντολή; Και πώς θα είχε λογική αυτό; Βλέπεις ότι για αυτόν τον λόγο οδηγεί τα λεγόμενα σε υπερβολική ταπεινότητα, ώστε και εκείνους να ελκύσει, αλλά και τους μεταγενέστερους να αποστομώσει; Γι' αυτό ακριβώς εκφέρει ανθρώπινα λόγια, ώστε έστω και έτσι να αναγκάσει να αποφύγουμε την ευτελή έννοια των λεχθέντων, έχοντας επίγνωση ότι όσα λέγονται δεν αναφέρονται στη φύση (Του), αλλά στην αδυναμία εκείνων που ακούν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Ἐπιστολαί
Τῷ χαρτοφύλακι κυρῷ Νικηφόρῳ Ἐκ τῆς ἐπιπόνου καὶ πολυημέρου μοι πλάνης ἐπαναστρέψαντι, τιμιώτατε δέσποτα—καὶ νῦν γὰρ τὴν ὀλοὴν ἀνεμέτρησα Χάρυβδιν καὶ τὸ στρατόπεδον ἔτριψα· οὕτως πράττειν ἡμᾶς πάνυ πονηρῶς ἐπείγεται ὁ ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ πόνου τῇ φύσει αἴτιος—, ἐπανελθόντι γοῦν μοι, γράμμα τῆς σῆς ἁγιωσύνης εἰς χεῖρας ἐνέπεσεν, οὕτως ἡδὺ φανὲν ὡς οὐδὲ ναύταις τὸ ἐκ πρύμνης πνεῦμα ἐπήν κε κάμωσιν ἐϋξέστοις ἐλάτῃσιν, εἰ βούλει δέ μοι, πηγὴ τῇ διψώσῃ ἐλάφῳ. Ἀλλ’ ὅπως μή μέ ποτε στερήσῃς τῆς λαλιᾶς ταύτης τῆς ὡραίας, ἀεὶ δὲ καὶ ἀεὶ ἀκουτίζοις με τὴν φωνήν σου, ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν καὶ τὴν ἀγαλλίασιν. Ἐν γὰρ οὕτω ἀπαρακλήτοις χωρίοις, μᾶλλον δὲ κακίας πάσης ἐργαστηρίοις, εἰ μὴ καὶ αὐτὸς ψωμίζεις ἡμᾶς τὰς γλυκείας κεφαλίδας ταύτας, ἃς ὡς χεὶρ θεία καὶ τῶν θείων μεσίτης πεπίστευσαι, οὐ μόνον ἡδείας ἀλλὰ καὶ καλοδιδασκάλους οὔσας, τί ἀλλ’ ἢ καταρρυῆναι μὲν ἡμῖν ὡς ᾅδην, ἀπορρυῆναι δὲ πρὸς πᾶσαν κακίαν λείπεται; Μὴ παύσαιο τοίνυν οὕτω βάλλων καὶ λύπην καὶ κακίαν, τὰς τοῦ πονηροῦ δύο χεῖρας, αἷς ἡμᾶς συλλαβεῖν ἐπείγεται ἀεί τι καθ’ ἡμῶν παλαμώμενος. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν σύ τε καὶ μὴ ἀξιούντων ἡμῶν προμηθεύῃ καὶ Θεὸς δῴη καθάπερ ἠλπίσαμεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στον χαρτοφύλακα κύριο Νικηφόρο. Όταν επέστρεψα από την επίπονη και πολυήμερη περιπλάνησή μου, τιμιώτατε δέσποτα —διότι και τώρα διέσχισα την ολέθρια Χάρυβδη και ταλαιπωρήθηκα στο στρατόπεδο· τόσο πολύ μας ωθεί με πονηρία να ενεργούμε αυτός που εξ αρχής είναι ο αίτιος του πόνου στη φύση μας—, όταν λοιπόν επέστρεψα, έπεσε στα χέρια μου επιστολή της αγιωσύνης σου. Αυτή μου φάνηκε τόσο γλυκιά, όσο ούτε στους ναύτες ο ούριος άνεμος όταν έχουν κουραστεί στην κωπηλασία, ή, αν προτιμάς, όπως η πηγή στη διψασμένη έλαφο. Αλλά πρόσεξε να μη με στερήσεις ποτέ από αυτήν την ωραία λαλιά, αλλά πάντοτε να με κάνεις να ακούω τη φωνή σου, πράγμα που ταυτίζεται με την αγαλλίαση. Διότι σε τόσο απαρηγόρητα μέρη, ή μάλλον σε εργαστήρια κάθε κακίας, εάν δεν μας τρέφεις και εσύ με αυτά τα γλυκά κείμενα, τα οποία έχεις εμπιστευθεί ως θείο χέρι και μεσίτης των θείων, τα οποία δεν είναι μόνο ευχάριστα αλλά και ωφέλιμα για διδασκαλία, τι άλλο μας απομένει παρά να καταρρεύσουμε σαν στον Άδη και να παρασυρθούμε σε κάθε κακία; Μην παύσεις, λοιπόν, να χτυπάς κατ' αυτόν τον τρόπο τη λύπη και την κακία, τα δύο χέρια του πονηρού, με τα οποία βιάζεται να μας συλλάβει, μηχανευόμενος πάντοτε κάτι εναντίον μας. Αλλά γι' αυτά και εσύ θα προνοήσεις, έστω κι αν δεν το αξίζουμε, και ο Θεός είθε να τα παραχωρήσει, όπως ακριβώς ελπίσαμε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες